Η επαπειλούμενη παραμονή του Υποκαταστήματος της Τράπεζας Πειραιώς στη Δημοτική Κοινότητα Μαραθώνα έχει αφυπνίσει -αλλά και πανικοβάλει- ακόμα και τον τελευταίο καλοπροαίρετο δημότη/κάτοικο, ο οποίος παρακολουθεί αμήχανα και μουδιασμένα έναν αδιάκοπο κι εντεινόμενο «εκφυλισμό» της ιστορικής πόλης, που ξεκίνησε το 2010 με την εφαρμογή του «Καλλικράτη».
Να ξεκαθαρίσουμε πρώτα απ’ όλα ότι το κλείσιμο υποκαταστημάτων τραπεζών αφορά διεργασίες των Διοικήσεών τους, προκειμένου για τη μείωση του κόστους αφενός, αφετέρου και κυρίως θα λέγαμε, για τον έλεγχο των κεφαλαίων, έτσι ώστε να διακινούνται διαδικτυακά και όχι με συναλλαγές μετρητών. Αφορά επίσης, την ενεργοποίηση μηχανισμού δανείων, όχι από τα μικρότερα καταστήματα, αλλά από τα κεντρικά. Ενέργειες και δράσεις που συμβαίνουν εδώ και αρκετά χρόνια, στις προηγμένες χώρες, με όχημα την τεχνολογία και απώτερο στόχο την άμεση σύνδεση με την Εφορία.
Αντιλαμβανόμαστε επομένως, την αυταπόδεικτη κι εγγενή αδυναμία παρέμβασης και αντίδρασης κάθε θεσμικού παράγοντα, είτε μιλάμε για Δήμαρχο/Δημοτικό – Κοινοτικό Συμβούλιο, είτε ακόμα και για Βουλευτή/Υπουργό.
Από κει και πέρα, ο Μαραθώνας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχει μπει εδώ κι έντεκα χρόνια, σ’ έναν αργό κι επώδυνο «θάνατο»… σε μία εκφυλιστική διαδικασία μαρασμού κι ερήμωσης. Κι αν αυτό έχει συμβεί ή συμβαίνει λίγο πολύ, στους περισσότερους Καλλικρατικούς Δήμους όπου το… μεγάλο και πολυπληθέστερο ψάρι καταπίνει το μικρό, στον ιστορικό και παγκοσμίως γνωστό τόπο μας, δεν θα πρέπει να το επιτρέψουμε… τουλάχιστον όχι αμαχητί.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην παραδεχθούμε ότι οι περισσότεροι κάτοικοι εκείνη την εποχή, είχαμε ταχθεί υπέρ της ένωσης με τη Νέα Μάκρη. Προφανώς, κάτι δεν πήγαινε καλά, η πόλη του Μαραθώνα είχε ήδη πάρει την κατιούσα και η απογοήτευση μας είχε κυριεύσει, με αποτέλεσμα να ελπίσουμε ότι η κατάσταση θα βελτιωνόταν εάν δενόμασταν στο άρμα της γειτονικής πόλης.
Το πείραμα έχει αποτύχει! Οι λόγοι είναι πολλοί και πάντως -κατά τη γνώμη μου- δεν ευθύνονται οι Δήμαρχοι (Ιορδάνης Λουίζος, Ηλίας Ψηνάκης, Στέργιος Τσίρκας) ως πρόσωπα. Κι επιτέλους, ας πάψει η ανοησία που λέγεται ότι: «σιγά μη μας κοιτάξει ο Μακρινός Δήμαρχος». Ο Λουίζος ήταν όντως, Μακρινός, ο Ψηνάκης ούτε καν από την περιοχή και ο Τσίρκας βλάχος στην καταγωγή, γεννημένος στον ευρύτερο τότε, Δήμο Μαραθώνα.
Οι Υπηρεσίες ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ και ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ πηγαίνουν εκεί που υπάρχουν οι περισσότεροι κάτοικοι. Το ίδιο και τα μαγαζιά και οι Τράπεζες κλπ.
Ακόμα και βέρος Μαραθωνίτης να εκλεγόταν κάποτε, πάλι στη Νέα Μάκρη θα έδινε το βάρος της προσοχής του, εάν ήθελε να επανεκλεγεί.
Με όλα τούτα, ας τα βάλουμε κάτω, ας προτάξουμε το σχετικό άρθρο του «Καλλικράτη» που επιτρέπει τον επαναπροσδιορισμό των συνόρων σε ειδικές περιπτώσεις και ας επικαλεστούμε για πρώτη φορά με τόσο σθένος, την ιστορικότητα του τόπου!
Ήρθε η ώρα να εκμεταλλευτούμε και να παίξουμε αυτό το «χαρτί» όπως δεν το κάναμε ποτέ άλλοτε!
«Οι συμφορές μπαίνουν από την πόρτα που αφήσαμε ανοιχτή» κι εμείς -δυστυχώς όπως αποδεικνύεται- αφήσαμε ορθάνοιχτη την πόρτα έντεκα χρόνια πριν.
Ας οργανώσουμε λοιπόν, την αντεπίθεση, γιατί όσο θα το αφήνουμε τόσο θα κλαίμε πικρά, μετά από κάθε λουκέτο.
Βιργινία Μάρκου
Κάντε like στην σελίδα μας στο facebook ΕΔΩ
