Μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Πάτρα και τη Λαύριο – Κερατέα, η κυβέρνηση φαίνεται να σκέφτεται σοβαρά ένα νέο μοντέλο Πολιτικής Προστασίας, όπου οι δήμαρχοι θα έχουν τον πρώτο λόγο στην πρόληψη και την πρώτη επέμβαση. Η λογική είναι απλή, οι τοπικοί άρχοντες γνωρίζουν καλύτερα τα δάση και τις ιδιαιτερότητες των περιοχών τους και μπορούν να κινηθούν γρήγορα, από την περιπολία με τα ημιφορτηγά-πυροσβεστικά μέχρι τη χρήση drone και μηχανημάτων έργου για αντιπυρικές ζώνες.
Όλα αυτά ακούγονται ιδανικά. Όμως η εμπειρία μας λέει ότι η θεωρία και η πράξη συχνά απέχουν πολύ. Θυμηθείτε τι συνέβη στην Πάτρα. Oι ευθύνες κατέληξαν στο γραφείο του δημάρχου, σαν να ήταν ο μόνος υπεύθυνος για τις φλόγες που κατέκαψαν σπίτια και δάση. Αν η αρμοδιότητα περάσει στους δήμους χωρίς αντίστοιχους πόρους και προσωπικό, η ιστορία θα επαναληφθεί. Oι δήμαρχοι θα γίνουν πάλι τα «σάβανα» της πολιτικής – έτοιμοι να φάνε το φταίξιμο για ό,τι καίγεται, χωρίς να έχουν στα χέρια τους τα μέσα για να προλάβουν την καταστροφή.
Η πρόταση του κυβερνητικού επιτελείου για ένα κονδύλι 500 εκατ. ευρώ ακούγεται φιλόδοξη, αλλά αρκεί; Θα φτάσει για να εξοπλιστούν όλοι οι δήμοι με τα απαραίτητα πυροσβεστικά μέσα, μηχανήματα και προσωπικό; Ή μήπως θα μείνουν ξανά οι δήμοι μόνοι τους, για να κατηγορούνται;
Η αλήθεια είναι ότι για την προστασία των δασών και της ζωής των πολιτών, το ποσό είναι μικρό – αλλά η εφαρμογή με σχέδιο και έλεγχο θα είναι το καθοριστικό. Αν οι δήμοι εξοπλιστούν πραγματικά και με τα κατάλληλα μέσα, τότε μπορεί να δημιουργηθεί μια Πολιτική Προστασία που θα λειτουργεί πραγματικά προληπτικά. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε φωτιές, ευθύνες να μεταφέρονται και τα θύματα να είναι πάντα οι τοπικοί άρχοντες, με τα χέρια άδεια.
Ο εκάστοτε δήμαρχος και οι αρμόδιο αντιδήμαρχοι με τους υπηρεσιακούς παράγοντες, δεν πρέπει να είναι το αποκούμπι για τις αποτυχίες της κεντρικής πολιτικής. Αν η κυβέρνηση θέλει να δώσει ουσιαστικά δύναμη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, πρέπει να το κάνει με χρήμα, μέσα και προσωπικό – και όχι μόνο με λόγια για «αυξημένη αρμοδιότητα».
