Υπάρχει, λένε, στην τοπική πολιτική σκηνή ένας άνθρωπος που δεν έχει ακόμη την καρέκλα, αλλά έχει αρχίσει να της μιλάει στον ενικό. Την κοιτάζει σαν να του ανήκει. Τη μετράει. Την ονειρεύεται. Και, το κυριότερο, συμπεριφέρεται σαν να έχει ήδη πάρει το κλειδί του γραφείου.
Οι συναντήσεις του είναι πολλές. Σχεδόν καθημερινές. Καφέδες που κρυώνουν, χειραψίες που επαναλαμβάνονται, κουβέντες που ξεκινούν πάντα με ένα «να σου πω κάτι off the record» και τελειώνουν με ένα «θα τα ξαναπούμε σύντομα». Κανείς δεν του κλείνει την πόρτα. Όχι γιατί όλοι τον θέλουν. Αλλά γιατί δεν είναι αντιπαθής. Κι εδώ είναι η παγίδα.
Η τοπική κοινωνία έχει μάθει να είναι ευγενική. Να ακούει. Να μην χαλάει καρδιές. Να λέει «ναι» χωρίς να εννοεί «μαζί σου». Να λέει «βλέπουμε» χωρίς να βλέπει τίποτα. Να χαμογελά χωρίς να δεσμεύεται. Κι έτσι, ο υποψήφιος φεύγει από κάθε συνάντηση λίγο πιο ψηλός. Με την αίσθηση ότι κάτι κέρδισε. Ότι κάτι «γράφτηκε».
Μόνο που δεν γράφτηκε πουθενά.
Γιατί, πίσω από τις πλάτες, οι ίδιες απαντήσεις έχουν δοθεί και αλλού. Σε άλλους εν δυνάμει. Σε άλλους επίδοξους. Σε άλλους που πέρασαν, κάθισαν, άκουσαν τα ίδια λόγια και έφυγαν με την ίδια ψευδαίσθηση. Η στήριξη μοιράζεται γενναιόδωρα μέχρι να χρειαστεί να πληρωθεί.
Κι εδώ χρειάζεται μια μικρή υπενθύμιση, σχεδόν παροιμιώδης, Ό,τι ανθίζει τον Αύγουστο, δοκιμάζεται τον Γενάρη. Ή, αλλιώς, οι έρωτες του καλοκαιριού σπάνια αντέχουν στον χειμώνα της κάλπης. Υπάρχει κι εκείνη η παλιά σοφία της θάλασσας, υπογραφές στην άμμο τις παίρνει το κύμα. Και η πολιτική, ειδικά η τοπική, έχει πάντα κύμα. Άλλοτε ήρεμο, άλλοτε άγριο. Πάντα όμως σβήνει ό,τι δεν χαράχτηκε σε πέτρα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι γίνονται συναντήσεις. Αυτές πάντα θα γίνονται. Το πρόβλημα είναι όταν οι συναντήσεις βαφτίζονται συμμαχίες. Όταν τα «θα δούμε» μεταφράζονται σε «είμαστε μαζί». Όταν η ευγένεια εκλαμβάνεται ως πολιτική συμφωνία.
Γιατί στο τέλος, όταν έρθει η ώρα της πραγματικής επιλογής, οι πόρτες που άνοιξαν από ευγένεια, δεν είναι οι ίδιες που θα μείνουν ανοιχτές από πεποίθηση.
Και τότε, όσοι νόμιζαν πως είχαν ήδη καθίσει στην καρέκλα, θα καταλάβουν ότι απλώς την είχαν ακουμπήσει για λίγο.
