Μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα… και ακόμα πιο αληθινές φυσιογνωμίες.
Ζούμε, λοιπόν, στον Τόπο των Παραγόντων. Εκεί που δεν χρειάζεται να ψάξεις για παράγοντα — απλώς ανοίγεις το παράθυρο και πέφτεις πάνω σε έναν. Αν μάλιστα βγεις μέχρι το περίπτερο, το πιθανότερο είναι να σου ζητήσει ο περιπτεράς να τον βάλεις σε έναν συνδυασμό.
Εδώ, φίλε μου, δεν υπάρχουν πολίτες, υπάρχουν εν δυνάμει υποψήφιοι. Και όχι ένας-δυο. Δέκα, δεκαπέντε, είκοσι — άλλοι για δήμαρχοι, άλλοι για αντιδήμαρχοι, άλλοι απλώς για να τους γράφουν στα ρεπορτάζ. Το ζήτημα δεν είναι ποιος θέλει να κατέβει. Το ζήτημα είναι ποιος μένει πάνω!
Και να πεις, ρε παιδί μου, πως γύρω-γύρω δεν υπάρχουν τόποι που διψάνε για λίγο παράγοντα; Να πεις, να στείλουμε κι εμείς δυο-τρεις, έτσι, δανεικούς, ανθρωπιστική βοήθεια ένα πράγμα. «Πάρε, αδερφέ μου, έναν τοπικό με ρητορική δεινότητα, κι αν θέλεις κι έναν με γνωριμίες στη πόλη, σου κάνω δώρο και έναν που ξέρει να στήνει εκδηλώσεις».
Διότι εμείς, στον ευλογημένο αυτόν τόπο, έχουμε απ’ όλα. Έχουμε, ψηλούς που κοιτάζουν μακριά, κοντούς που πατούν γερά στη γη, γεμάτους που κουβαλούν καρδιά μεγαλύτερη απ’ το σώμα τους κι αδύνατους που μοιάζουν να πετούν από ελαφρότητα ψυχής.. Όμορφους και όχι τόσο, αλλά με φωτογένεια. Παλιούς, νέους, αιώνιους. Άλλους που κατεβαίνουν γιατί «τους το ζήτησε ο κόσμος» (δηλαδή ο κουμπάρος και η θεία τους), και άλλους που κατεβαίνουν γιατί «ήρθε η ώρα».
Κι έτσι φτάνουμε να έχουμε περισσότερους υποψήφιους απ’ όσους κατοίκους. Αν γίνει καμιά απογραφή, θα χρειαστούν υποκατηγορίες σε, μόνιμοι κάτοικοι, παράγοντες σε αναμονή και επίτιμοι υποψήφιοι.
Αλλά, μη νομίζεις — αυτό έχει και τη γοητεία του. Εδώ δεν βαριέσαι ποτέ. Κάθε καφενείο είναι και μια προεκλογική περίοδος. Κάθε καφές, ένα debate. Και κάθε κουβέντα ξεκινά με το αθώο, «Άκου να δεις τι σκέφτομαι να κάνω…» — και τελειώνει με μια ανεπίσημη ανακοίνωση υποψηφιότητας.
Αυτός είναι ο τόπος μας. Ο Τόπος των Παραγόντων. Μικρός, αλλά γεμάτος φιλοδοξία. Με τόση υπερπαραγωγή στελεχών, που θα μπορούσαμε να ανοίξουμε εξαγωγές.
Κι αν ποτέ φτάσουμε στο σημείο να έχουμε περισσότερους παράγοντες απ’ ό,τι ψήφους — μην ανησυχήσεις. Εμείς, πάλι καλά, έχουμε να δανείσουμε.
