Ας πούμε ότι πέφτετε μέσα σε μία χρονική δίνη. Και βρίσκεστε στην 28η Οκτωβρίου 1940. Οι νέοι άνδρες, με τα φύλλα επιστράτευσης ανά χείρας, ανεβαίνουν στο τρένο. Πλευρίζετε έναν από αυτούς και του ψιθυρίζετε το μυστικό.

«Αν ζήσεις, είναι πολύ πιθανό σε είκοσι χρόνια να βρίσκεσαι μετανάστης στη Γερμανία. Και αν μακροημερεύσεις και φτάσεις στην αρχή του επόμενου αιώνα, να ξέρεις ότι θα έχουμε κοινό νόμισμα με τη Γερμανία και την Ιταλία. Δεν θα υπάρχουν ούτε σύνορα ανάμεσα μας. Και κάποια στιγμή, όταν και οι τελευταίοι της γενιάς σου θα έχουν φύγει από τη ζωή, θα ζητήσουμε από τη Γερμανία να μας σώσει από άλλη μία χρεοκοπία…»

Ο νεαρός θα εκπλαγεί. Ισως σκεφτεί ότι η περιπέτεια που βρίσκεται μπροστά του θα αποδειχθεί μάταιη. Αλλωστε στο τέλος όλοι θα βρεθούμε γύρω από το ίδιο τραπέζι. Και ναι, θα έχει κάποιο δίκαιο. Η Ιστορία δημιουργεί συχνά αυτήν την πλάνη, κάνει το αίμα και τις θυσίες να δείχνουν άσκοπα ξοδέματα. Ομως εσείς θα του εξηγήσετε ότι για να έρθει το φως, κάποιος πρέπει πρώτα να διώξει το σκοτάδι. Και θα τον σπρώξετε για να μπει στο τρένο, μην τυχόν και αλλάξει γνώμη. Το σήμερα θα ήταν διαφορετικό με αλλιώτικο το χθες.

Ωστόσο αν βάλεις τις δύο εποχές, τότε και σήμερα, τη μία δίπλα στην άλλη, η αντίθεση τους σε κάνει να στοχάζεσαι. Πολεμήσαμε τους Γερμανούς και τους Ιταλούς, κι ύστερα φτιάξαμε μαζί τους μια Ευρώπη όπου τα όπλα αντικαταστάθηκαν από επιτόκια και τα χαρακώματα από τραπέζια διαπραγματεύσεων. Σήμερα αγοράζουμε τα αυτοκίνητα, τα ρούχα τους, τα ψυγεία τους και τις συνταγές τους για «δημοσιονομική πειθαρχία». Συμπαθούμε τους Ιταλούς. Και τους Γερμανούς;

Η αλήθεια είναι ότι η σχέση μας με τους Γερμανούς έχει κάτι βαθύτερο, σχεδόν υπαρξιακό. Οι Γερμανοί διέδωσαν την αρχαία ελληνική γραμματεία στην Ευρώπη, δημιουργώντας τα ερείσματα για τη στήριξη του ελληνικού αγώνα ανεξαρτησίας. Οι πρώτοι φιλέλληνες που ήρθαν να πολεμήσουν στην Επανάσταση ήταν Γερμανοί. Ακόμα και τα πορτρέτα των ηρώων του ’21, φιλοτεχνήθηκαν από χέρι Γερμανού. Ο πρώτος μας βασιλιάς, ο Οθωνας, έφερε μαζί του ένα κράτος φτιαγμένο στο Μόναχο. Νόμους, πειθαρχία, αρχιτεκτονική και μια εμμονή με τα πρωτόκολλα. Ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που ζητάμε «να λειτουργήσει επιτέλους το κράτος», εννοούμε να γίνει λίγο πιο γερμανικό. Το Δίκαιο, η Διοίκηση, η Αστυνομία, όλα έχουν κάτι γερμανικό μέσα τους.

Αφού πολεμήσαμε και νικήσαμε, τη Γερμανία, γεμίσαμε τα τρένα με μετανάστες που δούλεψαν στην ανοικοδόμηση της. (Ετσι εξηγείται και η αδράνεια μας στο θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων.) Σήμερα μισό εκατομμύριο από μας ζουν εκεί. Και όταν χρεοκοπήσαμε, στραφήκαμε στη Γερμανία για βοήθεια. Τη δαιμονοποιήσαμε ξανά. Αναβιώσαμε κατοχικά σύνδρομα, ρίξαμε σε αυτήν το ανάθεμα για τα δεινά μας.

Στις εθνικές επετείους ανατρέχουμε σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Σε αγώνες που έχουν τελειώσει, σε νίκες ή ήττες είναι τόσο μακρινές, όσο και μια ζωή που δεν ζήσαμε. Πολλές φορές δε, κάνουμε αντιστοιχίες που δεν στέκουν. Μιλάμε για τον ηρωισμό των Ελλήνων, λησμονώντας ότι εμείς δεν έχουμε μεγάλη σχέση με εκείνους. Απέχουμε μεταξύ μας όσο και τα χρόνια που μας χωρίζουν. Βέβαια τους τιμούμε. Τους δείχνουμε ως παράδειγμα στις γενιές που έρχονται. Και αναμετριόμαστε, εκ του ασφαλούς, με τους αγώνες τους. Λέμε ότι πολέμησαν για να έχουμε εμείς την ελευθερία μας. Δεν ξέρω αν είναι ακριβές. Πρωτίστως πολέμησαν για τις δικές τους ζωές.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο τίμιο που μπορούμε να πούμε γι’ αυτούς. Μέσα στο χάος, τον φόβο και την αβεβαιότητα σκέφτηκαν τον διπλανό τους, την οικογένεια τους, την ανάγκη να κρατηθούν ζωντανοί. Μόνοι τους. Μέσα στο τίποτα. Με μόνο όπλο την έλλειψη άλλης επιλογής. Κι αυτό είναι πιο ανθρώπινο από κάθε ηρωισμό που τους αποδίδουμε εκ των υστέρων. Αν θέλουμε να τους τιμήσουμε, ίσως να μην χρειάζεται να μιλάμε τόσο για αυτούς, όσο να κοιτάξουμε λίγο περισσότερο εμάς. Να σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά, από υπερηφάνεια, αλλά να γνωρίζουμε και πότε πρέπει να το χαμηλώσουμε, από ντροπή.

news247.gr

Λίγα λεπτά μετά τη λήξη της μαθητικής παρέλασης στην Αθήνα, πλήθος κόσμου απέτισε φόρο τιμής στο μνημείο των θυμάτων των Τεμπών, αφήνοντας λουλούδια.

Συγγενείς των νεκρών, επιζώντες της μοιραίας αμαξοστοιχίας αλλά και γονείς που κατέβηκαν στο Σύνταγμα για την παρέλαση επέλεξαν να επισκεφτούν και το άτυπο μνημείο της πολύνεκρης τραγωδίας, σε ένα κλίμα ιδιαίτερα συναισθηματικά και πολιτικά φορτισμένο, μετά και την ψήφιση της τροπολογίας για το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, η οποία, μεταξύ άλλων, προβλέπει την απαγόρευση διαδηλώσεων στον χώρο που βρίσκεται μπροστά στο κοινοβούλιο, με τους “παραβάτες” να απειλούνται με πρόστιμα, ακόμη και ποινή φυλάκισης.

Λίγη ώρα νωρίτερα, πριν και κατά τη διάρκεια της παρέλασης, το σημείο φρουρούταν από αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες αποσύρθηκαν μετά την αποχώρηση των επισήμων και την ολοκλήρωση της παρέλασης.

Σημειώνεται πάντως ότι από τις προηγούμενες ημέρες, η εξέδρα των επισήμων είχε στηθεί δίπλα και όχι μπροστά στο σημείο που είναι γραμμένα τα ονόματα των νεκρών των Τεμπών. Ωστόσο η πρόσβαση του κοινού στο σημείο είχε απαγορευτεί.

Περισσότεροι από εκατό ερευνητές έχουν ριχτεί στη μάχη για να αποκαλύψουν πώς ακριβώς κατάφεραν οι δράστες να πραγματοποιήσουν τη ληστεία στο Μουσείο του Λούβρου, στο κέντρο του Παρισιού — ένα έγκλημα που μοιάζει βγαλμένο από σενάριο ταινίας.

Η κλοπή, που σημειώθηκε μέρα μεσημέρι και είχε στόχο κοσμήματα ανεκτίμητης αξίας και ιστορικής σημασίας, έχει προκαλέσει διεθνή σάλο. Τα κοσμήματα, που κάποτε ανήκαν στις βασίλισσες του 19ου αιώνα Μαρί-Αμελί και Ορτάνς, εκτιμώνται σε περίπου 88 εκατομμύρια ευρώ.

Οι πρώτες συλλήψεις – αλλά ελάχιστες πληροφορίες

Ήδη δύο ύποπτοι έχουν συλληφθεί, ωστόσο οι γαλλικές αρχές τηρούν σιγή ιχθύος για την πορεία των ερευνών. Ένας από τους συλληφθέντες φέρεται να προσπάθησε να φύγει από τη χώρα μέσω του αεροδρομίου του Παρισιού με προορισμό την Αλγερία, σύμφωνα με πηγή της αστυνομίας που επικαλείται το Associated Press. Και οι δύο άνδρες είναι γύρω στα 30 και γνωστοί στις αρχές.

Η εισαγγελέας του Παρισιού, Λορ Μπεκιό, επιβεβαίωσε ότι οι συλλήψεις έγιναν το βράδυ του Σαββάτου, χωρίς ωστόσο να αποκαλύψει περισσότερα. Τόνισε μάλιστα ότι περισσότερες λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν στα μέσα της εβδομάδας, όταν λήξει η περίοδος κράτησης των υπόπτων.

Η γαλλική «σιωπή»

Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ ή τη Βρετανία, όπου κάθε βήμα μιας μεγάλης υπόθεσης δημοσιοποιείται, στη Γαλλία επικρατεί απόλυτη εχεμύθεια. Οι ύποπτοι δεν εμφανίζονται μπροστά στις κάμερες ούτε δίνονται στη δημοσιότητα φωτογραφίες ή ονόματα.

Η αρχή του τεκμηρίου αθωότητας είναι βαθιά ριζωμένη στο γαλλικό Σύνταγμα, ενώ η νομοθεσία επιβάλλει μυστικότητα των ερευνών, γνωστή ως secret d’instruction. Μόνο ο εισαγγελέας έχει δικαίωμα να κάνει δημόσιες δηλώσεις, ενώ παραβίαση του απορρήτου επισύρει ποινικές κυρώσεις.

Η πρακτική αυτή έχει συχνά προκαλέσει αντιδράσεις διεθνώς. Πολλοί θυμούνται το σοκ που προκάλεσε στους Γάλλους το λεγόμενο «perp walk» του Ντομινίκ Στρος-Καν το 2011, όταν ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ οδηγήθηκε δεμένος μπροστά στις κάμερες της Νέας Υόρκης — μια εικόνα που θεωρήθηκε προσβλητική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Πώς έγινε η ληστεία

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, οι δράστες χρειάστηκαν μόλις λίγα λεπτά για να ανέβουν με ανυψωτικό στην εξωτερική πλευρά του μουσείου, να σπάσουν τις προθήκες και να αρπάξουν οκτώ κοσμήματα. Η λεία περιλαμβάνει  μεταξύ άλλων μια τιάρα από ζαφείρια, ένα κολιέ και ένα σκουλαρίκι — όλα από σετ που συνδεόταν με τη γαλλική βασιλική οικογένεια.

Η εισαγγελέας έχει ανοίξει φάκελο για εγκληματική συνωμοσία και οργανωμένη κλοπή, αδικήματα που επισύρουν βαριές ποινές πολυετούς φυλάκισης.

Το «κυνήγι» των κοσμημάτων

Περισσότεροι από 100 ανακριτές εξετάζουν κάθε στοιχείο: 150 δείγματα DNA, υλικό από κάμερες ασφαλείας και αποτυπώματα που άφησαν οι δράστες πίσω τους.

Στην έρευνα συμμετέχουν η Brigade de Répression du Banditisme, η επίλεκτη μονάδα που ειδικεύεται σε ληστείες και κλοπές έργων τέχνης, καθώς και το Κεντρικό Γραφείο για την Καταπολέμηση της Διακίνησης Πολιτιστικών Αγαθών.

Η ανάκτηση των κοσμημάτων, ωστόσο, θεωρείται το πιο δύσκολο κομμάτι. Τα αντικείμενα έχουν ήδη καταχωρηθεί στη βάση δεδομένων των Κλεμμένων Έργων Τέχνης της Interpol, η οποία περιλαμβάνει περίπου 57.000 καταχωρήσεις από όλο τον κόσμο.

Οι Γάλλοι ερευνητές βρίσκονται σε στενή συνεργασία με την Europol και την Eurojust, ώστε να εντοπίσουν πιθανά δίκτυα διακίνησης και να αποτρέψουν τη μεταπώληση των κοσμημάτων.

Και τώρα τι;

Οι ύποπτοι μπορούν να κρατηθούν έως 96 ώρες πριν απαγγελθούν επίσημα κατηγορίες. Η Μπεκιό προειδοποίησε όμως ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν θεαματικές ανακοινώσεις. Οι γαλλικές δίκες δεν μεταδίδονται τηλεοπτικά, ούτε επιτρέπεται η φωτογράφιση εντός της αίθουσας.

Μέχρι τότε, η υπόθεση του Λούβρου παραμένει ένα γρίφος πολυτελείας και μυστικότητας — ένα θρίλερ τέχνης που η Γαλλία επιμένει να κρατά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

*Με πληροφορίες από: Associated Press