Είναι προφανές , αυταπόδεικτο, χωρίς καμία διαπραγμάτευση ή αστερίσκο, το δικαίωμα (ή ακόμη καλύτερα η υποχρέωση) ενός εκάστου να εκφράζει δημοσίως την άποψη και τη θέση του για οιοδήποτε ζήτημα, χωρίς να εξαρτάται από τη γνώμη ή τη θέση άλλων. Πολύ περισσότερο οι αιρετοί οι οποίοι έχουμε χρέος και καθήκον απέναντι στους πολίτες και μόνον αυτούς. Αυτό ισχύει απολύτως και ως προς την τρέχουσα επικαιρότητα με τη διαφωνία και την καταψήφιση του θέματος του εργοταξίου στη Ραφήνα, από τον κο Βασιλόπουλο. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα και υποχρέωσή του.
Αυτό που δεν αναγνωρίζω ως δικαίωμα σε κανέναν κύριο Βασιλόπουλο, είναι ο ρόλος του κήνσορα και τιμητού των πάντων, ο οποίος προσβάλλει βάναυσα την ηθική ακεραιότητα όλων εκείνων των εκλεγμένων Δημοτικών Συμβούλων που είχαν άλλη άποψη από τη δική του, κατηγορώντας τους περίπου ως υποτελείς σε εργολαβικά συμφέροντα, που δρουν σε βάρος της ποιότητας ζωής των δημοτών, υπερβαίνοντας τη νομιμότητα, δρώντες σε καθεστώς αδιαφάνειας, ενδεχομένως και με κάποιο τίμημα.
Δεν μπορώ να αντιληφθώ τη σκοπιμότητα των απαράδεκτων υπονοιών και των αχαρακτήριστων χαρακτηρισμών του, αλλά σε .ό,τι με αφορά προσωπικά και επειδή δεν είμαστε όλοι ίδιοι, αρνούμαι να γίνω αποδέκτης τους, τους επιστρέφω στον αποστολέα τους και απαιτώ τη δημόσια επανόρθωση , διευκρίνηση και τη συγνώμη του.
Το δικαίωμα του στη διαφωνία και στη διατύπωση πολιτικής θέσης, παραμένει αναλλοίωτο και σεβαστό ως υποχρέωση και δικαίωμα.
Αρνούμαι όμως το «δικαίωμά» του στη «δολοφονία χαρακτήρων» δια υπονοούμενων και σπέκουλας.
