Πλήρης ημερών και ανάμεσα στους δικούς της ανθρώπους, έφυγε σήμερα από τη ζωή η Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα, σε ηλικία 92 ετών. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε την Προεδρία της Βουλή των Ελλήνων, σπάζοντας ένα θεσμικό «γυάλινο ταβάνι» σε μια περίοδο που οι συμβολισμοί μετρούσαν όσο και οι αποφάσεις.
Η διαδρομή της συνδύασε ακαδημαϊκή αυστηρότητα και πολιτική εμπειρία. Ήταν η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Ακαδημία Αθηνών και Ομότιμη Καθηγήτρια Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, με έργο που άφησε αποτύπωμα τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.
Ποια ήταν η Άννα Μπενάκη-Ψαρούδα
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Κόρη του ναυάρχου Ευαγγέλου Ψαρούδα και σύζυγος του ιστορικού της φιλοσοφίας Λίνου Γ. Μπενάκη, φοίτησε στο Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Ελληνικού και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε το 1957. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στα Πανεπιστήμια Βόννης και Κολωνίας και απέκτησε διδακτορικό στο Ποινικό Δίκαιο (1961) από το Πανεπιστήμιο της Βόννης.
Εργάστηκε ερευνητικά στο Ινστιτούτο Μαξ-Πλάνκ στο Φράιμπουργκ και διήλθε όλη την πανεπιστημιακή ιεραρχία στη Νομική Σχολή Αθηνών (1962–2001), διδάσκοντας Ποινικό Δίκαιο και Ποινική Δικονομία. Μαθητές και συνεργάτες της, σήμερα καθηγητές πανεπιστημίου, αναγνωρίζουν τη συμβολή της στη διαμόρφωση γενεών νομικών.
Στην πολιτική εισήλθε το 1981 ως βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας και παρέμεινε επί 28 χρόνια βουλευτής Α΄ Αθηνών. Διετέλεσε αναπληρώτρια Υπουργός Παιδείας (1989), Υπουργός Πολιτισμού (1990–1992), Υπουργός Δικαιοσύνης (1992–1993) και Πρόεδρος της Βουλής (2004–2007). Ως Πρόεδρος, έδωσε έμφαση στην κοινοβουλευτική διπλωματία, με επίσημες επισκέψεις και πρωτοβουλίες που ενίσχυσαν τη διεθνή παρουσία του Κοινοβουλίου.
Συνεργάστηκε με διεθνείς οργανισμούς, συμμετείχε στη σύνταξη του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπήρξε ενεργό μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Από το 1976 διηύθυνε το περιοδικό «Ποινικά Χρονικά», ενώ άσκησε τη δικηγορία σε ποινικές υποθέσεις μέχρι το 2008. Το 2010 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Μιλούσε και έγραφε γερμανικά, αγγλικά και γαλλικά. Άφησε πίσω της έργο, θεσμούς και ένα σαφές μήνυμα: η Ιστορία προχωρά όταν κάποιοι ανοίγουν δρόμους και δεν κοιτούν πίσω.
