Οι άνθρωποι, πριν πουν ψέματα στους άλλους, έχουν ήδη πει ψέματα στον εαυτό τους, γιατί η ανεντιμότητα απαιτεί πρώτα την εξαπάτηση της ίδιας τους της συνείδησης.
Για να μπορέσει κάποιος να παραπλανήσει τον κόσμο, χρειάζεται πρώτα να έχει εξαπατήσει την εσωτερική του φωνή — εκείνη που γνωρίζει πάντα τι είναι αληθινό.
Το ψέμα δεν είναι απλώς ένα εργαλείο χειραγώγησης των άλλων. Είναι, πάνω απ’ όλα, μια ασπίδα απέναντι στην επώδυνη θέα των δικών μας ελλείψεων, ένα καταφύγιο όπου η πραγματικότητα λυγίζει για να χωρέσει την ευαλωτότητά μας. Κι όμως, όσο κι αν φαίνεται ότι προστατεύει, αυτή η ασπίδα μετατρέπεται σταδιακά σε φυλακή.
Τελικά, κάθε θαρραλέα ματιά μέσα στο σκοτάδι μας είναι ταυτόχρονα και η πρώτη χαραμάδα φωτός. Δεν υπάρχει λύτρωση χωρίς έκθεση, ούτε αληθινή ζωή χωρίς το ρίσκο της ειλικρίνειας.
Κι όταν κάποιος επιλέξει να πάψει να κρύβεται από τον εαυτό του, τότε ακόμα και τα λάθη του γίνονται η γέφυρα προς την αυθεντικότητα.
Κείμενο & Εικόνα: Γιώργος Θανάσης
Θετική Ψυχολογία
