Ο ΔΑΣ ΑΡΑΦΗΝ απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί εδώ και 22 χρόνια κρατά ζωντανό τον μεγαλύτερο και ιστορικότερο κολυμβητικό θεσμό της Ανατολικής Αττικής. Βέβαια η απουσία Δημάρχου ύστερα από 22 χρόνια πρέπει να μας προβληματίσει.
Τα 22α Αραφήνεια πέρασαν πλέον στην ιστορία. Και άφησαν πίσω τους κάτι πολύ μεγαλύτερο από αγώνες και επιδόσεις. Άφησαν εικόνες, συναισθήματα και στιγμές που δύσκολα ξεχνιούνται. Χαμόγελα παιδιών, γονείς συγκινημένους στις κερκίδες, μικρούς αθλητές να ανεβαίνουν για πρώτη φορά στον βατήρα και να φορούν στο στήθος τους το πρώτο μετάλλιο της ζωής τους.
Για κάποιους μπορεί να ήταν απλώς μια ακόμη αθλητική διοργάνωση. Για όσους όμως βρέθηκαν στο Δημοτικό Κολυμβητήριο Ραφήνας, ήταν κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Ήταν η απόδειξη πως ένας τόπος μπορεί ακόμη να παράγει αθλητισμό, μνήμες, συνέχεια και ελπίδα.
Περίπου 300 παιδιά από όλη την Αττική γέμισαν τις διαδρομές της πισίνας με φωνές, αγωνία, ενθουσιασμό και όνειρα. Για πολλά από αυτά, τα Αραφήνεια αποτέλεσαν την πρώτη μεγάλη στιγμή της αθλητικής τους διαδρομής. Το πρώτο χειροκρότημα. Η πρώτη ανακοίνωση του ονόματός τους από τα μεγάφωνα. Η πρώτη φορά που κοίταξαν τους γονείς τους στην εξέδρα και ένιωσαν περήφανα.
Και ίσως τελικά αυτές να είναι οι πιο μεγάλες νίκες. Οι στιγμές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη παιδιών και οικογενειών πολύ περισσότερο από έναν χρόνο ή μια θέση στο βάθρο.
Δεν ήταν λίγοι οι γονείς αλλά και οι προπονητές ομάδων από όλη την Αττική που χαρακτήρισαν τη διοργάνωση μοναδική, τονίζοντας πως τα Αραφήνεια είναι από εκείνους τους αγώνες που κάθε χρόνο περιμένουν με ανυπομονησία να επιστρέψουν.
Η μεγαλύτερη όμως εικόνα της ημέρας ίσως να βρισκόταν μακριά από τις απονομές και τα χειροκροτήματα. Γιατί τα Αραφήνεια δεν οργανώθηκαν από επαγγελματίες event managers ή ανθρώπους των δημοσίων σχέσεων. Τα «έτρεξαν» παιδιά του ίδιου του συλλόγου. Αθλητές που μεγάλωσαν μέσα σε αυτή την πισίνα. Που έμαθαν τι σημαίνει πειθαρχία, ήττα, πίεση, υπέρβαση και προσπάθεια.
Παιδιά που κατέκτησαν μετάλλια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Που γνώρισαν κορυφές, αλλά δεν ξέχασαν ποτέ από πού ξεκίνησαν.
Και σήμερα ήταν ξανά εκεί. Όχι για να φωτογραφηθούν. Όχι για να χειροκροτηθούν. Αλλά για να δουλέψουν. Ως χρονομέτρες, αφέτες, κριτές και μέλη της γραμματειακής υποστήριξης. Άνθρωποι πίσω από κάθε μικρή λεπτομέρεια μιας διοργάνωσης που λειτούργησε σχεδόν υποδειγματικά.
Γιατί κάπως έτσι εξελίσσεται πραγματικά ένας τόπος. Όταν οι παλιότεροι δείχνουν τον δρόμο και οι νεότεροι αναλαμβάνουν την επόμενη ημέρα. Όταν οι θεσμοί αποκτούν συνέχεια και δεν πεθαίνουν μαζί με καρέκλες, τίτλους και προσωπικές φιλοδοξίες.
Και αυτό ακριβώς είναι τα Αραφήνεια. Όχι απλώς ένας αγώνας κολύμβησης. Αλλά μια ζωντανή απόδειξη ότι όταν υπάρχει αγάπη, συνέπεια και άνθρωποι με όραμα, κάποιοι θεσμοί δεν σβήνουν ποτέ.
πηγή φωτο polismedia.gr
