Τη δεκαετία του 1970 οι υπερασπιστές του πορνό αηδίαζαν τις φεμινίστριες που έβλεπαν εκατομμύρια άνδρες που είχαν ήδη θυσιάσει ενήλικες ζωές και επιχειρήματα στον βωμό του καταναγκαστικού «αυνανισμού» λόγω του πορνό. Σήμερα όμως η αντίδραση στη πορνογραφία πρέπει να γίνει πιο ισχυρή για να σωθούν οι ανθρώπινες σχέσεις.
Το ότι η πορνογραφία είναι ένα αυξανόμενο κοινωνικό κακό είναι κάπως ακόμη αμφιλεγόμενο, αλλά όποιος διαβάσει την νέα ανθολογία φρίκης Pornocracy των Jo Bartosch και Robert Jessel δεν μπορεί παρά να πειστεί, σύμφωνα με την βρετανίδα δημοσιογράφο Πόπυ Σόουερμπι.
Στο Pornocracy, μια συνεντευξιαζόμενη παρατηρεί πόσο «εξαιρετικό» είναι ότι «από τις γυναίκες αναμένεται να αγαπούν, να αποδίδουν σεξουαλικά και να ζουν με άντρες που διεγείρονται από εικόνες της ταπείνωσης και της παραβίασής τους».
Ωστόσο, το βιβλίο προτείνει ότι οι στρέιτ γυναίκες θα ήταν προτιμότερο να «ορκιστούν αποχή από τους άντρες» παρά να ανέχονται, να σιωπούν και να «εκδίδονται». Μας λέει επίσης ότι παντρεμένοι άντρες που άρχισαν να βλέπουν πορνό κατά τη διάρκεια του γάμου τους διπλασίασαν τις πιθανότητες διαζυγίου — και ότι, με τα λόγια μιας «χήρας του πορνό», η συνήθεια είναι «μια συγκλονιστική σπατάλη σύνδεσης, μια σπατάλη ανθρώπινης υπόστασης».
«Το πορνό καταστρέφει το σεξ και τινάζει τις σχέσεις στον αέρα» αναφέρει η Σόουερμπι σε αρθρο της στο Unherd. «Κάνει τους συνηθισμένους άντρες παράξενους, σπασμωδικούς, ανίκανους αποτυχημένους και θέτει τις γυναίκες σε κίνδυνο και τις απωθεί, αφήνοντάς μας ανικανοποίητες. Το να το βλέπεις, ή το να είσαι με κάποιον που είναι θολωμένος από αυτό, είναι ενεργή επιλογή».
Η ίδια το αποδέχθηκε τελικά αυτό, όταν χώρισε με έναν σύντροφο που, ως αποτέλεσμα του εθισμού του στο πορνό, ήταν και «βίαιος» και «απολύτως απαράδεκτος» στο κρεβάτι.
«Ξέρω τόσες πολλές γυναίκες που έχουν περάσει το ίδιο. Πολλές μαθαίνουν να φεύγουν με το πρώτο σημάδι «αρρώστιας πορνό». Αλλιώς, σπαταλάς τη νιότη σου με κάποιον που θα επιχειρήσει να επιστρατεύσει χειριστικές δικαιολογίες («είσαι απλώς πουριτανή!») ως τρόπο για να μη χρειαστεί ποτέ ούτε να προσπαθήσει να σταματήσει» λέει η Βρετανίδα.
Γιατί τους δέχεστε;
Το ερώτημα όμως που βασανίζει τη Σόουερμπι, είναι γιατί τόσες πολλές γυναίκες ανέχονται συντρόφους αποβλακωμένους από την πορνογραφία;
«Ένας πολύ ισχυρός λόγος είναι ότι η γλώσσα της προοδευτικής ανεκτικότητας, όπως και σε άλλες περιοχές του φεμινισμού το 2025, χρησιμοποιείται ωμά για να εκφοβίσει τις γυναίκες ώστε να μην πουν «όχι» στους άντρες. Παραφράζοντας ένα από τα πιο προβεβλημένα και θαρραλέα θύματα της κουλτούρας βιασμού τροφοδοτούμενης από πορνό, τη Gisèle Pelicot, η ντροπή έχει αλλάξει πλευρά — από τον κοκκινισμένο τύπο που έτρεχε στη «γωνιά ενηλίκων» του βίντεο κλαμπ, στη γυναίκα που τώρα κάθεται απέναντί του σε ένα μπαρ και προσπαθεί ειλικρινά να μην γελάσει ή να μην ανατριχιάσει όταν εκείνος καυχιέται για την προτίμησή του στις στραβοκοιτάζουσες, συσπώμενες e-girls, μήπως και την πουν «φανατική». Τώρα είναι ντροπή να ντροπιάσεις έναν άντρα για το σεβαστό του «kink» — αλλά τι θεωρείται «ντροπιάζω» εδώ; Το να τον απορρίψεις; Το να αρνηθείς να κάνεις κάτι που σε αηδιάζει;» λέει.
Σημειώνει δε ότι και στον τρανς χώρο και στην «kink» κοινότητα, η επιρροή του πορνό είναι εμφανής, αναφέρει. Η τρανς νικήτρια Πούλιτζερ, Andrea Long Chu, έγραψε ότι «η ουσία της θηλυκότητας» είναι «ένα ανοιχτό στόμα, ένας προσδοκώμενος κώλος, βλέμματα κενά, κενά», ξεγυμνώνοντας έτσι την κυριαρχία του πορνό σε όσους μεταβαίνουν από άντρες σε γυναίκες.
«Είναι δύσκολο να μην δει κανείς την «οπλοποιημένη» ντροπή της έμφυλης ιδεολογίας να εκτυλίσσεται και στα υπνοδωμάτια καταναγκαστικών «cis» αντρών, όπου οι σύντροφοι που αρνούνται συγκεκριμένες σεξουαλικές πράξεις επιπλήττονται ως ανεκτικές, στενόμυαλες ή, αναπόφευκτα, «μη ευγενικές»» σημειώνει η Σόουερμπι.
«Παρατήστες του, είναι οκ»
Η ίδια όμως σιχτιρίζει και παροτρύνει τις γυναίνες να λένε αντίο στους άνδρες που αρέσκονται στο πορνό.
«Αν χρειαστείς ποτέ «άδεια»: είναι ΟΚ να βρίσκεις πράγματα αηδιαστικά. Είναι ΟΚ, σε ένα ραντεβού, να την κάνεις από την πίσω πόρτα, αφήνοντάς τον να κοιτάζει το μηλίτη του. Δεν χρειάζεται να ανεχτείς τις περίεργες επιθυμίες του· δεν χρειάζεται καν να τον ξαναδείς. Είναι ΟΚ, σε περίοδο σπανιότητας καλών και φυσιολογικών αντρών, να μη βγεις με κανέναν. Τίποτα δεν είναι χειρότερο από το να παρηγορείς έναν σύντροφο που μπορεί να διεγερθεί μόνο με τα πυροτεχνήματα του πορνό».
Το πορνό είναι εκδικητικός Θεριστής, μια πανούκλα που γίνεται όλο και πιο ορατή καθώς τα φύλα απομακρύνονται και οι νέοι άντρες χάνονται σε στεναγμούς και γρυλίσματα που περιστρέφονται σαν δίνη στις οθόνες των τηλεφώνων τους. Τα πράγματα χειροτερεύουν — μόνο αυτό μπορούν να κάνουν, γιατί όσο πιο ακραίο το περιεχόμενο, τόσο πιο «πιασμένοι» οι χρήστες, τόσο πιθανότερο να μείνουν στον ιστότοπο, να πληρώσουν, να επιστρέψουν.
Όπως διαπιστώνει η ίδια «το πορνό μπορεί πράγμαται να σε κάνει να νιώθεις ωραία μέχρι να φύγει η μετά-ευφορία, μέχρι να δεις τις μελανιές στον λαιμό της κοπέλας σου, τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια σου από άλλη μια νύχτα ύπνου χαμένη βλέποντας αγνώστους στα τέσσερα, τα ρεπορτάζ για αγαπημένα πρόσωπα του κλάδου που αυτοκτόνησαν. Δεν υπάρχει τίποτα «απελευθερωμένο» σε αυτό».
Σήμερα λοιπόν, καταλήγει, η ικανοποίηση είναι και το μέσο και ο σκοπός: ισοπεδώνει όλες τις ηθικές αξίες, ποδοπατά τις γυναίκες και ξεφουσκώνει το πέος σου. Μπορεί μια νομοθεσία να αποτρέπει 12χρονες να στραγγαλίζονται στο πρώτο τους φιλί -ένα νέο είδος επικίνδυνο πορνό-, αλλά τελικά «εναπόκειται στους άντρες να το κόψουν. Οπότε σταματήστε, για χάρη όλων μας».
