Λίγες ώρες μετά τη δημοσίευση της προκήρυξης στα τοπικά site, γιατί στα δρομικά ΜΜΕ έχει ήδη ανέβει εδώ και μέρες, εμφανίστηκε μια ανάρτηση σε τοπικό σαιτ, που άφησε σκιές και δημιούργησε εντυπώσεις για το θέμα της άδειας τέλεσης και του κλεισίματος των δρόμων στον 10ο Αραφήνειο Δρόμο.
Και πραγματικά, είναι κρίμα.
Κρίμα γιατί μιλάμε για τον Αραφήνειο Δρόμο, τη μεγαλύτερη αθλητική γιορτή της πόλης, έναν θεσμό που χτίστηκε με αγάπη, κόπο, εθελοντισμό και καρδιά από δεκάδες ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια.
Κρίμα γιατί μιλάμε για κάτι που δεν κοστίζει ούτε ένα ευρώ στους δημότες, αλλά επιστρέφει πολλαπλά οφέλη στη Ραφήνα, εξωστρέφεια, αθλητικό πολιτισμό, προβολή, συμμετοχή και ζωή.
Κρίμα γιατί σε μια τόσο σημαντική χρονιά, τη δέκατη, την επετειακή, θα περίμενε κανείς όλοι να βάλουμε πλάτη, να ενώσουμε δυνάμεις και να δείξουμε τι μπορεί να καταφέρει μια πόλη όταν προχωρά ενωμένη.
Ο Αραφήνειος Δρόμος δεν είναι «του Δήμου».
Δεν είναι «του ΔΑΣ ΑΡΑΦΗΝ».
Δεν είναι «του καθενός μας».
Είναι της Ραφήνας. Είναι της πόλης. Είναι όλων μας.
Και όταν κάτι είναι όλων μας, το αγκαλιάζουμε, το προστατεύουμε και το μεγαλώνουμε.
Τι είναι σωστό και νόμιμο – για να μην μπερδευόμαστε
Σε όλους τους δρομικούς αγώνες της χώρας, από τους μικρότερους μέχρι τον Κλασικό Μαραθώνιο, η διαδικασία είναι συγκεκριμένη:
-
Η προκήρυξη του αγώνα δημοσιεύεται νωρίτερα.
-
Η άδεια τέλεσης, που αφορά μόνο το κλείσιμο των δρόμων, εκδίδεται αργότερα.
Αυτό δεν είναι «ιδιαιτερότητα» του Αραφήνειου. Είναι ο ενιαίος κανόνας σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Ο Μαραθώνιος της Αθήνας, για παράδειγμα, ανακοινώνει την προκήρυξή του μήνες πριν, ενώ η επίσημη έγκριση για το κλείσιμο δρόμων εκδίδεται λίγες εβδομάδες πριν την εκκίνηση. Το ίδιο ισχύει και για μεγάλους αγώνες βουνού, ασφάλτου, υπεραποστάσεων κ.λπ. Η προκήρυξη είναι προϋπόθεση προγραμματισμού. Η άδεια τέλεσης είναι προϋπόθεση κυκλοφοριακής ρύθμισης. Δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.
Μια ανθρώπινη κουβέντα, χωρίς αντιπαλότητα
Επειδή ζούμε όλοι στην ίδια πόλη, γνωριζόμαστε. Σέβομαι και εκτιμώ τον άνθρωπο που έκανε την ανάρτηση. Γνωρίζω ότι στο παρελθόν βοήθησε την προσπάθεια του Αραφήνειου και το αναγνωρίζω δημόσια. Γι’ αυτό ακριβώς λυπάμαι ειλικρινά που φέτος επιλέγει μια στάση που χωρίς ίσως να το θέλει, δημιουργεί αναστάτωση σε μια στιγμή που ο θεσμός γιορτάζει τα δέκα χρόνια του.
Δεν μιλώ με θυμό. Μιλώ ανθρώπινα. Και με την επιθυμία να συνεχίσουμε όλοι μαζί, όχι απέναντι. Ειδικά όταν θα ήθελα κάθε τοπική φωνή, να στηρίζει μια τέτοια προσπάθεια που κάνει περήφανη την πόλη, αντί να ψάχνει προβλήματα εκεί όπου δεν υπάρχουν.
Ευχαριστώ όλους όσοι στηρίζουν τον αγώνα
Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς:
-
τους συλλόγους,
-
τους εθελοντές,
-
τις οικογένειες,
-
τους χορηγούς,
-
τους ανθρώπους που τρέχουν κάθε χρόνο,
-
και φυσικά όλους τους Δημοτικούς Συμβούλους, που πλέον καταλαβαίνουν ξεκάθαρα τι είναι ο Αραφήνειος Δρόμος και τι προσφέρει.
Η στάση τους, η σοβαρότητά τους και η στήριξή τους είναι κάτι που προσωπικά εκτιμώ βαθιά.
Φέτος θα ζήσουμε τον μεγαλύτερο Αραφήνειο που έγινε ποτέ
Το Σάββατο 28 Μαρτίου, η κεντρική πλατεία θα γεμίσει παιδιά, μουσική, δράσεις, παρουσιάσεις, χαμόγελα, βραβεύσεις, εκπλήξεις. Μια ολόκληρη πόλη θα γίνει μια μεγάλη παρέα. Και την Κυριακή 29 Μαρτίου… ο Μεγάλος Δρόμος.
Ο πιο δυνατός.
Ο πιο μαζικός.
Ο πιο εξωστρεφής.
Ο πιο γιορτινός στα δέκα χρόνια του θεσμού.
Ο Αραφήνειος δεν είναι ένας αγώνας δρόμου.
Είναι η εικόνα της πόλης που θέλουμε. Είναι η Ραφήνα που μας ενώνει.
Με εκτίμηση και σεβασμό,
Βασίλης Σπαντούρος
