Σοβαρό τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε το μεσημέρι της Τρίτης 30 Ιουλίου στη συμβολή της λεωφόρου Συγγρού με την οδό Καλλιρρόης, όταν αστικό λεωφορείο συγκρούστηκε με ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Από τη σφοδρή σύγκρουση τραυματίστηκαν τουλάχιστον έξι άτομα, χωρίς – σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες – να διατρέχει κανείς άμεσο κίνδυνο για τη ζωή του.

Στο σημείο έσπευσαν άμεσα πληρώματα της Τροχαίας και ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ, προκειμένου να παράσχουν τις πρώτες βοήθειες και να μεταφέρουν τους τραυματίες σε εφημερεύοντα νοσοκομεία της Αθήνας.

Οι συνθήκες του ατυχήματος παραμένουν έως τώρα αδιευκρίνιστες, ενώ οι αρχές διεξάγουν έρευνα για τα ακριβή αίτια της σύγκρουσης.

Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις – Σοβαρά προβλήματα στην κίνηση

Το τροχαίο προκάλεσε κυκλοφοριακή συμφόρηση στην περιοχή, με την Τροχαία να προχωρά σε εκτροπές και προσωρινές ρυθμίσεις κυκλοφορίας. Οι καθυστερήσεις είναι έντονες και στα δύο ρεύματα της λεωφόρου Συγγρού, ενώ η κίνηση επηρεάζει και τους κάθετους δρόμους.

Οι οδηγοί καλούνται να επιδείξουν υπομονή και προσοχή, ενώ όσοι μπορούν καλό θα ήταν να επιλέξουν εναλλακτικές διαδρομές.

Σε εξέλιξη η διερεύνηση του ατυχήματος

Η Τροχαία εξετάζει το ενδεχόμενο υπερβολικής ταχύτητας ή ανθρώπινου λάθους, ενώ αναμένονται καταθέσεις από τους οδηγούς και αυτόπτες μάρτυρες. Παράλληλα, θα ελεγχθούν κάμερες κυκλοφορίας για να αποσαφηνιστεί το χρονικό της σύγκρουσης.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ένας βίαιος εμφύλιος πόλεμος έπληξε απομακρυσμένα χωριά της Γουατεμάλας, όπως αυτά γύρω από το Ραμπινάλ.

Η βία άφησε την ύπαιθρο γεμάτη από μαζικούς τάφους. Και οι γυναίκες σε αυτά τα χωριά αντιμετώπισαν την φρίκη του βιασμού.

Οι τοπικές δυνάμεις που υποστηρίζονταν από την κυβέρνηση —γνωστές ως «Περιπολίες Πολιτικής Αυτοάμυνας»— καταδίωκαν γυναίκες και κορίτσια από γειτονικές κοινότητες, αναζητώντας όποια συνεργαζόταν με τους λεγόμενους «ανατρεπτικούς». Τα θύματα βιάζονταν και μερικές φορές κρατούνταν αιχμάλωτα για εβδομάδες.

Κάποιες από αυτές τις γυναίκες επέζησαν.

Ενώθηκαν 40 χρόνια μετά και εκδικήθηκαν τους βιαστές τους

Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, δεκάδες από αυτές τις γυναίκες, από τον πληθυσμό των Μάγια Άτσι της περιοχής, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να φέρουν τους θύτες τους ενώπιον της δικαιοσύνης για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, η τελική υπόθεση του πολυετούς αγώνα τους έφτασε στο δικαστήριο. Δεδομένου ότι πολλές από αυτές τις γυναίκες είναι περίπου 80 ετών, ήταν η τελευταία ευκαιρία να δουν αυτούς τους άνδρες να λογοδοτούν για τα εγκλήματά τους.

Αν κρίνονταν ένοχοι, οι πρώην στρατιώτες θα πήγαιναν φυλακή.

Αν όχι, θα επέστρεφαν στα χωριά τους, όπου ζούσαν στους ίδιους δρόμους με μερικές από τις γυναίκες για δεκαετίες.

«Αυτό που μου συνέβη δεν ήταν δική μου επιλογή», είπε η Candelaria Xolop Morales, μία από τις ενάγουσες στην υπόθεση. «Με βίασαν και έμεινα τρομοκρατημένη».

Ήταν μόλις 19 ετών τότε.

Ο πόλεμος που εξελίχθηκε σε γενοκτονία

Τα εγκλήματα διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της πιο σκοτεινής περιόδου ενός πολέμου που έπληξε τη Γουατεμάλα για περισσότερο από τρεις δεκαετίες. Από το 1982 έως το 1983, ο τότε δικτάτορας της χώρας, Εφραίν Ρίος Μοντ, διέταξε τον στρατό του, που υποστηριζόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, να εξοντώσει την αντιπολίτευση των ανταρτών.

Ήταν μια βίαιη περίοδος με βίαιες συγκρούσεις κατά τις οποίες, συνολικά, 200.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν αυτόχθονες Μάγια. Τα Ηνωμένα Έθνη κατέληξαν αργότερα στο συμπέρασμα ότι το κράτος διέπραξε γενοκτονία, καθώς οι στρατιώτες διεξήγαγαν μια εκστρατεία καμένης γης.

Κάτοικοι της Γουατεμάλας, εξακολουθούν να αναρτούν αφίσες με τους αγνοούμενους.

Για χρόνια, οι γυναίκες μόλις που μιλούσαν για το τι είχε συμβεί — για βάναυσες επιθέσεις που άφησαν μερικές από αυτές έγκυες

Πριν από δεκαετίες, ορισμένοι επιζώντες ξεκίνησαν μια αξιοσημείωτη προσπάθεια να αντιμετωπίσουν το παρελθόν τους.

Ένας από αυτούς ήταν ο Χεσούς Τεκού Οσόριο.

Όταν ήταν παιδί, επέζησε από μια από τις πιο διαβόητες σφαγές της δεκαετίας του 1980 και απήχθη από έναν στρατιώτη, ο οποίος τον ανάγκασε να εργαστεί για μήνες σε ένα αγρόκτημα.

Το 1993, ο Χεσούς ηγήθηκε μιας αρχικής προσπάθειας των επιζώντων των σφαγών να φέρουν τους υπεύθυνους ενώπιον της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων που δολοφόνησαν την οικογένειά του. Με την πάροδο του χρόνου, δημιούργησε μια εταιρεία νομικής βοήθειας, αφιερωμένη στη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων για να λογοδοτήσουν και άλλοι δράστες.

Κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων με γυναίκες της φυλής των Άτσι σχετικά με τη βία στα χωριά τους, ο Χεσούς και η ομάδα του άκουσαν πολλές από αυτές να λένε ότι είχαν βιαστεί από αστυνομικούς και στρατιώτες. Ο Χεσούς αναρωτήθηκε αν αυτοί οι κρατικοί παράγοντες μπορούσαν να διωχθούν για σεξουαλική βία, όπως είχαν διωχθεί για το ρόλο τους στις σφαγές.

Η απόφαση 36 γυναικών να δράσουν

Το 2011, οι γυναίκες αποφάσισαν να το δοκιμάσουν. Με την καθοδήγηση της εταιρείας νομικής βοήθειας —και δικηγόρων που ήταν επίσης Μάγια— άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Ραμπινάλ για να προετοιμάσουν την υπόθεσή τους.

Για χρόνια, οι γυναίκες σχεδόν δεν είχαν μιλήσει για το τι είχε συμβεί, για τις βίαιες επιθέσεις που άφησαν μερικές από αυτές έγκυες. Μία από αυτές δεν το είχε πει ποτέ στον σύζυγό της. Αλλά καθώς συναντιόντουσαν, η γενναιότητά τους αυξανόταν. «Έχω πλέον περισσότερο θάρρος να μιλήσω και περισσότερη όρεξη να μιλήσω, γιατί δεν είμαι μόνο εγώ», είπε μία από τις γυναίκες.

Μέχρι το 2014, η ομάδα του Χεσούς είχε αρκετά στοιχεία για να προχωρήσει σε δίκη. Μόνο μερικές ορίστηκαν ως ενάγουσες, αλλά η υπόθεση βασιζόταν στις μαρτυρίες 36 γυναικών.

Υπήρχαν αρχικά σημάδια ελπίδας, όπως μια απόφαση που έθεσε προηγούμενο σε μια δίκη το 2016 και η σύλληψη το 2018 των πρώην αστυνομικών στην ίδια υπόθεση των γυναικών της φυλής των Άτσι. Στη συνέχεια ήρθε μια ανατροπή: ένας δικαστής απάλλαξε τους συλληφθέντες άνδρες, καθώς έκρινε ότι η μαρτυρία των γυναικών ήταν ανεπαρκής, και απέρριψε την υπόθεση.

Η ομάδα συνέχισε να προσπαθεί και κατάφερε να απομακρύνει τον δικαστή από την υπόθεση. Το 2022, η πρώτη δίκη κατέληξε στην καταδίκη πέντε ανδρών για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η τελική δίκη, εναντίον των τριών τελευταίων αστυνομικών, ξεκίνησε τον Ιανουάριο.

Οι δράστες δήλωσαν αθώοι

Η Paulina Ixpatá Alvarado, η οποία κρατήθηκε αιχμάλωτη για 25 ημέρες σε στρατώνα κοντά στο χωριό της, ήταν μια άλλη ενάγουσα.

Ανέβηκε στο βήμα του δικαστηρίου και περιέγραψε στους δικαστές πώς αυτή και άλλες γυναίκες, συμπεριλαμβανομένης μιας ξαδέλφης της, υπέστησαν τις επιθέσεις.

Για χρόνια, η κοινότητά της την συμβούλευε να μην το δημοσιοποιήσει, πιστεύοντας ότι δεν θα γινόταν τίποτα. «Γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσουμε», είπε, «γιατί αν τα παρατήσουμε, θα μείνει έτσι, θα μείνει κρυφό».

Όταν το δικαστήριο συνεδρίαζε, οι γυναίκες ταξίδευαν με λεωφορείο από το Ραμπινάλ μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο στην Πόλη της Γουατεμάλας. Ταξίδευαν πολλές ώρες για να πάνε και πολλές ώρες για να γυρίσουν.

Οι γυναίκες παρευρίσκονταν σε όλες τις ακροάσεις, είτε ήταν ενάγουσες είτε όχι.

Ήταν η πρώτη φορά που μερικές από τις γυναίκες βρισκόταν στην ίδια αίθουσα με τους θύτες τους από την εποχή των επιθέσεων.

Ένας δικαστής διάβαζε τα ονόματα των γυναικών και σημείωνε την παρουσία τους.

Οι Simeón Enríquez Gómez, Pedro Sánchez Cortez και Félix Tum Ramírez κατηγορήθηκαν για βιασμό των ενάγουσων· ένας από αυτούς κατηγορήθηκε επίσης για τον εγκλεισμό τους στο στρατόπεδο.

Όλοι δήλωσαν αθώοι.

Καταδικάστηκαν σε 40 χρόνια φυλάκιση

Η ξαδέρφη της Παουλίνα, Πεδρίνα Ιξπάτα Ροντρίγκεζ, μεταφέρθηκε επίσης στο στρατόπεδο. Κατέθεσε για έναν άλλο άνδρα, έναν στρατιώτη που την προστάτευσε.

Ενώ ήταν αιχμάλωτη, είπε, αυτός ο στρατιώτης την έκρυψε από τους άλλους όταν ήρθαν ψάχνοντας για θύμα.

Έγινε προστατευόμενος μάρτυρας στην υπόθεση και επιβεβαίωσε την ιστορία της Πεδρίνα, η οποία ήταν κρίσιμο στοιχείο.

Αλλά πολλές από τις γυναίκες που ήταν παρούσες στο δικαστήριο δεν θα έβλεπαν ποτέ τους δράστες να οδηγούνται σε δίκη. Στη δεκαετία που πέρασε από την έναρξη της υπόθεσης, αρκετές από τις αρχικές 36 γυναίκες είχαν πεθάνει.

Η Εστεφάνα Τεκού Οτζόμ λέει ότι βιάστηκε από στρατιώτες που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αναγνωρίσει. Παρ’ όλα αυτά, εντάχθηκε στις γυναίκες.

Η δίκη των τριών αστυνομικών διήρκεσε τέσσερις μήνες και οι μαρτυρίες ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο. Οι γυναίκες —και οι τρεις άνδρες— περίμεναν εβδομάδες για μια απόφαση.

Στις 30 Μαΐου, οι δικαστές εξέδωσαν την ετυμηγορία τους.

Οι αστυνομικοί κρίθηκαν ένοχοι και και οι τρεις καταδικάστηκαν σε 40 χρόνια φυλάκισης.

Οι δικαστές διέταξαν το κράτος να καταβάλει αποζημιώσεις στις γυναίκες, οι οποίες θα περιλάμβαναν υποτροφίες για τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Είπαν επίσης ότι τα παιδιά σχολικής ηλικίας της Γουατεμάλας θα πρέπει να διδαχθούν για τα εγκλήματα, ώστε να μην ξεχαστούν ποτέ.

Ένας εκπρόσωπος του γραφείου του προέδρου της Γουατεμάλας δήλωσε ότι «η απόφαση σε υποθέσεις όπως αυτή των γυναικών Άτσι αποτελεί ένα ουσιαστικό βήμα προς την αλήθεια και τη μεταβατική δικαιοσύνη».

Πρόσθεσε: «Επιβεβαιώνει ότι είναι δυνατό να προχωρήσουμε προς μια χώρα όπου η μνήμη και η αξιοπρέπεια αποτελούν το θεμέλιο της διαρκούς ειρήνης».

Μετά την ετυμηγορία, οι γυναίκες συγκεντρώθηκαν έξω από το δικαστήριο για να πραγματοποιήσουν μια επίκληση των Μάγια στους προγόνους τους, σκορπίζοντας λουλούδια και ανάβοντας κεριά.

Και εδώ ο Τραμπ

Πολλά απομένουν να γίνουν από τη νίκη. Οι δικηγόροι των αστυνομικών έχουν αμφισβητήσει την ετυμηγορία και μέχρι στιγμής οι άνδρες παραμένουν ελεύθεροι. Οι αποζημιώσεις πιθανότατα δεν θα υλοποιηθούν ποτέ και η νομική ομάδα που εκπροσωπεί τις γυναίκες έχασε τη χρηματοδότηση όταν η κυβέρνηση Τραμπ διέκοψε την εξωτερική βοήθεια μέσω της USAID.

Και οι γυναίκες θα ζουν πάντα με τα εγκλήματα που διαπράττονται εναντίον τους, ακόμα κι αν οι δράστες τους δεν ζουν πλέον κοντά. Μερικές από τις γυναίκες της φυλής Άτσι δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά. Άλλες, που έμειναν έγκυες από τους βιαστές τους, έκαναν έκτρωση.

Αλλά η Καντελάρια γέννησε ένα μωρό που γεννήθηκε από τις επιθέσεις, το οποίο επέζησε: μια κόρη.

Καθώς μεγάλωνε, το κοριτσάκι τη ρώτησε για τον πατέρα της. Η Καντελάρια της είπε την αλήθεια και η κόρη της είπε ότι κατάλαβε.

Με πληροφορίες από New York Times – Πηγές φωτό: Victor J. Blue

Σημαντικές είναι οι διαφορές που παρουσιάζουν οι χώρες στην Ευρώπη στις τιμές των τροφίμων τους, ακόμη και μεταξύ πόλεων του ίδιου κράτους.

Ο «Δείκτης Τροφίμων» του Ινστιτούτου Ερευνών της Deutsche Bank αποκαλύπτει πού είναι πιο ακριβό ένα τυπικό καλάθι αγορών στις ευρωπαϊκές πόλεις το 2025.

Με βάση τα στοιχεία του Numbeo, ο δείκτης συγκρίνει το κόστος των τροφίμων σε μεγάλες πόλεις σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων πολλών στην Ευρώπη. Υπολογίζεται χρησιμοποιώντας σταθμισμένες τιμές καθημερινών ειδών διατροφής, όπως γάλα, ψωμί, αυγά, φρούτα και κρέας, από τα δεδομένα «Markets» του Numbeo. Σε κάθε πόλη αποδίδεται μια βαθμολογία, με βάση σύγκρισης τη Νέα Υόρκη, η οποία ορίζεται στο 100. Δεν λαμβάνει υπόψη την αγοραστική δύναμη, η οποία είναι ένας σημαντικός παράγοντας κατά τη σύγκριση των πόλεων.

Οι αγορές στην Ευρώπη

Σύμφωνα με την έκθεση «Mapping the World’s Prices», η Γενεύη βρίσκεται στην κορυφή του Δείκτη Τροφίμων ως η πιο ακριβή πόλη παγκοσμίως. Η βαθμολογία της είναι 106, που σημαίνει ότι οι τιμές των τροφίμων είναι 6% υψηλότερες από ό,τι στη Νέα Υόρκη. Για σύγκριση, αυτό σημαίνει ότι ένα καλάθι που κοστίζει 100 ευρώ στη Νέα Υόρκη θα κοστίζει 106 ευρώ στη Γενεύη, σύμφωνα με δημοσίευμα του Euronews Business.

Μια άλλη ελβετική πόλη, η Ζυρίχη, κατατάσσεται ως η δεύτερη πιο ακριβή στην Ευρώπη με βαθμολογία 103.

Αυτές είναι οι μόνες ευρωπαϊκές πόλεις που είναι πιο ακριβές από τη Νέα Υόρκη, η οποία χρησιμοποιείται ως βάση στον δείκτη.

Και οι πέντε αμερικανικές πόλεις που περιλαμβάνονται στον Δείκτη Τροφίμων (Σαν Φρανσίσκο, Νέα Υόρκη, Βοστώνη, Σικάγο και Λος Άντζελες) είναι πιο ακριβές από όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις, εκτός από τη Γενεύη και τη Ζυρίχη. Το Σαν Φρανσίσκο κατατάσσεται επίσης πάνω από τη Νέα Υόρκη, με βαθμολογία 104.

Οι επόμενες τρεις πιο ακριβές πόλεις στην Ευρώπη είναι το Όσλο (78), το Παρίσι (71) και το Λουξεμβούργο (66). Αν και είναι σημαντικά φθηνότερες από τη Νέα Υόρκη και τις ελβετικές πόλεις, εξακολουθούν να κατατάσσονται στις πέντε πρώτες πόλεις της Ευρώπης.

Οι τιμές στα τρόφιμα

Πολλές ευρωπαϊκές πόλεις έχουν βαθμολογίες τιμών ειδών διατροφής μεταξύ 58 και 63, οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν μεσαίες. Σε αυτές περιλαμβάνονται: Ελσίνκι (63), Βιέννη (63), Κοπεγχάγη (63), Μιλάνο (62), Λονδίνο (62), Βρυξέλλες (61), Εδιμβούργο (61), Φρανκφούρτη (58), Δουβλίνο (58), Άμστερνταμ (58), Μόναχο (58) και Στοκχόλμη (58).

Η φθηνότερη ομάδα περιλαμβάνει πόλεις με δείκτη 55 και κάτω. Μεταξύ αυτών, η Βουδαπέστη και η Βαρσοβία (και οι δύο με δείκτη 37) είναι οι φθηνότερες ευρωπαϊκές πόλεις στη λίστα. Αυτό σημαίνει ότι ένα καλάθι με είδη διατροφής που κοστίζει 100 ευρώ στη Νέα Υόρκη θα κόστιζε μόλις 37 ευρώ στις πρωτεύουσες της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Αυτό είναι 63% φθηνότερο από το βασικό κόστος στη Νέα Υόρκη.

Η Αθήνα παρότι θεωρείται ανάμεσα στις πόλεις με τις χαμηλότερες τιμές στα τρόφιμα, δεν αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα καθώς οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη.

Άλλες πόλεις με τις χαμηλότερες τιμές τροφίμων περιλαμβάνουν την Κωνσταντινούπολη (39), την Πράγα (42), τη Λισαβόνα (44), την Αθήνα (46), τη Μαδρίτη (46), τη Βαρκελώνη (49), τη Ρώμη (51), το Μπέρμιγχαμ (51) και το Βερολίνο (55).

Η Αθήνα παρότι θεωρείται ανάμεσα στις πόλεις με τις χαμηλότερες τιμές στα τρόφιμα, δεν αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα καθώς οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι και από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο δείκτης αποκαλύπτει επίσης σημαντικές διαφορές τιμών μεταξύ πόλεων της ίδιας χώρας. Για παράδειγμα, η βαθμολογία είναι 62 στο Λονδίνο σε σύγκριση με 51 στο Μπέρμιγχαμ.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, το Κάιρο έχει τη χαμηλότερη βαθμολογία με μόλις 20 πόντους. Αυτό σημαίνει ότι το καλάθι με είδη διατροφής στη Νέα Υόρκη κοστίζει πέντε φορές περισσότερο από ό,τι στο Κάιρο.

Μεταξύ των πρωτευουσών των πέντε κορυφαίων ευρωπαϊκών οικονομιών, η Γαλλία είναι η πιο ακριβή και η Ισπανία η φθηνότερη όσον αφορά τις τιμές των τροφίμων. Οι βαθμολογίες τους στον δείκτη είναι: Παρίσι (71), Λονδίνο (62), Βερολίνο (55), Ρώμη (51) και Μαδρίτη (46).

Αυτό σημαίνει ότι ενώ ένα καλάθι με είδη διατροφής κοστίζει 71 ευρώ στο Παρίσι, το ίδιο καλάθι κοστίζει μόνο 46 ευρώ στη Μαδρίτη. Αυτό κάνει τη γαλλική πρωτεύουσα 54% πιο ακριβή από την ισπανική πρωτεύουσα.

Το Παρίσι είναι επίσης σημαντικά πιο ακριβό από τη Ρώμη (κατά 39%) και το Βερολίνο (κατά 29%). Σε σύγκριση με το Λονδίνο, η διαφορά είναι μικρότερη, με το Παρίσι να είναι 15% πιο ακριβό.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Numbeo για τον Ιούλιο του 2025, με βάση το συνολικό κόστος 19 κοινών ειδών διατροφής στην ενότητα των αγορών, το Παρίσι παραμένει η πιο ακριβή πόλη μεταξύ των κορυφαίων οικονομιών της Ευρώπης. Το συνολικό κόστος ανέρχεται σε 107,20 ευρώ στο Παρίσι, ακολουθούμενο από 89,54 ευρώ στο Λονδίνο, 82,10 ευρώ στο Βερολίνο και 79,60 ευρώ στη Ρώμη. Η Μαδρίτη συνεχίζει να προσφέρει τις φθηνότερες τιμές τροφίμων με 72,70

Περισσότερα από 10.000 ξενοδοχεία από όλη την Ευρώπη έχουν ήδη εγγραφεί στη ιστοσελίδα www.mybookingclaim.com για τη διεκδίκηση αποζημιώσεων από τη Booking.com, σύμφωνα με όσα έκανε γνωστά σήμερα το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΞΕΕ).

Το ΞΕΕ ενημερώνει ότι «λόγω του αυξανόμενου ενδιαφέροντος των Ευρωπαίων ξενοδόχων και προς διευκόλυνσή τους κατά τη διάρκεια της πολυάσχολης θερινής περιόδου, η προθεσμία εγγραφής παρατείνεται κατά τέσσερις εβδομάδες, έως τις 29 Αυγούστου 2025.

Υπενθυμίζεται ότι η συλλογική αυτή νομική ενέργεια – που υποστηρίζεται από την HOTREC και περισσότερες από 30 εθνικές ενώσεις ξενοδόχων – αποσκοπεί στην αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν τα ξενοδοχεία από τις ρήτρες ισοτιμίας, οι οποίες κρίθηκαν πρόσφατα παράνομες βάσει του δικαίου  περί ανταγωνισμού της ΕΕ από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) στις 19 Σεπτεμβρίου 2024 (Υπόθεση C-264/23).

Διεθνής ομάδα νομικών

Το Επιμελητήριο διευκρινίζει ότι «η δράση συντονίζεται από το Ίδρυμα Hotel Claims Alliance και υποστηρίζεται από διεθνή ομάδα νομικών και οικονομικών εμπειρογνωμόνων. Χάρη στη χρηματοδότηση των δικαστικών εξόδων, η συμμετοχή παραμένει δωρεάν και χωρίς οικονομικό κίνδυνο για τα ξενοδοχεία».

«Οι Ευρωπαίοι ξενοδόχοι έχουν υπομείνει για χρόνια άδικες συνθήκες και υπέρογκα κόστη. Ήρθε η ώρα να σταθούμε ενωμένοι και να διεκδικήσουμε αποκατάσταση των ζημιών», δήλωσε ο πρόεδρος της HOTREC Αλέξανδρος Βασιλικός και σημείωσε πως «αυτή η κοινή πρωτοβουλία στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: οι καταχρηστικές πρακτικές στην ψηφιακή αγορά δεν θα γίνονται ανεκτές από τον ξενοδοχειακό κλάδο στην Ευρώπη».

Από την πλευρά της η Marie Audren, γενική διευθύντρια της HOTREC, προσέθεσε πως  «η συλλογική αγωγή έχει τύχει ευρείας αποδοχής. Είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από την ισχυρή ανταπόκριση μέχρι σήμερα. Η παράταση της προθεσμίας εγγραφής διασφαλίζει ότι όλα τα ενδιαφερόμενα ξενοδοχεία μπορούν να συμμετάσχουν, ακόμα και μέσα στην περίοδο αιχμής».