Έναν χρόνο μετά την ηχηρή αποχώρηση της ομάδας του τότε Αντιδημάρχου Κώστα Ξηντάρα από τη Διοίκηση του Δήμου Ραφήνας -Πικερμίου —μια αποχώρηση που συνοδεύτηκε από δημόσια καταγγελτική ανακοίνωση για τον τρόπο διοίκησης της Δημάρχου Δήμητρας Τσεβά— το πολιτικό σκηνικό της πόλης δείχνει να μεταβάλλεται εκ νέου.
Η επιστροφή της δημοτικής συμβούλου Κωνσταντίνας Μακρή και μάλιστα σε έμμισθη θέση Αντιδημάρχου, μετά και από την επανένταξη του Σωτήρη Σκούφου, δείχνει να σηματοδοτεί μια διακριτική αλλά ουσιώδη πολιτική στροφή τόσο της Διοίκησης όσο και των εν λόγω πρώην αντιπολιτευόμενων.
Οι εξελίξεις αυτές ενδέχεται να λειτουργήσουν καταλυτικά για την τελική διαμόρφωση των πολιτικών συσχετισμών ενόψει της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Η ρήξη της ομάδας Ξηντάρα με τη Δήμαρχο Τσεβά δεν ήταν απλώς πολιτική: είχε σαφές προσωπικό και θεσμικό βάθος. Το κείμενο αποχώρησης που δημοσιοποιήθηκε τότε περιείχε βαριές εκφράσεις, καταλογίζοντας στη Δήμαρχο αυταρχισμό και έλλειψη συναινετικού πνεύματος.
Στο τοπικό πολιτικό προσκήνιο, η κρίση αυτή είχε προκαλέσει ισχυρές αναταράξεις, με αναλυτές και δημότες να αναρωτιούνται αν η Δήμαρχος θα καταφέρει να επιβιώσει πολιτικά, ειδικά σε καθεστώς μειοψηφίας.
Ωστόσο, ο χρόνος που μεσολάβησε φαίνεται να δούλεψε υπέρ της.
Αντί να καταρρεύσει υπό το βάρος της εσωτερικής ρήξης, η Διοίκηση Τσεβά όχι μόνο παρέμεινε λειτουργική, αλλά κατάφερε να προσελκύσει ξανά στελέχη που την είχαν καταγγείλει, επενδύοντας πιθανότατα σε μια συνταγή θεσμικής σταθερότητας και προσωπικών πολιτικών ελιγμών.
Η επιστροφή της Κωνσταντίνας Μακρή, όπως και του Σωτήρη Σκούφου πριν λίγο καιρό, παρουσιάζεται από τους ίδιους ως μια πράξη υπευθυνότητας απέναντι στους πολίτες και τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.
Το αφήγημα της «συναίνεσης» και της «υπέρβασης των παλιών διαχωριστικών γραμμών» επιστρατεύεται για να αιτιολογηθεί η αλλαγή στάσης.
Ωστόσο, δεν είναι λίγοι όσοι βλέπουν πίσω από τις δηλώσεις αυτές έναν κλασικό πολιτικό πραγματισμό: την αποδοχή ότι, εν τέλει, η Δήμαρχος παραμένει η μόνη διαχειρίσιμη πολιτική δύναμη στο τοπικό σύστημα και ότι η παραμονή εκτός Διοίκησης ισοδυναμεί με πολιτική αδράνεια ή περιθωριοποίηση.
Παράλληλα, οι επιστροφές αυτές συνιστούν μια νίκη κύρους για την ίδια τη Δήμητρα Τσεβά, η οποία εμφανίζεται πλέον όχι μόνο ανθεκτική, αλλά και ικανή να ανακτά τον έλεγχο του πολιτικού παιχνιδιού.
Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: όποιος αποχωρεί, τελικά επιστρέφει – και μάλιστα με τους δικούς της όρους.
Συμπεράσματα:
- Η Δήμητρα Τσεβά δείχνει πολιτικά “σκληρό καρύδι”, κατορθώνοντας να κρατήσει εν λειτουργία τη Διοίκηση παρά τις μεγάλες απώλειες του 2024 και να επανεντάξει στελέχη που την είχαν αποκηρύξει.
- Η ανάγκη για εξουσία κι επιρροή εξακολουθεί να υπαγορεύει τη στάση πολλών τοπικών παραγόντων, ακόμα κι αν αυτό απαιτεί υπαναχωρήσεις ή αναθεώρηση παλαιότερων θέσεων.
- Το αφήγημα της συναίνεσης φαίνεται να λειτουργεί επικοινωνιακά – προσφέροντας στους επιστρέφοντες μια ηθική νομιμοποίηση, ενώ παράλληλα ενισχύει το προφίλ της Δημάρχου ως ενοποιητικής δύναμης.
- Για τους δημότες, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι διφορούμενη: από τη μία, μια Δήμαρχος που κρατά σταθερό το τιμόνι· από την άλλη, μια πολιτική τάξη που παλινδρομεί μεταξύ αντιπαράθεσης και συνδιαλλαγής, συχνά με προσωπικά κριτήρια.
Στο πολιτικό παιχνίδι του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου, η Δήμητρα Τσεβά φαίνεται –τουλάχιστον προς το παρόν– να βγαίνει ενισχυμένη.
Το ερώτημα ωστόσο, που θα κρίνει τα πάντα παραμένει ανοικτό και θα απαντηθεί μόνο στις κάλπες: ποια πολιτική στάση και συμπεριφορά θα επιβραβεύσουν στο τέλος, οι δημότες;
