Ό,τι κάνουμε σήμερα, θα το εξηγήσουμε αύριο
Λίγες ώρες πριν αλλάξει ο χρόνος, όλα μοιάζουν να ζητούν έναν απολογισμό. Όχι από συνήθεια, αλλά από ανάγκη. Σαν να προσπαθούμε να βάλουμε σε τάξη όσα κουβαλήσαμε και όσα αφήσαμε μισά. Στη χώρα, στον κόσμο, αλλά και στον καθένα μας ξεχωριστά.
Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να μιλάμε για το παρελθόν. Για λάθη, παραλείψεις, αποφάσεις που κόστισαν. Το κάνουμε συχνά, ίσως και βολικά. Το παρελθόν δεν αντιδρά. Δεν διορθώνεται. Μένει εκεί για να το επικαλούμαστε, άλλοτε ως άλλοθι και άλλοτε ως βάρος.
Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι έγινε. Είναι τι θα κάνουμε με αυτό που έγινε.
Το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπο. Για όσα έκανε σωστά και για όσα δεν τόλμησε. Για εκείνες τις στιγμές που ήξερε τι έπρεπε να κάνει και δεν το έκανε, αλλά και για εκείνες που άντεξε περισσότερο απ’ όσο πίστευε. Κανένα από αυτά δεν κρίνεται τη στιγμή που συμβαίνει. Κρίνεται από το τι ακολουθεί.
Μπορείς να διαβάσεις για ένα διαγώνισμα και μετά. Δεν αλλάζεις το αποτέλεσμα, αλλά αν δεν το κάνεις, το αποτέλεσμα σε ορίζει. Αν το κάνεις, γίνεται μάθημα. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις εξετάσεις. Αφορά τη ζωή. Τις επιλογές που μοιάζουν μικρές μέχρι να τις πληρώσεις ή να τις δικαιώσεις.
Ζούμε σε έναν κόσμο κουρασμένο. Σε μια χώρα που προσπαθεί ακόμα να ισορροπήσει ανάμεσα σε όσα έπαθε και σε όσα φοβάται ότι έρχονται. Και μέσα σε αυτό το τοπίο, ο καθένας κουβαλά τον δικό του σιωπηλό απολογισμό. Τι έδωσε, τι κράτησε, τι άφησε να περάσει επειδή «δεν ήταν η στιγμή».
Ίσως, τελικά, οι σημερινές μας εμπειρίες να μην είναι μόνο αποτέλεσμα του χθες. Ίσως να είναι και αποτέλεσμα των αποφάσεων που καθυστερούμε να πάρουμε. Εκείνων που, αν δεν ληφθούν, μετατρέπουν τα λάθη σε βάρος αντί για γνώση.
Το μέλλον δεν αλλάζει το παρελθόν. Αλλά το μέλλον θα αποφασίσει αν όσα έγιναν είχαν νόημα. Αν άξιζαν. Αν μας έκαναν λίγο πιο σοβαρούς, λίγο πιο καθαρούς, λίγο πιο υπεύθυνους ως κοινωνία και ως ανθρώπους.
Λίγο πριν αλλάξει ο χρόνος, ίσως δεν χρειάζονται μεγάλες ευχές. Ούτε λόγια που λέγονται κάθε χρόνο και ξεχνιούνται την επόμενη μέρα. Χρειάζεται κάτι πιο απλό και πιο δύσκολο μαζί, λίγη διαύγεια σε έναν κόσμο που τρέχει πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχουμε.
Γιατί αν δεν αποφασίσουμε το αύριο, το χθες θα συνεχίσει να μας καθορίζει.
Και αυτό, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, δεν είναι μοίρα. Είναι επιλογή.
Καλή χρονιά.
Με αποφάσεις που αντέχουν στον χρόνο.
