Πόλεμος για το rave στη Λαμπρινή: «Τέταρτη φορά το κάνουμε» λέει ο Δούκας – «Ντροπή» απαντά ο Πλεύρης – rpn

«Πόλεμος» ξέσπασε για το rave party που στήθηκε στη Λαμπρινή, μπροστά από τον ιερό ναό του Αγίου Ανδρέα, με τον δημόσιο διάλογο να θυμίζει περισσότερο timeline σε αναβρασμό παρά ψύχραιμη πολιτική κουβέντα. Μια street εκδήλωση του Δήμου Αθηναίων, ενταγμένη στις χριστουγεννιάτικες δράσεις της πόλης, κατάφερε να γίνει πεδίο πολιτικής σύγκρουσης, ιδεολογικής φόρτισης και –για άλλη μια φορά– πεδίο μάχης στα social.

Σύμφωνα με τα βίντεο που κυκλοφόρησαν, προβολείς, κονσόλες και ηχεία στήθηκαν στα σκαλιά της εκκλησίας, με τον κόσμο να χορεύει σε ρυθμούς ηλεκτρονικής μουσικής. Η εικόνα για κάποιους ήταν «γιορτή ζωής στην πόλη», για άλλους «ιεροσυλία». Ο Δήμος Αθηναίων διαβεβαιώνει ότι ο ναός ήταν ενημερωμένος, η εκδήλωση έγινε με συνεννόηση και δεν αποτελεί… νεοφερμένη ιδέα. «Είναι η τέταρτη φορά που γίνεται», ανέφερε ο δήμαρχος Χάρης Δούκας, ο οποίος τόνισε επίσης ότι η εκδήλωση ολοκληρώθηκε στις 23:00 και οι συμμετέχοντες καθάρισαν την πλατεία μόνοι τους, πράγμα σπάνιο αλλά ωραίο σε μια πόλη που συνήθως αφήνει πίσω της… αποτσίγαρα και μιζέρια.

Το θέμα όμως δεν έμεινε εκεί. Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνος Πλεύρης καταδίκασε δημόσια το γεγονός, μιλώντας για ασέβεια «εν μέσω κατανυκτικών ημερών» και κάνοντας λόγο για ντροπή. Ο Δούκας απάντησε σε υψηλούς τόνους, χαρακτηρίζοντάς τον ακροδεξιό και βλέποντας «στοχευμένη επίθεση» στο πρόσωπό του. Η αντιπαράθεση πήρε φωτιά, η δημόσια σφαίρα τροφοδοτήθηκε με ένταση και η πολιτική σκηνή έκανε αυτό που ξέρει: τράβηξε τη συζήτηση από το πραγματικό ερώτημα στο… ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά.

Πίσω από το θόρυβο κρύβεται μια παλιά ελληνική ιστορία: η σύγκρουση ανάμεσα σε παράδοση και σύγχρονη αστική κουλτούρα. Μπορεί μια πλατεία μπροστά από εκκλησία να λειτουργήσει ως δημόσιος χώρος πολιτισμού; Μπορούν τα Χριστούγεννα να είναι και γιορτή πίστης και γιορτή πόλης χωρίς να παρεξηγείται κανείς; Η κοινωνία μας μοιάζει να παλεύει ακόμα με αυτό το δίπολο, λες και δεν μπορεί να χωρέσει και νεολαία και σεβασμό ταυτόχρονα.

Στο τέλος της ημέρας, η Αθήνα προσπαθεί να ανασάνει πολιτιστικά και να μοιάσει σε ευρωπαϊκές πόλεις που ζουν τον δημόσιο χώρο. Η αντίδραση όμως δείχνει ότι δεν έχουμε ακόμη λύσει τους όρους αυτής της συνύπαρξης. Κι ενώ τα social τσακώνονται και οι πολιτικοί ανεβάζουν ένταση, μένει ανοιχτό το πραγματικό διακύβευμα: τι πόλη θέλουμε και ποιος αποφασίζει γι’ αυτήν. Γιατί πίσω από τα beats, τα hashtags και τις δηλώσεις, παίζεται κάτι πιο σοβαρό από ένα βραδινό πάρτι. Πρόκειται για το πώς αντιλαμβανόμαστε τον δημόσιο χώρο, την ταυτότητά μας και το μέλλον μιας πόλης που δεν θέλει να γεράσει πριν καν ενηλικιωθεί.