Από όνειρο των κατοίκων σε προνόμιο των ομοσπονδιών – ερωτήματα για τη «σκοπιμότητα» της παραχώρησης.
Είκοσι ολόκληρα χρόνια χρειάστηκαν για να ολοκληρωθεί το κλειστό γυμναστήριο Μαζαρέκο, ένα έργο που οι κάτοικοι των Σπάτων και της Αρτέμιδας περίμεναν σχεδόν με θρησκευτική υπομονή. Ένα έργο που γενιές παιδιών είδαν να ξεκινά, να σταματά, να ξαναξεκινά, να αλλάζει εργολάβους και μελέτες, μέχρι να φτάσει –επιτέλους– η στιγμή της ολοκλήρωσής του.
Και τότε, αντί να ακουστούν παιδικές φωνές, μπάλες να σκάζουν και προπονητές να φωνάζουν «πάμε άλλη μια φορά», ακούστηκε κάτι απροσδόκητο:
Το Μαζαρέκο παραδόθηκε στο ΟΑΚΑ.
Ένα γυμναστήριο που προοριζόταν για τους δημότες, τους συλλόγους και τα παιδιά της Ανατολικής Αττικής, δόθηκε –έστω προσωρινά ή “συνεργατικά”, όπως αναφέρθηκε– για χρήση από αθλητές υψηλού επιπέδου και ομοσπονδίες. Μια κίνηση που, όπως λένε πολλοί, προκάλεσε τουλάχιστον απορία για τη σκοπιμότητά της.
Η υπόθεση δεν πέρασε απαρατήρητη. Θυμίζουμε ότι είχε αποτελέσει θέμα πρώτης γραμμής τόσο στο site όσο και στην εφημερίδα POLIS, όταν η επικεφαλής της παράταξης ΑΝΑΣΣΑ, Άννα Ραφτοπούλου, είχε θέσει το θέμα με έντονο τρόπο στο Δημοτικό Συμβούλιο, αμφισβητώντας τη σκοπιμότητα της παραχώρησης. Η τοποθέτησή της είχε τότε προκαλέσει έντονη συζήτηση, αποκαλύπτοντας την ένταση που υπάρχει μεταξύ του “θέλω των κατοίκων” και των “δημόσιων σχέσεων” που φαίνεται να εξυπηρετεί η συγκεκριμένη απόφαση.
Κι αν όλα αυτά ακούγονταν ήδη οξύμωρα, η σημερινή εξέλιξη ήρθε να τα κάνει ακόμη πιο περίπλοκα.
Ο ίδιος ο Δήμαρχος Σπάτων-Αρτέμιδας, Δημήτρης Μάρκου, το πρωί ανάρτησε δημόσια μήνυμα για την ολοκλήρωση και την παράδοση του γυμναστηρίου στο Υπουργείο Αθλητισμού. Λίγες ώρες αργότερα, όμως, η ανάρτηση “κατέβηκε” και ανέβηκε νέα, πιο προσεκτική, που δεν ανέφερε ρητά το θέμα της παραχώρησης.
Η κίνηση αυτή, αντί να καθησυχάσει, πυροδότησε νέα ερωτήματα:
Ποιος πραγματικά θα χρησιμοποιεί το Μαζαρέκο;
Πότε θα περάσει στα χέρια των τοπικών συλλόγων;
Και κυρίως, γιατί μετά από δύο δεκαετίες αναμονής, η πόρτα του κλειστού δεν ανοίγει πρώτα για τους ανθρώπους που το περίμεναν;
Σε μια περιοχή που έχει τεράστιες ανάγκες σε αθλητικές υποδομές, η απόφαση να παραδοθεί ένα τέτοιο στολίδι αλλού, έστω και προσωρινά, μοιάζει με ειρωνεία της τύχης.
Γιατί το έργο που όλοι περίμεναν ως δώρο εξ ουρανού, φαίνεται πως τελικά δόθηκε σε άλλους.
