Ένα βαθιά ανθρώπινο χριστουγεννιάτικο κείμενο του Βασίλη Μοτσάκου, που δημοσιεύτηκε στα social, για τα όνειρα που αφήσαμε αδιάβαστα, τις φωνές των παιδιών που δεν ακούσαμε και την ανάγκη να πιστέψουμε ξανά πρώτα ως άνθρωποι και μετά ως μεγάλοι.
ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΓΡΑΨΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΕ
Ήταν κάποτε Χριστούγεννα, τότε που ήμασταν κι εμείς παιδιά. Ένα παιδί με όνειρα, ελπίδες και μια καρδιά γεμάτη αγάπη. Κάτσαμε μπροστά από ένα χαρτί κι αρχίσαμε να γράφουμε. Ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη ή, ίσως, στον κόσμο των μεγάλων. Ένα γράμμα γεμάτο ευχές και μικρές προσευχές.
Αγαπημένε Άγιε Βασίλη,
‘’Θέλω έναν κόσμο όπου όλα τα παιδιά να μπορούν να γελούν. Θέλω να υπάρχει αγάπη στις καρδιές των μεγάλων, να μην μας φοβίζουν, να μας ακούνε. Θέλω να μην υπάρχουν παιδιά που πεινάνε, παιδιά που κρυώνουν ή παιδιά που ονειρεύονται μόνο στο σκοτάδι. Θέλω να μας θυμάστε.”
Το γράμμα αυτό όμως, ποτέ κανείς δεν το διάβασε. Ίσως γιατί οι μεγάλοι είχαν πάψει να πιστεύουν. Ίσως γιατί ήταν πολύ απασχολημένοι για να σκύψουν στα όνειρα ενός παιδιού. Κι έτσι, το γράμμα μας έμεινε εκεί, ξεχασμένο, σε μια γωνιά της ψυχής μας.
Τα χρόνια πέρασαν, και τώρα είμαστε εμείς οι μεγάλοι. Τα παιδιά μας γράφουν κι αυτά τα δικά τους γράμματα, γεμάτα αγάπη, όνειρα κι ελπίδες. Μα, πόσες φορές δεν ακούσαμε τις φωνές τους; Πόσες φορές δεν διαβάσαμε αυτά που ήθελαν να μας πουν;
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τα γράμματα μένουν πάλι αδιάβαστα. Και τα παιδιά μαθαίνουν, όπως μάθαμε κι εμείς, να σβήνουν σιγά-σιγά τα όνειρά τους, να πιστεύουν ότι η αγάπη και η ελπίδα δεν είναι για όλους.
Όμως τα Χριστούγεννα είναι εδώ για να μας θυμίσουν κάτι σημαντικό: ότι ποτέ δεν είναι αργά να διαβάσουμε εκείνα τα γράμματα. Τα δικά μας, τα παιδικά μας, κι αυτά των παιδιών μας. Είναι η στιγμή να πιστέψουμε ξανά στα θαύματα, να ανοίξουμε την καρδιά μας και να αφήσουμε την αγάπη και την ελπίδα να μας πλημμυρίσουν.
Ας σκύψουμε αυτή τη φορά και ας διαβάσουμε το γράμμα τους. Ας διαβάσουμε και το δικό μας. Ας πιστέψουμε ξανά.
Καλά Χριστούγεννα!
Ας κρατήσουμε ζωντανά τα όνειρα των παιδιών. Το χρωστάμε σε αυτά. Και σε εκείνο το παιδί που κάποτε υπήρξαμε κι εμείς.
