Του Χρήστου Τσεμπέρη
Ωραία. Έγινε η ανάγκη φιλοτιμία και η κυβερνητική κωλοτούμπα για τις μάσκες, που από προσωπικό εργαλείο, υποχρεωτικής χρήσης από όλους και φυσικά ατομικής αγοράς, έγιναν ασθμαίνοντας δωρεάν κρατική παροχή, ως όφειλε εξαρχής να είναι δηλαδή. Και προσετέθη κι ένα παγουρίνο δωροπαροχή…
Και κάπου εκεί δείχνει δυστυχώς να εξαντλείται ο κεντρικός σχεδιασμός για την επαναλειτουργία των σχολείων μας.
Τα οποία ειρήσθω εν παρόδω θα ξεκινήσουν τη λειτουργία τους στις 7 Σεπτεμβρίου, μπορεί και στις 14 , κλιμακωτά ή όλα μαζί, με το μαθηματικό εφεύρημα των 17 μαθητών ανά τάξη σε μέσο όρο (!!!) , στην πραγματικότητα με ψηφισμένη από την ίδια την Υπουργό αύξηση των μαθητών στις τάξεις του Δημοτικού στους 25 , με ελεγχόμενη την…κάθετη διασπορά λόγω αποστασεων, αλλά εν αμφιβόλω την … οριζόντια κατά πώς ενημέρωσε ο κυριος Μαγιορκίνης, τάξεις “bubbles”, διαφορετικές ώρες διαλειμμάτων και άλλα που θα μας ενημερώσουν την 1η Σεπτεμβρίου…
Να μιλήσουμε τώρα σοβαρά για το σχεδιασμό και τα προβλεπόμενα?
Δύσκολη η άσκηση δε λέω. Για όλες τις κυβερνήσεις. Παντού. Προφανές. Αλλά δε λύνεται με μαθηματικούς ακροβατισμούς περί μέσων όρων και συνθηκών καθετης και οριζόντιας διασποράς ιού. Ή τουλάχιστον όχι μόνο με αυτά.
Είναι σαφές ότι τα σχολεία πρέπει να επιτελέσουν τον πολυεπίπεδο ρόλο τους, όχι απλά τον μαθησιακό, αλλά και αυτόν της κοινωνικοποίησης των παιδιών. Αλλά με επεξεργασμένο σχέδιο, πρόβλεψη, οργάνωση.
Γιατί χρειάζεται φυσικά η συναίσθηση της κατάστασης και η ατομική ευθύνη ενός εκάστου έναντι του εαυτού του και του κοινωνικού συνόλου, ναι.
Είναι αδιανόητη όλη αυτή η ψεκασμένη παραφιλολογία που αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα και οι αντάρτες «ελληναράδες» που τάχα μου ανθίστανται στην «παγκόσμια συνωμοσία» γιατί θίγονται τα ιερά και τα όσια της φυλής, για τον Γκέιτς και τον Μασκ, τα τσιπάκια και το 5G κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο…
Αλλά τελικά η ευθύνη εξατομικεύεται και σε εκείνους που σχεδιάζουν, αποφασίζουν και μιλούν για την… ατομική ευθύνη… μόνο.
Εύχομαι κι ελπίζω να είμαι εγώ λάθος που πιστεύω ότι έχει χαθεί η μπάλα. Παντού!
Κι εσείς τι κάνετε, θα μου πει κάποιος? Κουνάτε το δάχτυλο και αφήνετε την ευθύνη στους άλλους?
Η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει και βρίσκεται στο πλευρό των συμπολιτών της, καλύπτοντας ακόμη και τα κενά και τις παλινωδίες του κεντρικού κράτους.
Για τη Δημοτική Αρχή Μπουρνούς και τις σχολικές επιτροπές στη Ραφήνα και το Πικέρμι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτος μονόδρομος.
Το απέδειξε το Μάιο που πέρασε, παραδίδοντας μάσκες σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, επιτοίχια αντισηπτικά σε κάθε τάξη, 200 ταμπλέτες για τους μαθητές,υπέρυθρα θερμόμετρα και ολοκληρωμένη καμπάνια ενημέρωσης στα σχολεία. Τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη του, αναμένοντας κάποιους άλλους να κάνουν κάτι για εμάς.
Έτσι και τώρα, στη δεύτερη φάση. Είχε ήδη σχεδιαστεί η προμήθεια Θερμικών Πυλών, ως περαιτέρω μέτρο προφύλαξης, και η προμήθεια μασκών για την υπόλοιπη εκπαιδευτική κοινότητα ήρθε ως συμπλήρωμα της δράσης, διαβλέποντας το κενό που υπήρχε, σε συνδυασμό με όλα τα προβλεπόμενα μέτρα καθαριότητας, και απολυμάνσεων που είχαν αποφασιστεί από το Μάιο και απέδωσαν. Η πίεση αυτή μια χούφτας Δήμων που βγήκαν μπροστά απέδωσε, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στις μάσκες, προκαλώντας την κυβερνητική στροφή.
Γιατί αυτή η Δημοτική Αρχή δεν βολεύεται στη βολική για άλλους απραξία της ακινησίας και στην προσμονή του “μάννα εξ ουρανού” για να κρυφτεί από τις ευθύνες της.
Προβλέπει, εκτιμά, σχεδιάζει και υλοποιεί με βάση τις ανάγκες των πολιτών και συχνά πυκνά πάνω από τις δυνάμεις της.
Γιατί αυτονόητα έτσι αντιλαμβάνεται το ρόλο της.
Είναι η ηθική και πολιτική της υποχρέωση έναντι των πολιτών.
Είναι με λίγα λόγια το καθήκον και η δουλειά της, για την οποία εξελέγη.
Τίποτα Περισσότερο, τίποτα λιγότερο!
Έκδοση Polis
