Κορυφώνεται η αγωνία για τον 34χρονο δύτη που αγνοείται από το μεσημέρι της Κυριακής 22 Μαρτίου στα Λιμανάκια Βουλιαγμένης, σε ένα από τα πιο επικίνδυνα και αινιγματικά σημεία της ελληνικής θάλασσας, γνωστό ως «Πηγάδι του Διαβόλου». Ένα σημείο που δεν συγχωρεί λάθη — και έχει ήδη γράψει τη δική του σκοτεινή ιστορία.
Η επιχείρηση εντοπισμού βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με εξειδικευμένα σωστικά συνεργεία να επιχειρούν εκ νέου από την Τρίτη 24 Μαρτίου. Δύτες τοποθετούν σχοινιά και αλυσίδες στον πυθμένα, σε μια προσπάθεια να χαρτογραφήσουν και να «δαμάσουν» ένα σημείο που χαρακτηρίζεται από ισχυρά ρεύματα και επικίνδυνη μορφολογία.
Τα πρώτα ευρήματα —ένα βατραχοπέδιλο και ένα καταδυτικό σκούτερ— εντοπίστηκαν ήδη, ωστόσο παραμένει ασαφές αν ανήκουν στον αγνοούμενο ή στον φίλο του, ο οποίος είχε αναδυθεί εγκαίρως και ειδοποίησε τις Αρχές.
Ο 34χρονος, πιλότος στο επάγγελμα και έμπειρος δύτης, είχε μεταβεί στο σημείο μαζί με συνοδό για κατάδυση. Παρά την εμπειρία του, φαίνεται πως βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν υποθαλάσσιο «λαβύρινθο» που δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής.
«Τον τράβηξε μέσα» – Η μαρτυρία που παγώνει
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η μαρτυρία πρώην δύτη, ο οποίος είχε συμμετάσχει σε παλαιότερη αποστολή στο ίδιο σημείο. Μιλώντας δημόσια, δεν μάσησε τα λόγια του:
«Πιστεύω πως πέρασε τα κάγκελα που υπάρχουν στο επικίνδυνο σημείο και το ρεύμα τον τράβηξε μέσα».
Η περιγραφή του δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Όπως εξηγεί, η σήραγγα ξεκινά οριζόντια, αλλά σε κάποιο σημείο «σπάει» απότομα προς τα κάτω. Εκεί ακριβώς τα ρεύματα ενισχύονται επικίνδυνα, λειτουργώντας σαν φυσική παγίδα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και έμπειροι δύτες έχουν χρειαστεί αλυσίδες και σχοινιά για να καταφέρουν να επιστρέψουν στην επιφάνεια.
Η τραγωδία του 1978 που δεν ξεχάστηκε ποτέ
Το «Πηγάδι του Διαβόλου» δεν απέκτησε τη φήμη του τυχαία. Η πιο γνωστή τραγωδία καταγράφεται τον Σεπτέμβριο του 1978, όταν δύο Αμερικανοί στρατιωτικοί και η αδελφή του ενός επιχείρησαν να εξερευνήσουν τη συγκεκριμένη υποθαλάσσια σπηλιά — και εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνος.
Οι έρευνες τότε δεν απέδωσαν καρπούς. Χρειάστηκαν δεκαετίες για να αποκαλυφθεί η αλήθεια: το 2007 εντοπίστηκαν τα οστά τους σε σχισμές της σήραγγας, εκεί όπου τα ισχυρά ρεύματα τους είχαν παρασύρει μέχρι να εξαντληθεί το οξυγόνο τους.
Η υπόθεση εκείνη είχε στοιχειώσει την τοπική κοινότητα των δυτών. Και σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα μετά, το ίδιο σημείο φαίνεται να επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο.
Ένα σημείο που δεν συγχωρεί
Όσοι γνωρίζουν την περιοχή μιλούν για μια «παγίδα χωρίς επιστροφή». Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το βάθος ή η ορατότητα — είναι η γεωμετρία του χώρου και τα απρόβλεπτα ρεύματα.
Η νέα επιχείρηση συνεχίζεται με κάθε διαθέσιμο μέσο, ωστόσο ο χρόνος λειτουργεί πλέον αντίστροφα. Και όσο περνούν οι ώρες, η ελπίδα δίνει τη θέση της στην αγωνία — και σε μια γνώριμη, βαριά σιωπή που έχει ξανακαλύψει το «Πηγάδι του Διαβόλου».
