Σήμερα, το επίκεντρο της οδύνης βρίσκεται στο Προάστιο Καρδίτσας, εκεί όπου γράφεται ο σπαρακτικός επίλογος για τη Σταυρούλα Μπουκουβάλα. Μια γυναίκα που δεν έγινε σύμβολο από επιλογή, αλλά από ανάγκη: τη μάνα που έδωσε τη ζωή της δουλεύοντας για να σταθούν τα παιδιά της όρθια.
Μια ζωή αφιερωμένη στον αγώνα
Η Σταυρούλα Μπουκουβάλα ήταν 47 ετών. Δέκα χρόνια εργαζόταν στο εργοστάσιο, κερδίζοντας τον σεβασμό των συναδέλφων της και τη φήμη μιας γυναίκας που δεν λύγιζε εύκολα. Δεν ήταν απλώς εργαζόμενη· ήταν η ραχοκοκαλιά της οικογένειας. Δούλευε νύχτα για να είναι παρούσα την ημέρα. Για να βλέπει τα παιδιά της πριν φύγουν, για να τα περιμένει όταν γυρίζουν. Κλασική ελληνική μάνα: πρώτα τα παιδιά, μετά όλα τα άλλα. Ακόμη και τον ίδιο της τον εαυτό.
Η τραγική ειρωνεία κόβει την ανάσα. Η επιλογή της νυχτερινής βάρδιας –μια συνειδητή θυσία αγάπης– ήταν αυτή που την έφερε στο εργοστάσιο εκείνη τη μοιραία νύχτα. Το μεροκάματο μετατράπηκε σε καταδίκη, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς επιστροφή.
Η ώρα του αποχαιρετισμού
Ο Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου αποδείχθηκε πολύ μικρός για να χωρέσει τον πόνο μιας ολόκληρης περιοχής. Από νωρίς, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε για να πει το τελευταίο αντίο. Η σιωπή ήταν βαριά, σχεδόν απειλητική, σπασμένη μόνο από λυγμούς και ψιθύρους disbelief – γιατί τέτοια πράγματα «δεν πρέπει να γίνονται».
Στην πρώτη γραμμή της τραγωδίας, ο σύζυγός της Σωτήριος Λιάκος και τα τρία τους παιδιά: ο Άγγελος (23), η Μαρία (18) και ο Χάρης (15). Τρία παιδιά που μέσα σε δευτερόλεπτα ενηλικιώθηκαν βίαια. Δίπλα τους, οι γονείς της Σταυρούλας, Χαρίσης και Ελένη Μπουκουβάλα, βιώνουν τον απόλυτο παραλογισμό της ζωής: να αποχαιρετούν το ίδιο τους το παιδί.
Το «γιατί» που βαραίνει τα πάντα
Την ώρα που τελείται η εξόδιος ακολουθία, ένα ερώτημα αιωρείται πάνω από την Καρδίτσα και τα Τρίκαλα: γιατί; Γιατί μια διαρροή προπανίου, που σύμφωνα με τις έρευνες φέρεται να προϋπήρχε, δεν αποτράπηκε; Γιατί σε έναν χώρο δουλειάς, που θα έπρεπε να είναι χώρος ασφάλειας, άνθρωποι βρέθηκαν εκτεθειμένοι στον θάνατο;
Η Σταυρούλα δεν ήταν «αριθμός θυμάτων». Ήταν μάνα, σύζυγος, κόρη, φίλη. Και σήμερα η Καρδίτσα δεν αποχαιρετά απλώς μια γυναίκα. Αποχαιρετά ένα κομμάτι της αξιοπρέπειάς της – και απαιτεί, έστω αργά, απαντήσεις.
