Ο Οδυσσέας Ζώρας, πρώην Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και νυν πρύτανης σε ένα από τα πρώτα ιδιωτικά ΑΕΙ της χώρας, προκαλεί θύελλα αντιδράσεων. Η κυβέρνηση καθησυχάζει, λέγοντας πως δεν υπάρχει κανένα ασυμβίβαστο, κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, «κύρος» για το νέο ίδρυμα, λέει ο εκπρόσωπός της. Το κοινό, ωστόσο, βλέπει ένα fast-track πανεπιστήμιο να αντικαθιστά χρόνια προσδοκίας Harvard και Sorbonne.
Του Βασίλη Σπαντούρου
Κι εδώ ξεκινά το μεγάλο παιχνίδι και τεράστιο ερώτημα για τις οικογένειες. Γιατί να ξοδέψουν από 10.000 έως 20.000 ευρώ σε φροντιστήρια, ιδιαίτερα και παραπαιδεία, με τεράστιες πιθανότητες αποτυχίας, για να μπει το παιδί τους σε ένα δημόσιο ΑΕΙ; Και ακόμα κι αν πετύχει, υπάρχει η πιθανότητα να πρέπει να φύγει σε άλλη πόλη – δημιουργώντας κι άλλα διαφορετικά αυτή τη φορά έξοδα. Τι θα κάνουν; Με απλά μαθηματικά η λογική λέει πως θα επιλέξουν να δίνουν ένα δεκάρικο, συν, πλην, σε ένα ιδιωτικό, τουλάχιστον για να μείνει στο σπίτι και να πάρει πτυχίο – γρήγορο, συμπυκνωμένο, fast-track.
Η κυβέρνηση ποντάρει σε αυτό το παιχνίδι. Αν οι τίτλοι αυτοί θεωρηθούν έστω τυπικά ισάξιοι με τα δημόσια, το πραγματικό θύμα θα είναι η παραπαιδεία, τα φροντιστήρια και οι ιδιώτες.
Η σημερινή εικόνα των ιδιωτικών κολλεγίων δεν λέει τίποτα μπροστά στις απαιτήσεις της μετατροπής τους σε πλήρη ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αν παραμείνουν στο ίδιο επίπεδο, θα μιλάμε για αποτυχία, αν όμως προσφέρουν πραγματικά ικανούς εκπαιδευτικούς, τότε ίσως αλλάξει κάτι. Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας, τα πτυχία θα είναι πιο γρήγορα και κοστολογημένα, αλλά με πιο ρηχή γνώση. Σε πέντε με δέκα χρόνια, η εικόνα θα είναι αποκαλυπτική και θα δείξει αν η μεγάλη ήττα αφορά μόνο την παραπαιδεία που επί δεκαετίες θρέφει το σύστημα και φυσικά, αν τα νέα ιδιωτικά πανεπιστήμια καταφέρουν να προσφέρουν τίτλους πραγματικά εφάμιλλους των δημοσίων, επηρεάζοντας τόσο τον οικογενειακό προγραμματισμό όσο και τις επιλογές των παιδιών.
Γιατί, κακά τα ψέματα, με το σημερινό σύστημα οι μαθητές από τα 14 τους πρέπει να αποφασίσουν τι θα γίνουν και από τα 15 να διαβάζουν πράγματα, που στο μέλλον θα αποδειχθούν εντελώς άχρηστα. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί φοιτητές εγκαταλείπουν τις σπουδές τους ή που αρκετοί απόφοιτοι δημοσίων πανεπιστημίων δεν ασκούν ποτέ το επάγγελμα που σπούδασαν.
Και τώρα, με τα νέα ιδιωτικά ΑΕΙ να λειτουργούν, οι ελληνικές οικογένειες έχουν για πρώτη φορά μια διαφορετική επιλογή. Μέχρι σήμερα υπήρχε μόνο ένας μονόδρομος – τα δημόσια πανεπιστήμια με την παραπαιδεία να τρέχει παράλληλα. Τώρα αντιμετωπίζουν ένα τεράστιο δίλημμα, το οποίο δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά και επί της ουσίας, αφού, η βασική τους αμφιβολία αφορά στο κατά πόσο τα πτυχία των νέων ιδιωτικών ΑΕΙ θα είναι αναγνωρισμένα και εφάμιλλα των δημοσίων. Το πού θα βγάλει όλο αυτό θα φανεί στο μέλλον, και μόνο τότε θα κριθεί αν η νέα αυτή επιλογή θα αλλάξει ουσιαστικά το τοπίο της ελληνικής εκπαίδευσης.
