Συμπληρώθηκαν σήμερα επτά χρόνια από τη φονική πυρκαγιά σε Ραφήνα και Μάτι, στις 23 Ιουλίου 2018, που σημάδεψε ανεξίτηλα τη συλλογική μνήμη της χώρας. Η τραγωδία κόστισε τη ζωή σε 104+ ανθρώπους, άφησε πίσω της βαθιά τραύματα και έθεσε την πολιτεία, αλλά και την κοινωνία, προ των ευθυνών τους. Οι μνήμες παραμένουν ζωντανές, οι πληγές ανοιχτές και το πένθος βαρύ. Το φετινό μνημόσυνο, με αφορμή την επτάχρονη επέτειο, υπενθύμισε ότι η απώλεια δεν ξεχνιέται και η δικαίωση παραμένει ζητούμενο.
Συγκίνηση στις Εκδηλώσεις Μνήμης
Σε έντονα φορτισμένο κλίμα πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις μνήμης στον Άγιο Ιωάννη στον Νέο Βουτζά, μπροστά από το Μνημείο των Θυμάτων. Παρόντες ήταν δεκάδες συγγενείς των θυμάτων, εγκαυματίες, επιζώντες και κάτοικοι της περιοχής, που βρέθηκαν εκεί για να τιμήσουν όσους χάθηκαν άδικα εκείνο το εφιαλτικό απόγευμα του Ιουλίου.
Η τελετή ξεκίνησε με την ανάγνωση του προσκλητηρίου νεκρών και κορυφώθηκε με δύο λεπτά απόλυτης σιγής – μια σιωπή «εκκωφαντική», όπως την περιέγραψαν πολλοί, σιωπή που διακόπηκε μονάχα από τα δάκρυα και τους λυγμούς των παρευρισκομένων.
Λόγια Μνήμης και Δικαιοσύνης
Η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών θανόντων και εγκαυματιών Κάλλι Αναγνώστου, ανέλαβε να εκφράσει με λόγια όσα δύσκολα χωρούν σε λέξεις. Στην ομιλία της υπογράμμισε με έμφαση πως τα επίσημα θύματα μπορεί να είναι 104, αλλά η πραγματική λίστα αγγίζει τους 120. «Οι άνθρωποι μας δεν χάθηκαν, είναι εδώ – ΑΘΑΝΑΤΟΙ!», φώναξαν όλοι μαζί, στέλνοντας ένα μήνυμα ενότητας και μνήμης που δεν ξεθωριάζει. Ακολούθησε πορεία έως το Μάτι, κεντρική εκδήλωση και τρισάγιο στον Ν.Α.Ο.ΜΑ, και μετά τα φαναράκια που ρίχτηκαν στη θάλασσα, όπως κάθε χρόνο, στην Αργυρά Ακτή.
Ιδιαίτερη ήταν η παρουσία των τριών ψαράδων που, αψηφώντας τον φόβο και τον κίνδυνο, έσωσαν δεκάδες συνανθρώπους τους από τη θάλασσα εκείνο το απόγευμα. Η αναγνώριση της γενναιότητάς τους ήρθε από τις καρδιές όλων – ανθρώπων που ίσως δεν τους γνώριζαν, αλλά χρωστούν σε αυτούς τη ζωή τους ή τη ζωή των δικών τους.
Μια Μάνα Μιλά για Όλους
Συγκλονιστική ήταν η στιγμή που πήρε τον λόγο η μητέρα του Βίκτωρα, του νεαρού που πνίγηκε προσπαθώντας να σωθεί από την πύρινη λαίλαπα. Με δάκρυα στα μάτια και φωνή που έτρεμε, ευχαρίστησε δημόσια τον πραγματογνώμονα Δημήτρη Λιότσιο, τον άνθρωπο που τόλμησε να αποκαλύψει τα πραγματικά αίτια της τραγωδίας, καταδεικνύοντας ευθύνες που δεν πρέπει να ξεχαστούν ή να καλυφθούν.
Η Μνήμη ως Καθήκον
Επτά χρόνια μετά, η τραγωδία στο Μάτι δεν είναι απλώς ένα θλιβερό κεφάλαιο του παρελθόντος. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι το κράτος οφείλει να προστατεύει, να προλαμβάνει και –όταν αποτυγχάνει– να λογοδοτεί. Οι συγγενείς, οι επιζώντες και όλοι όσοι πενθούν δεν ζητούν μόνο δάκρυα και λόγια συμπάθειας. Ζητούν δικαιοσύνη. Και αυτή η απαίτηση είναι ίσως το πιο σημαντικό μνημόσυνο που μπορούμε να προσφέρουμε.
Αθάνατοι. Όχι στη λήθη. Ναι στη μνήμη, στην αλήθεια και στη δικαιοσύνη.
