Σαν σήμερα, στις 6 Αυγούστου 1999, έφυγε από τη ζωή η Ρίτα Σακελλαρίου, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και αυθεντικές φωνές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Ήταν 64 ετών και έδινε μάχη με τον καρκίνο.
Γεννημένη το 1934 στην Κρήτη, η Μαργαρίτα Σακελλαρίου μεγάλωσε στις φτωχικές συνοικίες του Πειραιά. Η ζωή της δεν ξεκίνησε με προβολείς και λουλούδια. Πέρασε από τη βιοπάλη και αντιμετώπισε μεγάλες προσωπικές δυσκολίες, προτού βρει τη θέση της στο λαϊκό πάλκο.
Ο μαέστρος Στέλιος Χρυσίνης ήταν από τους πρώτους που αναγνώρισαν το ταλέντο της και της εμπιστεύθηκε το τραγούδι «Στην αγορά του Πειραιά». Αργότερα συνεργάστηκε με δημιουργούς όπως ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Γιώργος Μανισαλής, ο Κώστας Ψυχογιός, ο Τάκης Μουσαφίρης και ο Νίκος Καρβέλας. Παράλληλα, εμφανίστηκε σε ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες της δεκαετίας του 1960.
Από τη βιοπάλη στη «βασίλισσα της νύχτας»
Η Ρίτα Σακελλαρίου δεν στηρίχθηκε στην τεχνική τελειότητα ούτε επιχείρησε να μοιάσει σε κάποια άλλη. Η δύναμή της βρισκόταν στην αλήθεια της ερμηνείας, στη βαριά λαϊκή χροιά και στην αμεσότητα με την οποία επικοινωνούσε με τον κόσμο.
Τραγούδια όπως τα «Ιστορία μου», «Αυτός ο άνθρωπος αυτός», «Ο καλύτερος άνθρωπος», «Αρέσω» και «Σώσε με» μετατράπηκαν σε μεγάλες επιτυχίες και ακούγονται μέχρι σήμερα. Το «Ιστορία μου» κυκλοφόρησε το 1972, ενώ το περίφημο ζεϊμπέκικο «Αυτός ο άνθρωπος αυτός» πρωτοερμηνεύτηκε από εκείνη το 1979.
Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 καθιερώθηκε ως μία από τις πρωταγωνίστριες της νυχτερινής Αθήνας. Πληθωρική, ακομπλεξάριστη και βαθιά λαϊκή, μπορούσε να μετατρέψει έναν στίχο σε προσωπική εξομολόγηση και ένα νυχτερινό κέντρο σε μεγάλη σκηνή.
Η Ρίτα Σακελλαρίου πέθανε στις 6 Αυγούστου 1999, έπειτα από σοβαρή περιπέτεια με την υγεία της. Μέχρι τους τελευταίους μήνες της ζωής της εξακολουθούσε να εμφανίζεται και να περιοδεύει, αποδεικνύοντας ότι το τραγούδι δεν ήταν απλώς το επάγγελμά της, αλλά ολόκληρη η ζωή της.
Είκοσι επτά χρόνια μετά τον θάνατό της, η φωνή της παραμένει ζωντανή. Γιατί η Ρίτα δεν τραγουδούσε απλώς τον καημό, τον έρωτα και την υπερβολή· τα είχε ζήσει. Και αυτό, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, δεν αντιγράφεται.
