Γράφει η Βιργινία Μάρκου
Για πανδημίες -συχνά πυκνά- ο λόγος. Πανδημία του κορωνοϊού, πανδημία του πανικού και φόβου, πανδημία των ειδήσεων και της (παρα) πληροφόρησης.
Φαινόμενο της εποχής και η πανδημία -«γάγγραινα» για πολλούς- των τρολ και ψεύτικων προφίλ του διαδικτύου. Φαινόμενο που έχει δώσει πολύ δουλειά και υλικό για έρευνα και ανάλυση, σε ψυχολόγους και ψυχίατρους.
«Άτομα παρορμητικά, που δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις αρνητικές τους διαθέσεις, κακόβουλα, με υψηλό το αίσθημα της ζήλιας, ακόμα και ψυχοπαθητικά με αρρωστημένες διαθέσεις» κρύβονται πίσω από τα ψεύτικα προφίλ των social media και την ανωνυμία του διαδικτύου, υποστηρίζουν οι ειδικοί και συνεχίζουν: «Στα άτομα αυτά υπάρχει και κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί, με αποτέλεσμα να καταπιέζεται και να βρίσκει μια διέξοδο εκεί που είναι ακίνδυνα. Πολλές φορές δε, θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο αποκτούν ηγετικό ρόλο στο διαδίκτυο, ακριβώς επειδή στην καθημερινότητά τους είναι ασήμαντοι. Η ανωνυμία διευκολύνει συμπεριφορές κακόβουλες ψυχοπαθητικών ατόμων, τα οποία συνήθως, προσπαθούν να ικανοποιήσουν αρρωστημένες ορέξεις. Ο στόχος άλλωστε, είναι χιλιάδες πολίτες και όχι κάποιος της διπλανής πόρτας. Επίσης, εκείνοι που επιθυμούν να βγάζουν κάτι τελείως διαφορετικό στο διαδίκτυο απ’ ό,τι είναι στην πραγματικότητα μπορεί να είναι άτομα συγκρατημένα, που δύσκολα εκφράζονται μπροστά σε άλλους, που δεν τους αρέσουν οι μαζώξεις, είναι δύσκολο να κοινωνικοποιηθούν κι έχουν φοβίες. Μπορεί ακόμα, να πρόκειται για ζηλόφθονα άτομα, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και δυσαρεστημένα από τη ζωή τους, τα οποία επιχειρούν να μειώσουν τους άλλους. Εκείνοι που ασχολούνται με το να τρολάρουν, σχετίζονται με το σύνδρομο του Μακιαβελισμου (την επιθυμία να χειραγωγούν και να εξαπατούν τους άλλους) τον ναρκισσισμό, τον αυτοθαυμασμό και τη φιλαρέσκεια, την ψυχοπάθεια, την έλλειψη μετάνοιας, καθώς και με μια ιδιαίτερη μορφή σαδισμού. Την αποκόμιση δηλαδή, ευχαρίστησης από τον πόνο και την αγωνία των άλλων. Πολλοί από αυτούς, σε ανάλογες ερωτήσεις, ομολόγησαν ότι αρέσκονται στο να βασανίζουν τους συνανθρώπους τους, σε μια διαδικτυακή μορφή καθημερινού σαδισμού».
Η ανωνυμία απελευθερώνει και παρέχει ασφάλεια για να κακολογείς και να ξερνάς αδιαλείπτως χολή, εφόσον συντρέχουν οι παραπάνω λόγοι και από τη στιγμή που όλο αυτό σου προκαλεί ηδονική ικανοποίηση, δίδοντας παράλληλα, νόημα και υπόσταση στην ύπαρξή σου.
Μία ανωνυμία συνταγματικά κατοχυρωμένη, που τελικά, λειτουργεί εναντίον του κοινωνικού συνόλου.
Μία ανωνυμία που σε οπλίζει με θάρρος να γράφεις πράγματα που σε άλλες συνθήκες επ ουδενί θα τολμούσες να εκφράσεις δημοσίως, βγάζοντας από μέσα τα πιο σκοτεινά των ενστίκτων σου.
Έτσι όπως πάμε, θα καταλήξουμε να στραφούμε ο ένας εναντίον του άλλου, αν δεν γίνεται ήδη αυτό και οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές.
Γιατί, εκτός των άλλων, με το πρόσχημα της «επιλεκτικής φίμωσης» θ’ αναγκαστούμε ν’ αποδεχτούμε μία αυστηρή αστυνόμευση στο διαδίκτυο, καθώς και περιορισμό των δικαιωμάτων μας, χάνοντας το προνόμιο της ελεύθερης έκφρασης.
