Ένα πρωινό γεμάτο χαμόγελα, φωνές και μνήμη ξεδιπλώθηκε στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ραφήνας, όταν ο Σύλλογος Τριγλιανών Ραφήνας επισκέφθηκε τους μικρούς μαθητές της Α’ και Β’ τάξης. Το «καλημέρα» των παιδιών δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός· ήταν η αρχή μιας ζωντανής επαφής με την ιστορία και την παράδοση.
Η δράση είχε ως κεντρικό άξονα την Τρίγλια της Βιθυνίας και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μικρασιατικά έθιμα, τα «Λαζαράκια». Ο πρόεδρος του Συλλόγου, Γεώργιος Κικής, μίλησε στα παιδιά με απλό και κατανοητό τρόπο για την ιστορία της Τρίγλιας, για τους ανθρώπους της και για το πώς οι ρίζες αυτές συνεχίζουν να ζουν στη σύγχρονη Ραφήνα. Γιατί η παράδοση δεν είναι μουσειακό αντικείμενο — είναι κάτι που ή το κουβαλάς ή το χάνεις.
Η εκδήλωση γέμισε μουσική και παιδική ενέργεια, όταν οι μαθητές τραγούδησαν τα κάλαντα, με τη συνοδεία πιάνου από τη δασκάλα μουσικής. Και κάπου εκεί, η θεωρία έγινε πράξη: μικρά χεράκια έπλασαν τα δικά τους Λαζαράκια, ακολουθώντας τις οδηγίες της κυρίας Χρυσούλας, της κυρίας Πόλυς και της δεσποινίδος Εμμανουέλας. Όχι απλώς μια δραστηριότητα — ένα μάθημα βιωματικής παράδοσης.
Η πιο τρυφερή στιγμή; Τα παιδιά δημιούργησαν και χάρισαν στον Σύλλογο ένα υφασμάτινο Λαζαράκι, ένα συμβολικό «ευχαριστώ» που είχε περισσότερη αξία από οποιοδήποτε λόγο.
Ο Σύλλογος Τριγλιανών Ραφήνας ευχαρίστησε θερμά τη διεύθυνση και το εκπαιδευτικό προσωπικό για τη ζεστή φιλοξενία. Και κάπου εδώ είναι το ζουμί: τέτοιες πρωτοβουλίες δεν είναι απλώς «εκδηλώσεις». Είναι επένδυση στη μνήμη. Γιατί αν τα παιδιά δεν μάθουν από νωρίς ποιοι είναι και από πού έρχονται, το μέλλον γίνεται λίγο πιο… άδειο.
Ο Σύλλογος συνεχίζει σταθερά δίπλα στη νέα γενιά, αποδεικνύοντας πως η παράδοση δεν είναι παρελθόν — είναι ευθύνη.
