Κάποτε το ΠΑΣΟΚ ήταν συνώνυμο της αλλαγής. Ήταν το κόμμα που μιλούσε στις καρδιές των ανθρώπων, που έδινε ελπίδα, που μπορούσε να σε κάνει να πιστέψεις ότι κάτι αλλάζει στ’ αλήθεια. Σήμερα, αυτό που βλέπουμε μοιάζει περισσότερο με μια κουρασμένη μηχανή, που γυρίζει άσκοπα γύρω από τον εαυτό της, ανακυκλώνοντας πρόσωπα, λόγια και λάθη.
Η παραίτηση του Γιώργου Παπαβασιλείου —του ανθρώπου που ανέλαβε διευθυντής του γραφείου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για… 24 ώρες— δεν είναι απλώς ένα «παρεξήγηση στα social media». Είναι σύμπτωμα. Ένα ακόμη επεισόδιο σε μια αλυσίδα αυτοϋπονομεύσεων. Ένας άνθρωπος που φέρεται να επαινούσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Νίκο Δένδια το 2022, θεωρήθηκε κατάλληλος να εκπροσωπήσει τον πρόεδρο Ανδρουλάκη. Και ύστερα, αφού ξέσπασε θόρυβος, παραιτήθηκε. Τόσο απλά. Τόσο τυπικά. Τόσο… ΠΑΣΟΚικά.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι το πρόσωπο. Είναι η νοοτροπία. Είναι η πολιτική αμηχανία ενός κόμματος που έχει ξεχάσει γιατί υπάρχει.
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πια δικαιολογίες. Του δόθηκαν δεκάδες ευκαιρίες. Η κοινωνία του άνοιξε παράθυρα επιστροφής, το έβαλε ξανά στις συζητήσεις, του έδωσε χώρο να σταθεί ως η σοβαρή εναλλακτική απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Και κάθε φορά το ίδιο έργο, άχρωμες τοποθετήσεις, άοσμες αποφάσεις, στελέχη που μοιάζουν να μην ξέρουν γιατί βρίσκονται εκεί.
Δεν είναι ότι δεν ξέρουν. Είναι ότι δεν μπορούν.
Δεν μπορούν να αρθρώσουν καθαρό πολιτικό λόγο.
Δεν μπορούν να χτίσουν εμπιστοσύνη.
Δεν μπορούν να εμπνεύσουν ξανά τους ανθρώπους που κάποτε τους πίστεψαν.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει συχνά σαν να περπατάει πάνω σε λεπτό πάγο, προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες, να αποφύγει συγκρούσεις, να μιλήσει «υπεύθυνα». Μόνο που η πολιτική δεν είναι ισορροπία, είναι κατεύθυνση. Και χωρίς κατεύθυνση, ένα κόμμα χάνεται.
Το ΠΑΣΟΚ είχε κάποτε ψυχή. Είχε φωνή. Είχε πολιτική τόλμη.
Σήμερα, μοιάζει εγκλωβισμένο σε ένα μικρόκοσμο επαγγελματιών της πολιτικής, ανθρώπων που κοιτάζουν περισσότερο πώς θα μείνουν στη σκηνή, παρά τι θα αλλάξουν πάνω της. Οι πολίτες όμως έχουν αλλάξει. Δεν περιμένουν πια «σωτήρες». Περιμένουν αξιοπρέπεια, συνέπεια και αποτέλεσμα.
Και το ΠΑΣΟΚ; Παραμένει βουτηγμένο σε εσωτερικές ανασφάλειες, μικροπολιτικές κλίκες και στελέχη που τσακώνονται για το ποιος έχει δίκιο σε ένα καράβι που δεν ξέρει πού πάει.
Αυτοί οι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να κυβερνήσουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι η «εναλλακτική» απέναντι στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μόνο που, για να κυβερνήσεις, πρέπει πρώτα να μπορείς να σταθείς στα πόδια σου.
Και το ΠΑΣΟΚ, δυστυχώς, δείχνει πως δεν μπορεί. Όχι πια εδώ και πολλά χρόνια.
Ίσως η εποχή της αναμονής να τελείωσε. Ίσως ήρθε η ώρα να ψάξουμε αλλού — όχι γιατί δεν πιστεύουμε πια στην ιδέα της προόδου, αλλά γιατί αυτή η εκδοχή του ΠΑΣΟΚ δεν την υπηρετεί. Γιατί ένα κόμμα που δεν μπορεί να κρατήσει όρθιο ούτε το δικό του αφήγημα, δεν μπορεί να κρατήσει όρθια μια χώρα.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
