O Στιβ Τζομπς, o οραματιστής και πρωτοπόρος συνιδρυτής της Apple που όρισε τον κόσμο που ζούμε σήμερα ήταν πολλά. Επαναστάτης, ιδιοφυής, με αδυναμία στην αισθητική και το καλό design, τύραννος στην αίθουσα συσκέψεων και ακραία αναποφάσιστος.
Ο Στιβ Τζομπς και η σύζυγός του ζούσαν χρόνια σε μια άδεια έπαυλη για διάφορους λόγους (όχι μόνο επειδή δεν συμφωνούσαν σε τι άξιζε να αγοράσουν ή όχι) αλλά κυρίως ένα κανόνα.
Ο Τζομπς δεν μπορούσε να αποφασίσει ούτε ποια καρέκλα να αγοράσει για το ίδιο του το σπίτι —ένα σπίτι που παρέμεινε σχεδόν εντελώς άδειο για χρόνια— αποκάλυψε στη βιογραφία του ο Γουόλτερ Άιζακσον.
Αν και το όνομα του Στιβ Τζομπς είναι συνώνυμο με τον πρωτοποριακό σχεδιασμό και την αμείλικτη επιδίωξη της απλότητας, ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ανέκδοτα για την προσωπική του ζωή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επαγγελματική του αποφασιστικότητα.
Ο Τζομπς ζούσε στην απέραντη έπαυλή του των 1.600 τμ. στο Γούντσαϊντ της Καλιφόρνια σχεδόν χωρίς κανένα έπιπλο, έχοντας απλά ένα στρώμα στο πάτωμα, μερικά μαξιλάρια, ένα τραπέζι για να σχεδιάζει, μια λάμπα Tiffany και έναν πίνακα του Maxfield Parrish —μια παράξενη, σχεδόν μυθική, λεπτομέρεια που είναι και στην ουσία της άμεση αντανάκλαση των ίδιων δυνάμεων που οδήγησαν στις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Ο κύριος λόγος για την απουσία επίπλων ήταν ο ακραίος τελειομανής χαρακτήρας του Τζομπς. Όπως σημείωσε ο βιογράφος του, Άιζακσον, ο Τζομπς ήταν ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να πάρει μια τελική απόφαση για το τι θα αγόραζε.
Τα έπιπλα έπρεπε να είναι τέλεια, και αν δεν μπορούσε να βρει ένα κομμάτι που να πληροί τα αυστηρά του κριτήρια, προτιμούσε να μην έχει τίποτα.
Ο Τζομπς είχε εμμονή με κάθε λεπτομέρεια, από τη σχεδίαση και τα υλικά μέχρι το χρώμα και την υφή.
Ο Άιζακσον ανακαλεί μια συνομιλία όπου ο Τζομπς, δείχνοντάς του μια φωτογραφία μιας καρέκλας, του εξηγούσε πώς σκεφτόταν να την αγοράσει αλλά δεν μπορούσε να πάρει την απόφαση να το κάνει. Τα κριτήρια του ήταν τόσο υψηλά που τον εμπόδιζαν να κάνει την αγορά, να περάσει στην πράξη. Η στάση του δεν ήταν καθόλου τέτοια όταν επέδειξε μια ασυμβίβαστη, σχεδόν δικτατορική, προσέγγισή στην κατασκευή και την κυκλοφορία προϊόντων όπως ο iMac και το iPhone.
Ο εκκεντρικά τελειομανής χαρακτήρας του Τζομπς ήταν βαθιά ριζωμένος στην προσωπική του φιλοσοφία, ειδικά στο ενδιαφέρον του για τον Ζεν Βουδισμό και τον μινιμαλισμό. Για τον Τζομπ η «απλότητα ήταν η υπέρτατη μορφή πολυπλοκότητας»
Ο Στιβ Τζομς επιδίωκε να εξαλείψει την ακαταστασία και τον «θόρυβο» από τα πάντα. Από τη σχεδίαση ενός ηλεκτρονικού κυκλώματος μέχρι τη διάταξη ενός δωματίου.
Ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Στιβ Τζομπς, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Apple, Τζον Σκάλι, θυμάται μια επίσκεψή του στο σπίτι του ιδρυτή της Apple.
«Θυμάμαι να μπαίνω στο σπίτι του Στιβ και να μην έχει σχεδόν κανένα έπιπλο. Είχε μόνο μια φωτογραφία του Αϊνστάιν, που τον θαύμαζε πολύ, κι ένα φωτιστικό Τίφανι, μια καρέκλα και ένα κρεβάτι», είχε δηλώσει ο Σκάλι.
Ο Στιβ Τζομπς ζούσε για χρόνια σε ένα σχεδόν άδειο σπίτι, το οποίο περιείχε μόνο μια συρταριέρα, ένα στρώμα, ένα τραπέζι για χαρτιά και μερικές πτυσσόμενες καρέκλες για τους καλεσμένους του. Ακόμα και όταν απέκτησε τη δική του οικογένεια, αυτός και η σύζυγός του, Λορίν, συνέχισαν να συζητούν για την επιλογή επίπλων για περισσότερα από οκτώ χρόνια, με τις συζητήσεις συχνά να οδηγούν σε ερωτήματα όπως «ποιος είναι ο σκοπός ενός καναπέ;».
Παρόλο που η προσωπικότητα του Τζομπς ήταν συχνά εμμονική, η αναποφασιστικότητα δεν ήταν η μόνη απάντηση στο ερώτημα γιατί το σπίτι του ήταν άδειο. Το να αφιερώσεις χρόνο για να αγοράσεις έπιπλα ήταν κάτι που θεωρούσε ανόητο και εκτός χαρακτήρα. Επίσης, το να προσθέτεις κάτι επιπλέον —είτε αυτό είναι εργαλεία, πόροι ή ακόμη και έπιπλα— δεν επιλύει αυτόματα προβλήματα ή βελτιώνει μια κατάσταση. Μάλλον το αντίθετο.
Σύμφωνα με τον Τζεφ Μπέζος, χρειάζεται λιγότερη ενέργεια για να αφαιρέσεις κάτι που δεν λειτουργεί παρά για να προσθέσεις κάτι εντελώς καινούργιο. Έτσι, ίσως η επιλογή του τέλειου επίπλου δεν ήταν μια προτεραιότητα για έναν άνθρωπο που είχε ως στόχο να «αφήσει το στίγμα του στο σύμπαν».
Ήταν η αισθητική και η επίμονη νοοτροπία του Τζομπς που οδήγησε σε δημιουργίες προϊόντων τόσο ριζικά αφαιρετικές, ώστε να μην μοιάζουν με τίποτα που είχε προηγηθεί. Ό,τι μας σύστησε προκαλούσε ενδιαφέρον και περιέργεια, αλλά, ταυτόχρονα, ήταν μοναδικά απλό και εκπληκτικά λειτουργικό. Και κανείς δεν μπορούσε παρά να αγαπήσει τα προϊόντα του Τζομπς.
Το να λες όχι σε τόσα πολλά πράγματα, μόνο και μόνο για να μπορείς να επικεντρωθείς στο ένα πράγμα που έχει τη μεγαλύτερη σημασία, απαιτεί τεράστια πειθαρχίας -μόνο έτσι επιτυγχάνονται απαράμιλλα βάθη γνώσης και εξαιρετικά επίπεδα επίτευξης.
Ο Τζομπς ήξερε (και ζούσε) με τον κανόνα «το λιγότερο είναι περισσότερο», ένα αξίωμα που εφαρμόζεται στα πάντα. Αυτό το ίδιο πλαίσιο σκέψης, αυτή η απογύμνωση από πράγματα που δεν προσθέτουν αξία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε οποιαδήποτε κατάσταση επίλυσης προβλημάτων, είτε πρόκειται για τη διεξαγωγή παραγωγικών συναντήσεων είτε για τη λειτουργία εταιρειών δισεκατομμυρίων.
Ο Αϊνστάιν (αγαπημένος του Τζομπς) είχε πει ότι «αν δεν μπορείς να εξηγήσεις κάτι απλά, δεν το έχεις καταλάβει αρκετά καλά»
Ο Τζομπς επιλέγοντας να ζει σε αυτό που πολλοί θεωρούσαν ένα «άδειο κουτί» αφιέρωνε τη ζωή του σε εκείνα που για τον ίδιο είχαν σημασία. Μακριά από πολυπλοκότητες και layers, ο Τζομπς πίστευε ότι αυτός ο καθαρός, άδειος χώρος δεν ήταν σημάδι παραμέλησης αλλά ένας καμβάς για σκέψη, ένα ήσυχο καταφύγιο όπου οι σπουδαίες ιδέες μπορούσαν να αναδυθούν χωρίς περισπασμούς.
Κατά μία έννοια, το άδειο του σπίτι ήταν η απόλυτη φυσική έκφραση της σχεδιαστικής του ηθικής—ένας χώρος που, ακριβώς λόγω της κενότητάς του, ήταν τέλειος.
Η αγάπη του στο μη περιττό προφανώς και υποχώρησε μπροστά στις πρακτικές απαιτήσεις της οικογενειακής ζωής και ο Τζομπς-πατέρας υπερίσχυσε του Τζομπς-ασκητή και του ακραίου, δωρικού μινιμαλισμού του.
Το άδειο σπίτι του Στιβ Τζομπς, αυτή η εκκεντρική ιδιορρυθμία ενός αληθινά πλούσιου ανθρώπου (ο Στιβ Τζομπς, ο οποίος απεβίωσε τον Οκτώβριο του 2011, άφησε πίσω του μια περιουσία που υπολογιζόταν σε περίπου 10,2 δισεκατομμύρια ευρώ), υπενθυμίζει ότι η τελειότητα άξιζε την αναμονή. Ακόμα κι αν αυτό σήμαινε να ζει στο κενό της δικής του δημιουργίας.
