Ξυπνάμε. Ετοιμαζόμαστε. Τρέχουμε. Επιστρέφουμε. Η μέρα κλείνει όπως άνοιξε, σχεδόν μηχανικά, σχεδόν προβλέψιμα. Και κάπου μέσα σε αυτή τη διαδρομή, η λέξη «ρουτίνα» αποκτά ένα βάρος. Σαν κάτι που μας κουράζει, που μας περιορίζει, που μας στερεί τη ζωντάνια. Κι όμως, αν σταθείς λίγο πιο προσεκτικά, η ρουτίνα δεν είναι από μόνη της το πρόβλημα. Ίσως είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούμε και τελικά, το πώς το κατοικούμε είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Γιατί η επανάληψη δεν είναι κατ’ ανάγκην φθορά. Μπορεί να γίνει και φροντίδα.
Σκέψου το πρωί…. Όχι ως μια ακόμα υποχρέωση που πρέπει να ξεκινήσει, αλλά ως μια μικρή αρχή που επαναλαμβάνεται κάθε μέρα. Μια στιγμή που, όσο συνηθισμένη κι αν είναι, κουβαλά μέσα της μια επιλογή.
Ξυπνάς…. Και κάπου εκεί, πριν μπεις στη γνωστή σειρά των πραγμάτων, υπάρχει ένας μικρός χώρος. Ένας χώρος που συνήθως περνά απαρατήρητος. Μπορείς να σηκωθείς βαριά, να κινηθείς μέσα στο μισοσκόταδο, να ετοιμαστείς βιαστικά και να φύγεις χωρίς πολλά. Είναι ένας τρόπος. Συνηθισμένος, κατανοητός. Μπορείς όμως και να κάνεις κάτι ελάχιστα διαφορετικό. Να ανοίξεις τις κουρτίνες και να μπει λίγο φως. Να αφήσεις τον αέρα να κυκλοφορήσει. Να πεις μια καλημέρα που δεν είναι τυπική, αλλά έχει παρουσία.
Μικρές κινήσεις. Σχεδόν αόρατες. Και όμως, αλλάζουν κάτι.
Οι σχέσεις δεν φθείρονται από τη ρουτίνα. Φθείρονται όταν μέσα στη ρουτίνα σταματά η επαφή. Όταν το «μαζί» γίνεται δεδομένο. Όταν η παρουσία του άλλου θεωρείται αυτονόητη. Όταν οι στιγμές περνούν χωρίς να αγγίζουν πραγματικά. Και αυτό δεν συμβαίνει ξαφνικά. Συμβαίνει λίγο λίγο. Σχεδόν ανεπαίσθητα.
Δεν χρειάζονται μεγάλες κινήσεις για να κρατηθεί ζωντανή μια σχέση. Χρειάζεται συνέπεια σε μικρά πράγματα. Ένα βλέμμα που συναντά. Ένα άγγιγμα που δεν είναι μηχανικό. Μια στιγμή που μοιράζεται, χωρίς βιασύνη. Αυτά δεν φαίνονται σπουδαία. Αλλά αυτά χτίζουν. Η ρουτίνα, τελικά, μπορεί να γίνει χώρος απομάκρυνσης… ή χώρος σύνδεσης. Εξαρτάται από το τι βάζεις μέσα της. Αν την αφήσεις άδεια, θα σε κουράσει. Αν τη γεμίσεις με μικρές πράξεις φροντίδας, μπορεί να σε στηρίξει. Και ίσως εκεί να αλλάζει και η ίδια η αίσθηση της καθημερινότητας. Δεν είναι πια «μία από τα ίδια». Είναι μια επανάληψη που αποκτά νόημα.
Σκέψου ξανά το πρωί. Όχι ως κάτι μεγάλο. Ως μια απλή στιγμή. Να πεις καλημέρα και να τη νιώσεις. Να πλησιάσεις λίγο τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Να μοιραστείς έναν καφέ, μια κουβέντα, ακόμα και μια σιωπή που δεν είναι άδεια. Δεν χρειάζεται να κρατήσει πολύ. Αρκεί να είναι εκεί. Γιατί οι σχέσεις δεν ζητούν εντυπωσιακά πράγματα. Ζητούν παρουσία. Και η παρουσία δεν χτίζεται στις εξαιρέσεις. Χτίζεται στην επανάληψη.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το ερώτημα κάθε μέρας. Μέσα σε όλα όσα έχεις να κάνεις, θα αφήσεις λίγο χώρο για τη σχέση σου; Όχι θεωρητικά. Πρακτικά. Με κάτι μικρό. Αλλά αληθινό! Γιατί οι σχέσεις μοιάζουν λίγο με τα φυτά. Δεν χρειάζονται κάθε μέρα κάτι εντυπωσιακό. Χρειάζονται λίγο νερό. Σταθερά. Απλά. Με φροντίδα. Και αυτό το λίγο… κάνει τη διαφορά.
Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας
