Πολλοί νέοι εργαζόμενοι που ανήκουν στην Gen Z αρχίζουν να επιστρέφουν στο γραφείο καθώς αισθάνονται μοναξιά όταν εργάζονται από το σπίτι, αποκάλυψε νέα έρευνα, την οποία παρουσίασε ο Independent.

H ξαφνική αύξηση των πλήρως απομακρυσμένων ή υβριδικών θέσεων εργασίας που παρατηρήθηκε κατά την περίοδο της πανδημίας Covid-19 συνεχίστηκε και μετά το ξεπέρασμά της υγειονομικής κρίσης, καθώς πολλοί εργαζόμενοι διαπίστωσαν ότι εκτιμούσαν την ελευθερία που προσέφερε η ρύθμιση.

Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι η μοναξιά είναι ιδιαίτερα υψηλή μεταξύ των νέων ενηλίκων που επιδίωξαν καριέρα ως influencers στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Ωστόσο, τέσσερις στους 10 νέους ηλικίας 16 έως 24 ετών (38%) δηλώνουν ότι αισθάνονται μοναξιά ή απομόνωση λόγω των εργασιακών τους συνθηκών, σύμφωνα με έρευνα της Bupa.

Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη αύξηση σε σύγκριση με όλους τους εργαζόμενους, με λίγο λιγότερο από το ένα τέταρτο (24%) να δηλώνουν ότι έχουν παρόμοια συναισθήματα μοναξιάς.

Πολλοί εργαζόμενοι σε αυτή την ηλικιακή κλίμακα πιθανότατα ξεκίνησαν την καριέρα τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid και, επομένως, είναι πολύ πιο πιθανό να μην έχουν ποτέ βιώσει έναν εργασιακό περιβάλλον μέσα στον χώρο εργασίας.

Μοναξιά
Η έρευνα, η οποία βασίστηκε σε έρευνα 8.000 ενηλίκων, διαπίστωσε επίσης ότι η μοναξιά είναι ιδιαίτερα υψηλή μεταξύ των νέων ενηλίκων (Gen Z) που επιδίωξαν καριέρα ως influencers στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με το 58% να δηλώνει ότι θέλει να βρει έναν χώρο εργασίας που προσφέρει ένα πιο κοινωνικό περιβάλλον.

Ο Τομ Μπράουν, ένας 24χρονος βοηθός δημοσίων σχέσεων από το Σάντμπανκς, μοιράστηκε το πώς η εργασία εξ αποστάσεως κατά το πρώτο μέρος της καριέρας του οδήγησε σε αισθήματα μοναξιάς και κοινωνικής απομόνωσης.

Μιλώντας στον Independent τόνισε: «Ενώ υπήρχαν θετικά στην εργασία από απόσταση, το μειονέκτημα ήταν οι περιορισμοί στην κοινωνική αλληλεπίδραση και τώρα έχω μάθει ότι δεν είμαι διατεθειμένος να κάνω συμβιβασμούς σε αυτό».

Ο νεαρός επαγγελματίας της Gen Z αποφάσισε να κάνει μια αλλαγή σε έναν ρόλο όπου ένιωθε ότι το κοινωνικό περιβάλλον ήταν καλύτερο, λέγοντας: «Όταν έψαχνα για μια νέα δουλειά, υπέβαλα αίτηση ειδικά για ρόλους με φυσικό γραφείο όπου έχω υποστηρικτικούς συναδέλφους, μπορώ να κοινωνικοποιούμαι τα μεσημέρια και να συναντώ φίλους στην πόλη τα βράδια. Ως αποτέλεσμα, η ευεξία μου ήδη βελτιώνεται».

Έλλειψη υποστήριξης στους χώρους εργασίας
Ένα από τα βασικά ζητήματα που εντοπίζονται στην έκθεση της Bupa είναι η έλλειψη υποστήριξης στους χώρους εργασίας, με πάνω από το ένα πέμπτο των νέων εργαζομένων (21%) να δηλώνουν ότι ο χώρος εργασίας τους δεν παρέχει καμία υποστήριξη για την ψυχική υγεία. Περίπου το 41% ​​δηλώνει επίσης ότι εξετάζει το ενδεχόμενο να μετακινηθεί σε έναν ρόλο με ιδιωτικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης ως παροχή στους εργαζομένους.

Ο Μπεν Χάρισον, διευθυντής του Ιδρύματος Εργασίας, δήλωσε: «Η εργασιακή εμπειρία των νέων (Gen Z) έχει αλλάξει σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Η ήδη μεγαλύτερη πιθανότητα να βρεθούν σε επισφαλή απασχόληση όταν εισέλθουν στην αγορά εργασίας είναι η ταχεία εισαγωγή νέων τεχνολογιών και η αύξηση των υβριδικών και εξ αποστάσεως πρακτικών εργασίας, κάτι που μπορεί να διακινδυνεύσει πολλούς νέους να αισθάνονται αποκομμένοι από τους συναδέλφους και τον εργοδότη τους.

«Ενώ η ευελιξία στην εργασία μπορεί να είναι ωφέλιμη για όλες τις ηλικιακές ομάδες, είναι ζωτικής σημασίας οι εργοδότες να παρέχουν προληπτικά στους νέους ασφαλείς ευκαιρίες απασχόλησης που διαθέτουν σαφείς δρόμους για την εξέλιξη, την ευκαιρία να μαθαίνουν από τους συναδέλφους τους και να χτίζουν σχέσεις με αυτούς σε τακτική βάση, καθώς και υποστηρικτική και αφοσιωμένη διοίκηση που μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά όταν οι νέοι αντιμετωπίζουν προκλήσεις στον χώρο εργασίας».

Ο Δρ. Naveen Puri, ιατρικός διευθυντής της Bupa Βρετανίας δήλωσε: «Η μοναξιά μπορεί να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική μας υγεία, με αλυσιδωτές επιπτώσεις στην κατάθλιψη, το άγχος, το στρες και τον διαβήτη τύπου 2. Έχουμε δει τη μοναξιά να γίνεται ένα αυξανόμενο πρόβλημα στην προσωπική μας ζωή, αλλά είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι τη βλέπουμε και σε ένα εργασιακό περιβάλλον».

«Μεταξύ των πελατών μας, έχουμε δει αύξηση 100% στις αιτήσεις αποζημίωσης που σχετίζονται με την ψυχική υγεία από το 2019 έως το 2024 για άτομα ηλικίας 18-35 ετών, επομένως είναι καθησυχαστικό το γεγονός ότι οι χώροι εργασίας λαμβάνουν μέτρα για να παρέχουν στους ανθρώπους τους την υποστήριξη που χρειάζονται. Θα συμβούλευα όποιον επηρεάζεται από τη μοναξιά στον χώρο εργασίας να μιλήσει με έναν έμπιστο συνάδελφο, διευθυντή ή επαγγελματία ανθρώπινου δυναμικού και να μάθει τι υποστήριξη είναι διαθέσιμη».

Πηγή: ΟΤ

Οι σημερινοί 55άρηδες θα βρεθούν στο στόχαστρο των –υπό συζήτηση– αλλαγών στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Ως γνωστόν, στο τέλος του 2026 η ελληνική κυβέρνηση θα κληθεί να αποφασίσει αν και πώς θα αυξηθούν τα γενικά όρια ηλικίας συνταξιοδότησης από 1/1/2027, με βάση τις εξελίξεις στο προσδόκιμο ζωής.

Δηλαδή, θα εξεταστεί η σύνδεση των ορίων ηλικίας με το προσδόκιμο ζωής των ατόμων άνω των 65 ετών. Με αυτόν τον τρόπο λειτουργούν ήδη σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες: όταν ανεβαίνει το προσδόκιμο ζωής, γίνεται και η ανάλογη προσαρμογή στις ηλικίες συνταξιοδότησης.

Οι όποιες αλλαγές θα γίνουν με βάση τη μελέτη της Αναλογιστικής Αρχής, η οποία εκπονείται κάθε τρία χρόνια και θα αποτυπώσει – όπως δείχνουν τα στοιχεία – αύξηση του προσδόκιμου ζωής, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο αύξησης των ορίων. Πρόσφατη μελέτη της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής δείχνει ότι το 2030 τα νομοθετημένα όρια ηλικίας των 62 και 67 ετών θα αυξηθούν κατά ενάμισι έτος.

Το αν αυτή η αύξηση θα είναι προοδευτική από το 2027 έως το 2030 ή θα εφαρμοστεί μονομιάς από 1/1/2027 θα εξαρτηθεί από τον τρόπο σύνδεσης του προσδόκιμου ζωής με τα όρια ηλικίας. Εάν η αύξηση γίνει σταδιακά, είναι πιθανό να εφαρμοστεί το μοντέλο των αλλαγών που έγιναν την περίοδο 2015-2021, όταν κάθε χρόνο μεταβάλλονταν τα όρια συνταξιοδότησης. Στην περίπτωση αυτή, ασφαλισμένοι που θα κλείσουν το 62ο έτος το 2027 μπορεί να συνταξιοδοτηθούν στα 62,6 έτη, όσοι το 2028 στα 62,9 έτη, και όσοι το 2030 στα 63,5 έτη.

Δύο κατηγορίες
Σήμερα τα όρια ηλικίας έχουν «κλειδώσει» σε δύο κατηγορίες:

– Στα 62 έτη, με την προϋπόθεση συμπλήρωσης 40 ετών ασφάλισης (12.000 ένσημα).

– Στα 67 έτη, με τουλάχιστον 15 έτη ασφάλισης (4.500 ένσημα).

Πηγές του υπουργείου Εργασίας τονίζουν κατηγορηματικά ότι δεν προβλέπεται άμεση αύξηση, καθώς η Ελλάδα έχει περιθώριο χρόνου σε σχέση με άλλες χώρες, για δύο λόγους:

– Μετά την πίεση της τρόικας, από 1/1/2013 τα όρια αυξήθηκαν βίαια στα 62 και 67 έτη, περισσότερο από ό,τι θα προέκυπτε με βάση τον νόμο του 2010.

– Με τον Νόμο 4336/2015 αυξήθηκαν και όλα τα ενδιάμεσα όρια.

Ειδικοί στην κοινωνική ασφάλιση υπογραμμίζουν ότι τρεις δημογραφικοί δείκτες θα κρίνουν τις αλλαγές μετά το 2027:

– Ο δείκτης εξάρτησης ηλικιωμένων άνω των 65 προς τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό, που οδεύει προς το 60% από 39% σήμερα.

– Ο δείκτης γήρανσης, καθώς για κάθε 170 ηλικιωμένους αντιστοιχούν 100 νέοι εργάσιμης ηλικίας.

– Ο δείκτης γονιμότητας, που βελτιώθηκε οριακά από 1,3 παιδιά το 2018 σε 1,5 το 2022, αλλά παραμένει χαμηλότερος από το 2,1 των ανεπτυγμένων χωρών. Η υπογεννητικότητα είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα, όπως φαίνεται από το ισοζύγιο γεννήσεων – θανάτων, που παραμένει ελλειμματικό και διπλασιάστηκε σε μία πενταετία, από -33.856 άτομα το 2018 σε -64.706 το 2022.

Premium έκδοση ΤΑ ΝΕΑ

Σε μια περίοδο που η Μεσόγειος και ιδιαίτερα η Νότια Ευρώπη βιώνουν με δραματικό τρόπο τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, η Ισπανία βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο. Η Σάρα Άαγκεσεν, υπουργός Μετάβασης και Οικολογίας και Αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης, με δηλώσεις της προειδοποιεί ότι «όποιος πει όχι σε ένα εθνικό σύμφωνο ενάντια στην κλιματική αλλαγή, θα το μετανιώσει».

Η δήλωσή της αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς η Ιβηρική χερσόνησος δοκιμάζεται από ένα σφοδρό κύμα πυρκαγιών, το οποίο η ίδια συνδέει ευθέως με την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις ολοένα εντονότερες θερμικές ανωμαλίες. Παράλληλα, κάνει λόγο για την τρίτη και μεγαλύτερη σε διάρκεια καλοκαιρινή καύσωνα, με 16 συνεχόμενες ημέρες ακραίων θερμοκρασιών, τη μεγαλύτερη στα χρονικά της χώρας.

Η πολιτική διάσταση της οικολογικής κρίσης
Στο επίκεντρο των δηλώσεων της Άαγκεσεν βρίσκεται η ανάγκη για ένα διακομματικό, μακροπρόθεσμο σχέδιο, ένα «Πανισπανικό Σύμφωνο», που να ξεπερνά τις πολιτικές διαφορές και τις εκλογικές περιόδους. «Δεν μπορούμε να βλέπουμε τις πυρκαγιές ως κάτι αποσπασματικό και μεμονωμένο», υπογράμμισε, αφήνοντας αιχμές προς τις περιφέρειες που ελέγχονται από την αντιπολίτευση (κυρίως το Λαϊκό Κόμμα), οι οποίες -σύμφωνα με την ίδια– δεν έχουν εφαρμόσει πλήρως τους προβλεπόμενους μηχανισμούς πρόληψης.

Αναφερόμενη σε σχετικό βασιλικό διάταγμα του 2022, τόνισε ότι οι αυτόνομες κοινότητες είναι υπεύθυνες για τη σύνταξη και δημοσιοποίηση ετήσιων σχεδίων πρόληψης και δασοπυρόσβεσης. Όπως ανέφερε, αυτές οι υποχρεώσεις «δεν υλοποιούνται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις περιοχές».

Η ρητορική και τα δεδομένα που περιγράφει η Άαγκεσεν μοιάζουν ανησυχητικά οικεία και για την Ελλάδα. Η χώρα μας βιώνει σχεδόν ταυτόσημες καταστάσεις: έντονες θερμικές καμπές, καταστροφικές πυρκαγιές και έναν δημόσιο διάλογο που διαρκώς περιστρέφεται γύρω από την ετοιμότητα της Πολιτείας και την ανάγκη διακομματικής στρατηγικής.

Η πρόκληση της κλιματικής κρίσης, λοιπόν, δεν είναι μόνο φυσική – είναι βαθιά πολιτική και θεσμική. Η περίπτωση της Ισπανίας λειτουργεί ως καθρέφτης για όλη τη Μεσόγειο και σίγουρα για την Ελλάδα, όπου επίσης ζητείται ένας «εθνικός διάλογος» για την κλιματική μετάβαση, την πρόληψη και την ανθεκτικότητα.

Η προειδοποίηση της Σάρα Άαγκεσεν δεν είναι μόνο προς τα ισπανικά κόμματα, αλλά προς κάθε κυβέρνηση που προσπαθεί να αποφύγει την ευθύνη ή να «στρογγυλέψει» την πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής. Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Ένα «όχι» σε αυτή τη συγκυρία δεν είναι αποδεκτό».

Εν μέσω κρίσης, η κλιματική πολιτική παύει να είναι ζήτημα ιδεολογίας και γίνεται ζήτημα επιβίωσης. Και όπως δείχνουν οι εξελίξεις, είτε θα οικοδομήσουμε συλλογικά την ανθεκτικότητα, είτε θα βρεθούμε να μετράμε –ο ένας μετά τον άλλον– τις συνέπειες της απραξίας.