Η υγιής γήρανση και η τόνωση της απασχόλησης στις μεγαλύτερες ηλικίες μπορούν να αναχαιτίσουν την αναμενόμενη πτώση της ανάπτυξης ως το 2050. Στο στόχαστρο της έκθεσης και η Ελλάδα, ως μία από τις πιο ευάλωτες χώρες του πλανήτη.

Δύο κινήσεις για τον μετριασμό των επιπτώσεων στο ΑΕΠ από τη γήρανση του πληθυσμού και την επιδείνωση του δημογραφικού προτείνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) σε ειδική μελέτη που δημοσιοποίησε τον Ιούνιο. Πρόκειται για την αύξηση της συμμετοχής στην αγορά εργασίας ατόμων ηλικίας άνω των 50 ετών και τη βελτίωση της υγείας τους, ώστε να παραμένουν παραγωγικοί για περισσότερα χρόνια.

Η μελέτη υπογράφεται από τους οικονομολόγους Bertrand Gruss και Diaa Noureldin και περιλαμβάνεται στο ειδικό τεύχος του περιοδικού Finance & Development με τίτλο «Sustaining Growth in an Aging World». Εκτιμάται ότι οι δύο αυτοί παράγοντες, σε πλήρη εφαρμογή, θα μπορούσαν να προσθέτουν ως και 0,4 ποσοστιαίες μονάδες ετησίως στην παγκόσμια οικονομική μεγέθυνση κατά την περίοδο 2025 – 2050. Με άλλα λόγια, το ¼ της προβλεπόμενης ζημίας στην παγκόσμια ανάπτυξη λόγω μείωσης του εργατικού δυναμικού θα μπορούσε να ανακτηθεί μέσω στοχευμένων πολιτικών.

Το δημογραφικό σοκ δεν αφορά μόνο τις ανεπτυγμένες χώρες, αλλά και τις μεγαλύτερες αναδυόμενες οικονομίες, οι οποίες – όπως σημειώνεται στην έκθεση – θα εισέλθουν στην κρίσιμη περίοδο πληθυσμιακής συρρίκνωσης μέσα στην επόμενη δεκαετία. Για δε τις φτωχότερες χώρες, ο αντίστοιχος μετασχηματισμός αναμένεται έως το 2070. Το ΔΝΤ προειδοποιεί ότι η πτώση του ποσοστού του πληθυσμού εργασιακής ηλικίας αποτελεί μία από τις πιο συστημικές απειλές για την παγκόσμια σταθερότητα και τη δημοσιονομική ανθεκτικότητα των κρατών.

Ειδική αναφορά γίνεται στην Ελλάδα, η οποία κατατάσσεται ανάμεσα στις χώρες με τη μεγαλύτερη δημοσιονομική έκθεση στις επιπτώσεις της γήρανσης. Οπως επισημαίνεται, το δημοσιονομικό κόστος από τις δαπάνες για συντάξεις και υγειονομική φροντίδα στη χώρα μας αναμένεται να αυξηθεί έως και κατά 4% του ΑΕΠ μέχρι το 2050. Το ποσοστό αυτό κατατάσσει την Ελλάδα στο ανώτατο 25% του παγκόσμιου δείγματος, μαζί με χώρες όπως η Ιαπωνία, η Ιταλία και η Νότια Κορέα.

Το ΔΝΤ δίνει έμφαση στην «υγιή γήρανση» (healthy aging), δηλαδή στην ενίσχυση της φυσικής κατάστασης και της παραγωγικής ικανότητας των ατόμων άνω των 50 ετών. Οπως σημειώνεται, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αισθητή βελτίωση στους δείκτες υγείας των εργαζομένων μεγαλύτερης ηλικίας, κυρίως χάρη στην πρόοδο της ιατρικής και της πρόληψης. Ωστόσο, οι αγορές εργασίας και οι κοινωνικές αντιλήψεις δεν έχουν προσαρμοστεί επαρκώς ώστε να αξιοποιήσουν αυτό το δυναμικό.

«Μεγαλύτερη υγεία σημαίνει μεγαλύτερη διάρκεια παραγωγικότητας», αναφέρουν οι συντάκτες της μελέτης. «Αυτό, όμως, απαιτεί την αναθεώρηση πολιτικών που αποθαρρύνουν τη συνέχιση της απασχόλησης μετά τα 60 ή 65». Στο πλαίσιο αυτό προτείνεται η αναθεώρηση του ασφαλιστικού κινήτρου πρόωρης συνταξιοδότησης, η επέκταση της διά βίου εκπαίδευσης, η ενίσχυση της ευελιξίας των συμβάσεων εργασίας για ηλικιωμένους και η αντιμετώπιση των διακρίσεων στην εργασία με βάση την ηλικία.

Ανάλογα με τη χώρα

Το ΔΝΤ τονίζει ότι τα αποτελέσματα των πολιτικών θα διαφέρουν ανάλογα με την αφετηρία κάθε χώρας. Σε αναπτυγμένες οικονομίες όπως η Γερμανία, η Σουηδία ή ο Καναδάς, η συμμετοχή των ατόμων ηλικίας 55-64 ετών στην εργασία έχει αυξηθεί έως και 20 ποσοστιαίες μονάδες την τελευταία 20ετία, συμβάλλοντας αισθητά στο ΑΕΠ. Αντίθετα, χώρες με σταθερά χαμηλή συμμετοχή των ηλικιωμένων, όπως η Ελλάδα, χάνουν μια σημαντική πηγή ανάπτυξης.

Επιπλέον, το Ταμείο προειδοποιεί ότι οι δημοσιονομικές πιέσεις θα ενταθούν. Με βάση το βασικό σενάριο της μελέτης, το σύνολο των δαπανών για συντάξεις και υγειονομική φροντίδα παγκοσμίως αναμένεται να αυξηθεί κατά περίπου 2% του ΑΕΠ σε μέσο όρο έως το 2050. Στις πλέον εκτεθειμένες χώρες – μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα – η άνοδος μπορεί να φθάσει ή να ξεπεράσει το 4%, δημιουργώντας έντονη πίεση σε ήδη βεβαρημένα δημοσιονομικά πλαίσια.

Η μελέτη προσφέρει, τέλος, και μια θετική οπτική: η γήρανση, εφόσον συνοδευτεί από μακροχρόνιες στρατηγικές επένδυσης στο ανθρώπινο κεφάλαιο, μπορεί να λειτουργήσει ως μοχλός ενίσχυσης της συνοχής και της ανθεκτικότητας. Η αξιοποίηση του δυναμικού των ηλικιωμένων δεν είναι απλώς κοινωνικό ζητούμενο, αλλά κρίσιμος παράγοντας για την αναπτυξιακή πορεία των χωρών.

Το μήνυμα του ΔΝΤ είναι σαφές: η γήρανση δεν ισοδυναμεί με οικονομική παρακμή. Αντίθετα, αποτελεί τεστ πολιτικής διορατικότητας και κοινωνικής οργάνωσης. Οι κυβερνήσεις που θα επενδύσουν τώρα στην υγεία, την κατάρτιση και την ένταξη των ηλικιωμένων στην εργασία θα είναι εκείνες που θα αντέξουν δημοσιονομικά και θα αναπτυχθούν σταθερά τις επόμενες δεκαετίες.

Premium έκδοση ΤΑ ΝΕΑ

Την ικανοποίησή του για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των ΗΠΑ για το ζήτημα των τελωνειακών δασμών εξέφρασε χθες Κυριακή ο καγκελάριος της Γερμανίας, ο Φρίντριχ Μερτς, τονίζοντας ότι απετράπη η επαπειλούμενη κλιμάκωση της εμπορικής διένεξης, η οποία θα έπληττε σκληρά τη γερμανική οικονομία (φωτογραφία αρχείου του Reuters/Fabian Bimmer, επάνω, από τη γραμμή παραγωγής εργοστασίου της Volkswagen στο Εμντεν της Γερμανίας).

«Χαιρετίζω τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και του Ντόναλντ Τραμπ στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αποτροπή εμπορικής σύγκρουσης, βλέπει ο Μερτς, επώδυνο συμβιβασμό με επιπτώσεις στη Γερμανία, ο BGA

»Είναι καλό το γεγονός ότι η Ευρώπη και οι ΗΠΑ κατέληξαν σε συμφωνία, αποφεύγοντας έτσι μια περιττή κλιμάκωση στις διατλαντικές εμπορικές σχέσεις», δήλωσε ο καγκελάριος σ’ ανακοίνωσή του.

Επισήμανε επίσης ότι «η ενότητα της ΕΕ και η σκληρή δουλειά των διαπραγματευτών απέδωσαν καρπούς», ευχαριστώντας την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής φον ντερ Λάιεν, τον Επίτροπο Εμπορίου Μάρος Σέφτσοβιτς και τις ομάδες τους «για τις άοκνες προσπάθειές τους τις τελευταίες εβδομάδες».

«Μ’ αυτήν τη συμφωνία απετράπη εμπορική σύγκρουση η οποία θα έπληττε σκληρά την προσανατολισμένη στις εξαγωγές γερμανική οικονομία.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την αυτοκινητοβιομηχανία, για την οποία οι τρέχοντες δασμοί θα μειωθούν σχεδόν στο μισό, από 27,5% σε 15%. Ακριβώς σ’ αυτό το σημείο είναι υψίστης σημασίας μια ταχεία μείωση των δασμών», τόνισε ο καγκελάριος Μερτς και υποστήριξε ότι η Ευρώπη κατάφερε να διαφυλάξει τα βασικά της συμφέροντα, παρότι ο ίδιος, όπως διευκρίνισε, θα επιθυμούσε περαιτέρω χαλάρωση των περιορισμών στο διατλαντικό εμπόριο.

«Ολοι – και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού – ωφελούνται από σταθερές και προβλέψιμες εμπορικές σχέσεις με πρόσβαση στην αγορά. Τόσο οι επιχειρήσεις όσο και οι καταναλωτές», σημείωσε.

«Η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ενωση υποστηρίζουν το ελεύθερο και δίκαιο παγκόσμιο εμπόριο. Ως εκ τούτου, θα συνεχίσω να τάσσομαι υπέρ της μείωσης των δασμών και της άρσης των εμπορικών φραγμών.

»Αυτό ισχύει και για τις διαπραγματεύσεις για περαιτέρω συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών με τους εταίρους μας σ’ όλον τον κόσμο και, πάνω απ’ όλα, για τη σύναψη της συμφωνίας με τις χώρες της Mercosur στη Νότια Αμερική», υπογράμμισε ακόμη στην ανακοίνωσή του ο Φρίντριχ Μερτς.

Απαισιοδοξία

Ο Σύνδεσμος Εξωτερικού Εμπορίου (BGA) από την πλευρά του έκανε λόγο για «επώδυνο συμβιβασμό» και προειδοποίησε για «αισθητές συνέπειες» για τη Γερμανία.

«Πρόκειται για επώδυνο συμβιβασμό. Κάθε μονάδα δασμών είναι μια μονάδα περισσότερη απ’ ό,τι θα έπρεπε. Η συμφωνία με τις ΗΠΑ θα έχει επιπτώσεις στη Γερμανία, θα κοστίσει ανάπτυξη, ευημερία και θέσεις εργασίας», προειδοποίησε ο πρόεδρος του BGA Ντιρκ Γιαντούρα, προσθέτοντας πως «ο μόνος τρόπος ν’ αποφευχθούν οι σοβαρές επιπτώσεις είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας», και ζήτησε από την κυβέρνηση να στηρίξει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, «όπως έχει υποσχεθεί».

Μιλώντας στο πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, η οικονομολόγος ειδικευμένη στις χρηματοπιστωτικές αγορές Ουλρίκε Μαλμουντίερ προειδοποίησε για τον κίνδυνο «τεράστιας απώλειας ευημερίας», η οποία, όπως είπε, «δεν θα εξαλειφθεί στο άμεσο μέλλον, διότι όταν επιβληθούν αυτοί οι δασμοί, δεν θα είναι πλέον εύκολο να μειωθούν εκ νέου».

Η οικονομολόγος εκτίμησε επίσης ότι για το σύνολο της ΕΕ οι συνέπειες θα είναι πιο περιορισμένες κατά σχεδόν 50% απ’ ό,τι για τη Γερμανία, διευκρινίζοντας ταυτόχρονα ότι υπάρχει σημαντική αβεβαιότητα και μεταβλητότητα στις προβλέψεις των ειδικών, καθώς δεν μπορεί να προβλεφθεί για πόσο καιρό θα παραμείνουν οι δασμοί σε ισχύ.

«Ταπείνωση»

Ως «ταπείνωση» για την Ευρώπη περιέγραψε την «ασύμμετρη», όπως την χαρακτήρισε, συμφωνία ΕΕ-ΗΠΑ ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo του Μονάχου Κλέμενς Φουστ, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων «αντικατοπτρίζει την πραγματική ισορροπία δυνάμεων».

Ας ελπίσουμε ότι οι Ευρωπαίοι θα ξυπνήσουν, θα πάρουν το μάθημά τους, θα ενισχύσουν την οικονομική τους ισχύ και θα περιορίσουν την στρατιωτική και την τεχνολογική τους εξάρτηση από τις ΗΠΑ», σχολίασε μέσω X ο οικονομολόγος.

Μιλώντας πάντως στο πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD, ο κ. Φουστ έκανε λόγο για δασμούς «με τους οποίους η Γερμανία μπορεί να ζήσει», και περιέγραψε την εξέλιξη ως «σημαντική επιδείνωση» των σχέσεων Ευρώπης – ΗΠΑ σε σύγκριση με την εποχή πριν αναλάβει την εξουσία ο Ντόναλντ Τραμπ τον Ιανουάριο.

Πηγή: ΑΠΕ

Συνεχίζεται το θρίλερ με το 3χρονο κορίτσι που βρέθηκε νεκρό σε παραλία στο Παλαιό Φάληρο, με τις ενδείξεις για εγκληματική ενέργεια να πληθαίνουν.

Τις έρευνες για την εξιχνίαση του θανάτου του μικρού κοριτσιού, έχει αναλάβει το Ανθρωποκτονιών.

Όπως έγινε γνωστό, ο ιατροδικαστής που εξέτασε το παιδί διαπίστωσε ότι έφερε εμφανείς κακώσεις στο κεφάλι και σώμα του κι εκτιμά ότι βρισκόταν στη θάλασσα λίγες ώρες.

Επίσης,  το 3 ετών κοριτσάκι έφερε χτυπήματα στο μέτωπο, μώλωπες στα χείλη, εκχυμώσεις στη μύτη, στο δεξί ρουθούνι, στα γόνατα και ένα μεγάλο χτύπημα στο δεξί ώμο.

Αποστεωμένο βρέθηκε το κοριτσάκι

Όπως αποκάλυψε ο αστυνομικός συντάκτης Βασίλης Λαμπρόυπουλος, το κοριτσάκι ήταν πολύ αδύνατο, σχεδόν αποστεωμένο ενώ εξετάζεται το ενδεχόμενο να έριξαν το άτυχο παιδί από κάποιο σκάφος.

Υπενθυμίζεται ότι το άτυχο κορίτσι ανασύρθηκε  από τη θάλασσα και, όπως αποκαλύφθηκε, δεν υπήρχε καμία καταγραφή ή αναφορά για την ύπαρξή του, ούτε κάποια δήλωση εξαφάνισης.

Η σορός του παιδιού βρέθηκε γύρω στις 4 τα ξημερώματα, όταν ένας 33χρονος υπήκοος Αιγύπτου κάλεσε στο 112 για να αναφέρει ότι εντόπισε ένα νεκρό κοριτσάκι.

Πληροφορίες αναζητά το Λιμενικό

Χθες, το Λιμενικό με ανακοίνωσή του ζητά πληροφορίες για την ταυτότητα του παιδιού ή την οικογένειά του.

Στην ανακοίνωσή του το Λιμενικό τονίζει ότι ποιος πολίτης γνωρίζει οτιδήποτε σχετικό με την ταυτότητα του παιδιού, την οικογένειά του, ή οποιαδήποτε άλλη πληροφορία που θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξιχνίαση του περιστατικού, να επικοινωνήσει άμεσα με το Α’ Λιμενικό Τμήμα Φλοίσβου στο τηλέφωνο 210-9829759, ή με το Λιμεναρχείο Σαρωνικού στο 210-8946326.

Κάθε πληροφορία, όσο μικρή κι αν φαίνεται, μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική. Διασφαλίζεται η πλήρης εχεμύθεια.

Η ΠΟΜΙΔΑ, σε σημερινή της ανακοίνωση, χαιρετίζει την αποφασιστικότητα της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης «να αποκαταστήσει με το άρθρο 72 του υπό δημοσίευση νέου νόμου για τις παρεμβάσεις στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, μια κατάφωρη διαχρονική αδικία σε βάρος των ιδιοκτητών ακινήτων, εξ αιτίας της ανυπαρξίας  αποτελεσματικής δικονομικής προστασίας τους  στην περίπτωση της λήξης των μισθώσεων ακινήτων και με μια ισόρροπη και κοινωνικά δίκαιη ρύθμιση, να απαλλάξει τα Δικαστήρια από το φόρτο απλών υποθέσεων οι οποίες δεν απαιτούν κάποια ειδική διερεύνηση, να δώσει λύση στους ιδιοκτήτες που επιθυμούν την έγκαιρη απόδοση του ακινήτου τους εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα εξάμηνη τουλάχιστον αυτόματη και αδάπανη προθεσμία στους ενοικιαστές και να θεσμοθετήσει ένα μέτρο απαραίτητο για την παρότρυνση των ιδιοκτητών να διαθέσουν στην αγορά τα κλειστά ακίνητά τους».

Η ΠΟΜΙΔΑ παραθέτει 15 καίριες ερωτήσεις και απαντήσεις, που αναλύουν διεξοδικά τη νέα ρύθμιση και καταρρίπτουν τον «μύθο» αυτό σε βάρος της:

1. Είναι αλήθεια, όπως γράφεται, ότι με το νέο νόμο οι ιδιοκτήτες «θα πετούν στο δρόμο» αυθαίρετα τους ενοικιαστές τους μέσα σε 1-2 μήνες;

‘Όχι βέβαια! Η νέα δυνατότητα έκδοσης «Διαταγής Απόδοσης Μισθίου» και λόγω λήξης της διάρκειας της μίσθωσης, κάτι που θα έπρεπε να ισχύει ανέκαθεν, συντομεύει μεν τον χρόνο ανάκτησης του ακινήτου από τον ιδιοκτήτη του, όπως είναι δικαίωμά του, πλην όμως συμπεριλαμβάνει και σοβαρότατες διασφαλίσεις υπέρ της πλευράς των ενοικιαστών, τις οποίες αναλύουμε παρακάτω.

2. Από που προκύπτει ο χρόνος λήξης μιας μίσθωσης ακινήτου;

*Από το ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης, αρχικό ή κατά παράταση, που έχουν υπογράψει οι συμβαλλόμενοι εκμισθωτής (ιδιοκτήτης) και μισθωτής (ενοικιαστής).

*Από την τελευταία ηλεκτρονική δήλωση των πληροφοριακών στοιχείων της μίσθωσης στη σχετική εφαρμογή της ΑΑΔΕ.

*Από το νόμο ο οποίος προβλέπει ότι κάθε νέα μίσθωση κατοικίας και κάθε επαγγελματική μίσθωση που συνάπτεται από την 1.4.2014 και μετά, έχει ελάχιστη  νόμιμη διάρκεια τριών ετών.

*Στις παλαιές αορίστου χρόνου μισθώσεις, από την κοινοποίηση εξώδικης πρόσκλησης με δικαστικό επιμελητή προς τον ενοικιαστή με αίτημα να αποδώσει  το μίσθιο, εφόσον έχει παρέλθει και ο χρόνος που προσδιορίζεται υπέρ των ενοικιαστών από όλες τις προηγούμενες τρεις παραμέτρους.

3.Τι δικαιούται να κάνει ο εκμισθωτής, εφόσον λήγει ή έχει λήξει η μίσθωση και δεν επιθυμεί τη συνέχισή της;

Όπως είπαμε, ο εκμισθωτής οφείλει πρώτα απ’ όλα να συντάξει και να αποστείλει μέσω δικαστικού επιμελητή, εξώδικη πρόσκληση, συνταγμένη από το δικηγόρο του, με την οποία θα του ανακοινώνει ότι δεν επιθυμεί την περαιτέρω παράταση της μίσθωσης και ότι ζητά την απόδοση του ακινήτου, λόγω λήξης του χρόνου της μίσθωσης. Αν ζητά την απόδοσή του λόγω λήξης της αρχικής τριετίας της μίσθωσης, τότε θα πρέπει να την επιδώσει  τουλάχιστον τρείς (3) μήνες πριν από την παρέλευση του χρόνου της λήξης. Αν όμως η μίσθωση είναι παλαιά και έχει καταστεί αορίστου χρόνου μετά την αρχική λήξη της, όπως οι περισσότερες παλαιές μισθώσεις, τότε μπορεί να κοινοποιήσει την εξώδικη πρόσκληση οποτεδήποτε αργότερα,  πλην όμως και πάλι δεν μπορεί να προχωρήσει στη διαδικασία έκδοσης διαταγής απόδοσης αν δεν παρέλθει τρίμηνο από την κοινοποίησή της.

4. Αν ο ενοικιαστής δεν αποδώσει το μίσθιο εντός της τρίμηνης αυτής προθεσμίας τι συμβαίνει στη συνέχεια; Μπορεί να πάει να τον «πετάξει έξω» απλά με έναν δικηγόρο και ένα δικαστικό επιμελητή;

Όχι βέβαια! Τότε ο εκμισθωτής, αντί να καταθέσει αγωγή απόδοσης μισθίου με την παλαιά διαδικασία «Περιουσιακών Διαφορών», με ορισμό δικασίμου  σε πολλούς μήνες, αλλεπάλληλες αναβολές εκδίκασης ως μέσο άμυνας του ενοικιαστή ή και άλλους αστάθμητους λόγους, εξέταση μαρτύρων, κατάθεση προτάσεων, πολύμηνη αναμονή για την έκδοση της δικαστικής απόφασης κλπ., έχει πλέον το δικαίωμα να καταφύγει στη νέα διαδικασία έκδοσης της «Διαταγής Απόδοσης Μισθίου», η οποία ισχύει παράλληλα με την παλαιά, πλην όμως είναι ταχύτερη γιατί δεν υπόκειται στη δυνατότητα μακρόχρονης δικονομικής παρέλκυσης που έδινε στον ενοικιαστή η παλαιά διαδικασία.

5.Γιατί λέγεται « Διαταγή» και όχι δικαστική απόφαση;

Η «Διαταγή Απόδοσης Μισθίου» δεν είναι ακριβώς δικαστική απόφαση. Είναι ένας εκτελεστός τίτλος που εκδίδεται χωρίς ακροαματική διαδικασία, αλλά βασίζεται αποκλειστικά σε έγγραφα που παρουσιάζει ο αιτών. Αποκτά ισχύ δεδικασμένου μόνον αν δεν ασκηθεί ανακοπή εναντίον της, ή αν η ανακοπή απορριφθεί τελεσίδικα. Η διαδικασία αυτή εφαρμόζεται σε πολλές χώρες ως γρήγορη και αποτελεσματική λύση που μειώνει την απασχόληση της Δικαιοσύνης για αυταπόδεικτα θέματα, όπως είναι η μη πληρωμή ενοικίου, η οποία εφαρμόζεται και στη χώρα μας από το 1997,  και τώρα πλέον θα εφαρμόζεται επί τέλους και στη λήξη των μισθώσεων των ακινήτων.

6. Ποιος θα εκδίδει πλέον τη «Διαταγή Απόδοσης Μισθίου»;

Από την 1.1.2026 οι διαταγές απόδοσης μισθίου θα εκδίδονται από ειδικά πιστοποιημένους δικηγόρους – μέλη του δικηγορικού συλλόγου της περιοχής όπου βρίσκεται το ακίνητο. Αυτό θα γίνεται με την ίδια λογική σύμφωνα με την οποία η δημοσίευση των διαθηκών θα γίνεται ταχύτατα πλέον από τους συμβολαιογράφους και όχι από τους δικαστές, κάτι που οδηγούσε σε πολύμηνες άνευ λόγου καθυστερήσεις.

7. Θα μπορεί δηλαδή ο εκμισθωτής ή ο δικηγόρος του, να αναθέσουν σε ένα γνωστό τους δικηγόρο να εκδώσει μια διαταγή απόδοσης μισθίου;

Όχι βέβαια! Ο δικηγόρος στον οποίο θα ανατίθεται η μελέτη του φακέλου και η υπογραφή της διαταγής θα προσδιορίζεται απρόσωπα από τη Γραμματεία του οικείου Δικαστηρίου, από ειδικό κατάλογο πιστοποιημένων δικηγόρων που καταρτίζεται από τον οικείο δικηγορικό σύλλογο, όπως ήδη συμβαίνει με τον ιδιαίτερα επιτυχημένο νέο θεσμό του ορισμού δικηγόρων για την ταχύτατη πλέον εξάλειψη προσημειώσεων.

8.Πως θα εξελίσσεται η περαιτέρω διαδικασία;

Η σχετική αίτηση έκδοσης διαταγής απόδοσης μισθίου θα συντάσσεται και θα υπογράφεται από το δικηγόρο των εκμισθωτών, και θα παραδίδεται στον οριζομένο με την παραπάνω διαδικασία δικηγόρο μαζί με τον φάκελο των δικαιολογητικών εγγράφων και το γραμμάτιο προείσπραξης της καθορισμένης από το νόμο  αποζημίωσής του.

Ο ορισθείς δικηγόρος θα έχει δεκαήμερη προθεσμία να ελέγξει την πληρότητα και νομιμότητα των εγγράφων του φακέλου και την πάροδο του τριμήνου προειδοποίησης του ενοικιαστή, και εφόσον  όλα έχουν καλώς, θα υπογράφει το κείμενο της διαταγής, στο οποίο ρητά θα αναφέρεται αφενός ότι αυτή θα μπορεί να εκτελεστεί μόνον μετά την πάροδο διμήνου από την κοινοποίησή της και αφετέρου ότι ο ενοικιαστής δικαιούται εντός προθεσμίας 15 εργασίμων ημερών να ασκήσει ανακοπή κατά της διαταγής για οποιοδήποτε βάσιμο λόγο.

Το πρωτότυπο της διαταγής θα κατατίθεται από το δικηγόρο στη Γραμματεία του αρμόδιου Πρωτοδικείου, η οποία θα τη δημοσιεύει και θα εκδίδει τον εκτελεστό  τίτλο της, που ονομάζεται «Απόγραφο», το οποίο θα παραδίδεται στο δικηγόρο του εκμισθωτή αφού υποβάλλει σχετική αίτηση και καταβάλλει τα σχετικά τέλη απογράφου.

Ο δικηγόρος του εκμισθωτή θα εκδίδει αντίγραφο από το εκτελεστό απόγραφο, το οποίο θα το επιδίδει με δικαστικό επιμελητή στο μισθωτή, με εντολή να αποδώσει το ακίνητο εντός διμήνου από την κοινοποίησή του.

9.Πόσο χρόνο θα έχει δηλαδή συνολικά ο ενοικιαστής στη διάθεσή του για να βρει άλλο σπίτι ή κατάστημα;

Με τη νέα ρύθμιση ο ενοικιαστής έχει από το νόμο, και χωρίς καμιά ενέργεια ή δαπάνη του, τουλάχιστον ένα εξάμηνο στη διάθεσή του για να μεριμνήσει για τη μεταγκατάστασή του. Συγκεκριμένα έχει το τρίμηνο της εξώδικης προειδοποίησης, έχει ένα και πλέον μήνα για την σύνταξη και υποβολή της αίτησης, ορισμό δικηγόρου από τη Γραμματεία του Δικαστηρίου, παράδοση, επεξεργασία, έκδοση και δημοσίευση της διαταγής, αίτηση για έκδοση του απογράφου της, σύνταξη του αντιγράφου και επίδοσή του, και έχει δύο ακόμη μήνες ως προθεσμία εκτέλεσης της διαταγής. Έχει δηλαδή ο ενοικιαστής εξασφαλισμένο τουλάχιστον ένα πλήρες εξάμηνο, εγγυημένο αυτόματα από τον ίδιο το νόμο, και κυρίως αδάπανο για αυτόν,  χωρίς δηλαδή να χρειαστεί να κάνει ο ίδιος την παραμικρή ενέργεια και να υποβληθεί στο παραμικρό έξοδο, σε αντίθεση με τον ιδιοκτήτη οποίος θα πρέπει, εξ αιτίας της αντισυμβατικής άρνησης του ενοικιαστή του να του αποδώσει το ακίνητό του, όπως έχει υποχρέωση, να επιβαρυνθεί με τις αμοιβές δικηγόρου και δικαστικού επιμελητή  προκειμένου να επιτύχει το αυτονόητο.

Επιπλέον αν ο ενοικιαστής χρειάζεται και άλλο χρόνο και ο εκμισθωτής δεν συμφωνεί, τότε μπορεί να ασκήσει ανακοπή αλλά και αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, όπως και προσωρινή διαταγή μη εκτέλεσης της απόφασης από τον Πρόεδρο Υπηρεσίας του αρμόδιου Δικαστηρίου, ζητώντας περαιτέρω παράταση του χρόνου απόδοσης για οποιοδήποτε βάσιμο λόγο που μπορεί να πιθανολογήσει.

10. Η νέα ρύθμιση κατηγορείται ότι αφήνει απροστάτευτους τους ενοικιαστές και εξομοιώνει εκείνους που πληρώνουν και θέλουν να παραμείνουν στο ακίνητο με τους κακοπληρωτές.

Όχι βέβαια! Πρώτον, καθιερώνει τρίμηνη προθεσμία υποχρεωτικής εξώδικης πρόσκλησής τους για απόδοση του ακινήτου, εξαπλάσια σε σχέση με την ισχύουσα προθεσμία εξώδικης πρόσκλησης στην περίπτωση μη καταβολής μισθωμάτων.

Δεύτερον, καθιερώνει δίμηνη προθεσμία εκτέλεσής της μετά την επίδοσή της προς τον ενοικιαστή, τριπλάσια σε σχέση με την ισχύουσα προθεσμία εκτέλεσης στην  περίπτωση της μη καταβολής ενοικίων.

Τρίτον, αν ο ενοικιαστής χρειάζεται περισσότερο χρόνο από ένα εξάμηνο, όπως είπαμε, μπορεί να επιτύχει και περαιτέρω παράταση του χρόνου απόδοσης με τα κλασσικά ένδικα μέσα.

11.Γιατί είναι αναγκαία η ύπαρξη αυτής της δικονομικής ρύθμισης, αφού όταν λήγει μια μίσθωση, ο ενοικιαστής είναι υποχρεωμένος να αποδώσει το μίσθιο στον ιδιοκτήτη του;

Η μίσθωση ενός ακινήτου, είναι μια ενοχική σχέση του αστικού δικαίου, που όπως έχει αρχή, έτσι πρέπει να έχει και τέλος, αλλιώς η ιδιοκτησία χάνει το περιεχόμενό της και της μένουν μόνον τα φορολογικά βάρη! Όπως έχει δικαιώματα και ανάγκες ο ενοικιαστής ενός ακινήτου, έτσι έχει και ο ιδιοκτήτης του,  ο οποίος έχει δικαίωμα να ζητήσει τη χρήση του ακινήτου του όταν το χρειάζεται π.χ. για να το ιδιοκατοικήσει, να το εκσυγχρονίσει η να το πουλήσει, ή και για οποιοδήποτε άλλο λόγο, π.χ. όταν η συμπεριφορά ενός ενοικιαστή προβληματίζει όχι μόνον τον ίδιο αλλά και άλλους ενοικιαστές ή συγκατοίκους του κτιρίου.

Όμως η λήξη του χρόνου μιας μίσθωσης, στην πράξη τυπικά και μόνον δημιουργεί στον ενοικιαστή υποχρέωση απόδοσης του ακινήτου, αφού στην πραγματικότητα ουδείς σχεδόν αισθάνεται υποχρεωμένος να σεβαστεί την υπογραφή του και να αποδώσει το μίσθιο ακίνητο στον ιδιοκτήτη του, στο χρόνο που έχει συμφωνηθεί, αν αυτό δεν τον «βολεύει», και αφού ευκολότατα μπορεί να τον ταλαιπωρήσει στα δικαστήρια επί σειρά ετών!  Θα έπρεπε λοιπόν να υπάρχει ως προς το θέμα αυτό μια ισόρροπη κοινωνικά ρύθμιση, όπως αυτή που μόλις τώρα νομοθετήθηκε, που να εξασφαλίζει τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα και των δύο πλευρών.

12. Δηλαδή τι συμβαίνει ως σήμερα στην πράξη;

Στην πράξη, είναι ολοφάνερη η μέχρι σήμερα εκ του αποτελέσματος άνιση μεταχείριση μεταξύ ενοικιαστή και ιδιοκτήτη στο θέμα αυτό: Αν ο ενοικιαστής δεν χρειάζεται πλέον το μίσθιο ακίνητο, μπορεί πρακτικά ανά πάσα ημέρα, νύκτα, ώρα και στιγμή, να το εκκενώσει και να αποχωρήσει, αθετώντας κάθε υποχρέωσή του απέναντι στον εκμισθωτή, αγνοώντας την ύπαρξη περαιτέρω συμβατικής διάρκειας της μίσθωσης, τερματίζοντας δηλαδή μονομερώς και αυθαιρέτως τη μίσθωση, με μηδενικό χρόνο υλοποίησης της βούλησής του, και χωρίς καμιά πρακτική δυνατότητα του ιδιοκτήτη να διεκδικήσει οποιαδήποτε εκκρεμούσα οφειλή, ή αποζημίωση για οποιαδήποτε αιτία από τον πρώην ενοικιαστή του, εφόσον κάτι τέτοιο προϋποθέτει δαπάνη χρόνου και χρημάτων συχνά περισσότερων από την ίδια την οφειλή.

Αντίθετα αν ο ιδιοκτήτης χρειάζεται το ακίνητό του στη λήξη της μίσθωσης, δεν έχει καμιά απολύτως πρακτική δυνατότητα να το παραλάβει στην ώρα του, όπως είναι το νόμιμο και το φυσιολογικό, και μέχρι σήμερα ήταν υποχρεωμένος να κινήσει μια νομική διαδικασία που διαρκεί από πολλούς μήνες έως και χρόνια, ανάλογα με το αν η δικαστική του προσπάθεια προσκρούει σε αλλεπάλληλες προσχηματικές αναβολές, απεργίες, αποχές και άλλες ατυχίες, και εν συνεχεία  εφέσεις, αιτήσεις αναστολής, προσωρινές διαταγές κλπ. Μια διαδικασία που κοστίζει ακριβά, τόσο σε χρήματα όσο και σε χρόνο στον ιδιοκτήτη.  Μια διαδικασία που φαλκιδεύει το ίδιο το δικαίωμα στην ιδιοκτησία…

13. Τι επιτυγχάνεται τελικά με τη θεσμοθέτηση της δικονομικής αυτής διάταξης;

Η θεσμοθέτηση της αυτονόητης αυτής δικονομικής διάταξης, που θα έπρεπε να ισχύει τουλάχιστον από το 1997 όταν νομοθετήθηκε η διαταγή απόδοσης μισθίου λόγω δυστροπίας,  απαλλάσσει τα Δικαστήρια από ένα φόρτο τυπικής απασχόλησης, εξασφαλίζει την  τήρηση των συμφωνηθέντων και τη συνέπεια στις συναλλαγές και  εντάσσεται στην κατηγορία των μέτρων που θα παροτρύνουν πολλούς ιδιοκτήτες με κλειστά ακίνητα να τα βγάλουν στην αγορά.

14. Θα βοηθήσει δηλαδή αυτή διάταξη στην κατεύθυνση του να διατεθούν περισσότερα κλειστά σπίτια στην αγορά;

Και βέβαια! Είναι σαφές ότι η ως σήμερα ισχύουσα τεράστια δυσκολία ανάκτησης  της χρήσης τους μετά το πέρας μιας μίσθωσης, είναι ένας σημαντικός ανασταλτικός παράγοντας στην προσφορά ακινήτων, που θα πάψει να υπάρχει με τη θεσμοθέτηση της δυνατότητας εφαρμογής της διαταγής απόδοσης λόγω λήξης της μίσθωσης. Εμπίπτει και η ρύθμιση αυτή στη λογική ότι κάθε μέτρο υπέρ των εκμισθωτών κατοικιών (όπως π.χ. αυτό ή η μείωση της φορολογίας των μισθωμάτων, η επιδότηση της ανακαίνισης των παλαιών κατοικιών κλπ.), θα λειτουργήσει τελικά και υπέρ των ενοικιαστών!

15. Και κάτι ακόμη σχετικό: Επιτρέπεται πρόωρη καταγγελία μίσθωσης κατοικίας λόγω ιδιοκατοίκησης ή πώλησής της;

Όχι βέβαια! Ο συμβατικός χρόνος της μίσθωσης, αλλά και σε κάθε περίπτωση η νόμιμη αρχική τριετία, είναι απαραβίαστα χρονικά όρια προστασίας των ενοικιαστών. ‘Αλλωστε η δυνατότητα  καταγγελίας μίσθωσης κατοικίας «για ιδιοκατοίκηση» καταργήθηκε στη χώρα μας από το 1994, μαζί με τις αναγκαστικές παρατάσεις των μισθώσεων κατοικιών και θεσπίστηκε η τριετία ως ελάχιστος χρόνος διάρκειάς τους.

Στις 29 Ιουλίου 2025 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη – του συνθέτη που μετέτρεψε τον ήχο σε όπλο, τη μελωδία σε πράξη αντίστασης και το τραγούδι σε συλλογική δήλωση ελευθερίας. Το πολιτικό και επαναστατικό του έργο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της νεότερης ελληνικής ιστορίας· μια μουσική αφήγηση παράλληλη με τις ταραχώδεις δεκαετίες του 20ού αιώνα.

Μουσική και Ιστορία: ένα σώμα

Τα τραγούδια του Θεοδωράκη δεν ανήκουν απλώς στην κατηγορία του “πολιτικού τραγουδιού”. Είναι άρρηκτα δεμένα με τη συλλογική εμπειρία: με τις εξορίες, τα στρατοδικεία, τις αντιστάσεις, τις διαδηλώσεις, τις δικτατορίες. Γραμμένα μέσα στη φωτιά των γεγονότων ή αμέσως μετά, λειτουργούν ως αρχεία προφορικής ιστορίας — και ταυτόχρονα ως πυροδότες της.

Το “Ένα το Χελιδόνι”, το “Όταν Σφίγγουν το Χέρι”, το “Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ”, αλλά και τραγούδια από τον Επιτάφιο, το Άξιον Εστί και τις Μπαλάντες της φυλακής δεν αφηγούνται απλώς· καλούν σε στάση. Συγκροτούν έναν ηχητικό άτλαντα της ελληνικής πολιτικής συνείδησης.

AP Photo/Aristotle Saris

Ο Μίκης ως πολιτικό υποκείμενο

Ο Θεοδωράκης δεν έκρυψε ποτέ την ταυτότητά του ως πολίτης. Ενταγμένος στην Εθνική Αντίσταση, κρατούμενος στη Μακρόνησο και τον Ωρωπό, βουλευτής και υπουργός, έδρασε με το ίδιο πάθος τόσο στη μουσική όσο και στη δημόσια σφαίρα. Το έργο του δεν προέκυψε ως “εμπνευσμένη τέχνη”, αλλά ως αναγκαιότητα: να δοθεί φωνή σε όσους δεν είχαν· να ακουστεί η Ιστορία από τα κάτω.

Η μελοποίηση ποιημάτων του Ρίτσου, του Λειβαδίτη, του Αναγνωστάκη, του Ελύτη δεν ήταν απλώς καλλιτεχνική επιλογή, αλλά πολιτική πράξη. Η τέχνη του διαπλέκεται με την ιδεολογική του στάση: η μουσική του επιζητά συμμετοχή, όχι ακρόαση. Δεν διακοσμεί, ξεσηκώνει.

Η επαναστατική κληρονομιά του σήμερα

Στον 21ο αιώνα, τα τραγούδια του Θεοδωράκη διατηρούν τη δύναμή τους – όχι ως “ιστορικά ντοκουμέντα”, αλλά ως ζωντανή παρακαταθήκη. Επανεκτελέσεις, θεματικές συναυλίες, αλλά και νέες μορφές ακρόασης επαναφέρουν το έργο του στη δημόσια συνείδηση, ιδίως σε περιόδους κρίσης και κοινωνικού αναβρασμού.

Στην καρδιά αυτών των έργων βρίσκεται πάντα το ίδιο κάλεσμα: η ανάγκη να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια, την αλήθεια, τη συλλογικότητα. Όσο υπάρχουν αδικία, καταστολή, φίμωση, τα τραγούδια του Θεοδωράκη θα εξακολουθούν να είναι ανατρεπτικά – και γι’ αυτό βαθιά επίκαιρα.

M.Theodorakis archive/EΛΣ

Ηχηρές μνήμες

Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη, η FM Records τιμά τον μεγάλο συνθέτη και τη μακρόχρονη συνεργασία της μαζί του, παρουσιάζοντας μια θεματική ψηφιακή συλλογή με τίτλο “100 Χρόνια Μίκης Θεοδωράκης – Επαναστατικά Τραγούδια”, διαθέσιμη στο Spotify:

Δεν χρειάζεται να διαβάσεις την έρευνα της Aboutpeople (για το NEWS 24/7) για να μάθεις ότι οι μισοί από μας θεωρούν τον εαυτό τους πιο έξυπνο από τους άλλους. Το βλέπεις παντού γύρω σου. Αρκεί να ανοίξεις την πόρτα ενός ταξί. Να διαβάσεις τα σχόλια στα social media.

Και ο υψηλός δείκτης ευφυίας αποτυπώνεται και στη συλλογική μας συνείδηση. Εννοείται ότι ως λαός είμαστε έξυπνος, πολυμήχανος, δαιμόνιος, παιδιά του Οδυσσέα. Η έρευνα του Ινστιτούτου Pew δείχνει ότι το 89% των συμπατριωτών μας θεωρεί τον πολιτισμό μας ανώτερο σε σύγκριση με κάθε άλλο πολιτισμό.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται η αντίφαση. Πώς γίνεται να είμαστε τόσο έξυπνοι, με έναν πολιτισμό που υπερέχει έναντι όλων των άλλων και να τσαλαβουτάμε σε ένα χυλό από κρίσεις, μιζέρια και προχειρότητα; Α, και εδώ μπορούν να σταθούν αρκετές εξηγήσεις. Ας πούμε ότι είμαστε σαν τους έξυπνους μαθητές που βαριούνται στην τάξη. Και πιο απλές αναλύσεις: φταίνε οι ξένοι που μας φθονούν και τα ελαττώματα στην αλυσίδα παραγωγής πολιτικών. Α, και η Τουρκοκρατία που μας έμεινε κάτι σαν long Covid.

Βέβαια η ευφυία είναι υποκειμενική έννοια. Και εμείς εδώ διατηρούμε μία ιδιαίτερη αντίληψη για τη φύση της. Ο πονηρός που βουτάει, παρανόμως, επιδοτήσεις, θεωρείται έξυπνος από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Το ίδιο και αυτός που πιάνει την καλή με κομπίνες. Αν έχεις τα «κονέ» και χωράς από τις τρύπες του συστήματος, πολλοί συμπατριώτες μας θα σε περάσουν για έξυπνο.

Αυτή η αντίληψη, περί εθνικής εξυπνάδας και υπεροχής, φυτεύτηκε δίπλα στα θεμέλια του ελληνικού κράτους. Για τη μεγάλη μάζα των επαναστατημένων Ελλήνων, οι Ευρωπαίοι ήταν, απλώς, οι «Κουτόφραγκοι». Αλλά και σήμερα πιστεύουμε ότι «ο Ελληνας μεγαλουργεί στο κατάλληλο περιβάλλον» -λες και αυτό το έθνος, των καθόλα σπουδαίων και ικανών, αδυνατεί να συνθέσει ένα δημιουργικό πλαίσιο.

Και είναι αυτό ακριβώς το σημείο που ξεκινάει η συλλογική μας αυταπάτη: δεν είναι ότι δεν μπορούμε, είναι ότι δεν μας αφήνουν. Είμαστε εξαιρετικοί, αλλά μονίμως παρεξηγημένοι ή κάνουμε κάποια αδικαιολόγητα λάθη. «Ημασταν πάντοτε παικτάρες, μα δεν αλλάζαμε μπαλιές», τραγούδησε, με σκωπτική διάθεση, ο Πορτοκάλογλου μετά το Eurobasket του ’87.

Όμως η αλήθεια βρίσκεται αλλού. Η υπερβολική αυτοεκτίμηση –τόσο σε ατομικό όσο και σε εθνικό επίπεδο– είναι το αντίδοτο στην απογοήτευση. Είναι πολύ πιο εύκολο να πιστέψεις ότι είσαι ο πιο έξυπνος στο δωμάτιο, παρά να παραδεχτείς ότι δεν κατάλαβες το θέμα της συζήτησης.

Και κάπως έτσι, φτιάχνουμε την κοινωνία των πολύ έξυπνων. Τα ξέρουν όλα, έχουν άποψη για τα πάντα, και, ασφαλώς, θα τα κατάφερναν καλύτερα στη θέση των άλλων. Ειδικά των πολιτικών.

Τα προβλήματα μας δεν είναι συνάρτηση της ευφυίας μας. Δεν υπάρχουν έξυπνοι και ηλίθιοι λαοί. Τα πάντα είναι θέμα παιδείας και αγωγής. Αν δεν αισθανόμασταν τόσο έξυπνοι και με σαφή πολιτισμική υπεροχή, μπορεί να στρωνόμασταν κάτω για να προσπαθήσουμε περισσότερο. Αυτή η πλάνη μας καθηλώνει. Νομίζουμε ότι όλος ο κόσμος μας χρωστάει, αν και, με οικονομικούς όρους, εμείς χρωστάμε σε όλο τον κόσμο.

Δεν είμαστε τόσο έξυπνοι. Ξέρουμε να αποφεύγουμε την ευθύνη, είναι κάτι που μαθαίνουμε από παιδιά. Αλλά όσο μένουμε προσκολλημένοι στην ιδέα του «έξυπνου λαού που κάπου μπλέχτηκε», τόσο αποφεύγουμε να γίνουμε ένας ώριμος λαός που κοιτάζει τον καθρέφτη και δεν του λέει ψέματα. Γιατί αν λες πάντα ότι είσαι ο πιο έξυπνος στο δωμάτιο, ίσως είσαι μόνος στην τουαλέτα του σπιτιού σου.

news247.gr