*Της Κωνσταντίνας Τσάμπρα
Στη πολεμική ζώνη του Κιέβου, μία ομάδα γυναικών χρησιμοποιεί την τέχνη και το χρώμα για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και πρωτίστως τον πόνο και τη θλίψη που βιώνουν για τον χαμό των συζύγων τους στο πεδίο της μάχης.
Οι γυναίκες συμμετέχουν στο πρόγραμμα «Ζωντανές Αληθινές Ιστορίες Αγάπης», το οποίο είναι ένα πρόγραμμα καλλιτεχνικής θεραπείας με στόχο να τιμήσει τους ανθρώπους που έπεσαν στη μάχη αλλά και να βοηθήσει τις γυναίκες που έχασαν τους άντρες τους να αντιμετωπίσουν το πένθος και την απώλεια.
Η καλλιτεχνική αυτή πρωτοβουλία ξεκίνησε τον περασμένο Ιανουάριο, από την Ολένα Σοκάλσκα, η οποία είχε χάσει τον άντρα της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, με στόχο να βοηθήσει κι άλλους ανθρώπους που βιώνουν το τραύμα της απώλειας. Τον Ιούνιο συμμετείχαν στο πρόγραμμα 40 περίπου χήρες.
Η ιδρύτρια του κινήματος περιγράφει ότι επέλεξε τη λέξη «ζωντανές» στον τίτλο του πρότζεκτ διότι με επιδιώκει να βοηθήσει τις γυναίκες να «νιώσουν ζωντάνια», καθώς αυτή τη στιγμή «νιώθουν σαν να μην έχουν ψυχή». Μάλιστα, εξηγεί ότι «Όταν ζωγραφίζεις, σκέφτεσαι μόνο αυτό. Και σκέφτηκα ότι αυτές οι γυναίκες πρέπει να έχουν λίγο χρόνο για τον εαυτό τους».
Η συμμετοχή είναι δωρεάν, ενώ πολλοί ντόπιοι καλλιτέχνες προσεφέρουν εθελοντικά τις γνώσεις τους προκειμένου να κατευθύνουν τις γυναίκες.
Η ομάδα αυτή έχει περισσότερα από 1000 μέλη στο facebook, με την κοινότητα να συνεχίζει να μεγαλώνει , καθώς όλο και περισσότερες γυναίκες καταφεύγουν στις «Ζωντανές Αληθινές Ιστορίες Αγάπης» για να βρουν παρηγοριά.
Η κάθε γυναίκα έχει τη δική της τραγική ιστορία αγάπης, την οποία εκφράζει μέσα από την ζωγραφική.
Η Ιρίνα, είναι μία από τις χιλιάδες γυναίκες που έχουν χάσει τους συζύγους της τον πόλεμο. Ο σύζυγός της, Ολεξάντρ Αλίμοφ, πέθανε τον Δεκέμβριο αφού πυροβολήθηκε στην πρώτη γραμμή του Ντόνετσκ. Ο καμβάς της Ιρίνας απεικονίζει δύο δέντρα πλεγμένα μεταξύ τους από τις ρίζες τους, σαν να είναι αγκαλιά, και έναν λαμπερό κίτρινο ήλιο να λάμπει πίσω τους σε ένα μελαγχολικό μπλε φόντο. Η ίδια περιγράφει για τα δέντρα : «αισθάνομαι σαν να είμαστε εγώ και ο σύζυγός μου, που σκοτώθηκε στον πόλεμο». «Είναι σαν δύο ψυχές, σαν δύο καρδιές, σαν ένα σώμα».
Ομοίως, η φίλη της Ιρίνας, Ολέσια έχασε τον 26χρονο σύζυγό της Ρόμαν Σκάλσκγι. Η δύο γυναίκες γνωρίστηκαν στο νεκροταφείο. Η Ολέσια περιγράφει ότι «Είναι αδύνατο να ξεφύγεις από τον πόνο». Ωστόσο, η ίδια ζωντανεύει την αγάπη του συζύγου της μέσα από την τέχνη, καθώς δημιουργεί έναν πίνακα για τον οποίο δηλώνει ότι «ο άντρας μεταφέρει ένα κορίτσι σε ένα χωράφι με σιτάρι, και φαντάζομαι ότι την κουβαλάει για να μην τρυπήσει τα πόδια της».
Μπορεί η κάθε γυναίκα να έχει τη δική της ιστορία, ωστόσο ο πόνος της απώλειας είναι κοινός. Οι γυναίκες δένονται, κάνουν φιλίες και δημιουργούν μία κοινότητα αλληλεγγύης. Όλες μαζί δημιουργούν έργα, και μέσα από την τέχνη απελευθερώνουν τα συναισθήματά τους και αντιμετωπίζουν την απώλεια.
*Φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών, Κοινωνιολογίας και Τμήματος Μελετών για την ισότητα των φύλων στο Πανεπιστήμιο McGill του Καναδά
