Οι γονείς και τα ενήλικα παιδιά τους φαίνεται να είναι πολύ πιο κοντά συναισθηματικά σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές. Η επικοινωνία δεν περιορίζεται πλέον σε ένα τηλεφώνημα κάθε λίγες ημέρες. Τα μηνύματα, οι κλήσεις και οι εφαρμογές επικοινωνίας έχουν δημιουργήσει μια σχεδόν μόνιμη σύνδεση. Η συνεχής επικοινωνία έχει γίνει πλέον μέρος της καθημερινότητας. Και μαζί της ήρθε και κάτι που οι προηγούμενες γενιές δεν θα μπορούσαν καν να φανταστούν. Η δυνατότητα της ψηφιακής παρακολούθησης.
Η δυνατότητα να γνωρίζει κανείς ανά πάσα στιγμή πού βρίσκεται το παιδί του ήταν κάποτε αδιανόητη. Σήμερα βρίσκεται κυριολεκτικά στην οθόνη ενός κινητού.
Ωστόσο, το ερώτημα είναι εάν αυτή η πρακτική αποτελεί έναν χρήσιμο τρόπο διατήρησης της επαφής και της ασφάλειας ή εάν, κάποιες φορές, ξεπερνά τα όρια,. Εάν δηλαδή μετατρέπεται σε μια μορφή επιτήρησης που δυσκολεύει την πορεία των νέων ανθρώπων προς την αυτονομία και την ανεξαρτησία.
Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν στις ΗΠΑ, στην οποία συμμετείχαν 1.542 γονείς παιδιών ηλικίας 18 έως 25 ετών, περισσότεροι από τους μισούς δήλωσαν ότι χρησιμοποιούν εφαρμογές εντοπισμού τοποθεσίας. Μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις η λειτουργία παραμένει μόνιμα ενεργοποιημένη, επιτρέποντας στους γονείς να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή πού βρίσκεται το παιδί τους.
Για τους περισσότερους γονείς, η παρακολούθηση της τοποθεσίας των παιδιών τους συνδέεται πρωτίστως με την ασφάλεια. Η δυνατότητα να γνωρίζουν πού βρίσκονται τους προσφέρει ηρεμία και την αίσθηση ότι μπορούν να παρέμβουν εάν συμβεί κάτι απρόοπτο. Το ζήτημα αρχίζει να γίνεται πιο σύνθετο όταν η τεχνολογία δεν χρησιμοποιείται μόνο για λόγους ασφάλειας, αλλά μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου της καθημερινότητας ενός νεαρού ενήλικα. Όταν η πληροφορία για την τοποθεσία του παιδιού γίνεται αφορμή για διαρκή έλεγχο της καθημερινότητάς του. Όταν ένας γονιός παρακολουθεί εάν το παιδί του πήγε στο μάθημα, έφτασε στην εργασία του, τήρησε ένα ραντεβού ή ακολούθησε το πρόγραμμά του, η τεχνολογία παύει να λειτουργεί ως μέσο ασφάλειας και αρχίζει να περιορίζει την ανεξαρτησία του.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι πολλοί γονείς δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στη μετάβαση από την ανατροφή ενός παιδιού στη σχέση με έναν ενήλικο άνθρωπο που διεκδικεί μεγαλύτερη ανεξαρτησία. Αναγνωρίζουν, ωστόσο, ότι πρόκειται για μια δύσκολη διαδικασία. Η αυτονόμηση δεν είναι εύκολη για καμία πλευρά, ιδιαίτερα σήμερα που η τεχνολογία επιτρέπει τη συνεχή επικοινωνία και την αδιάκοπη σύνδεση.
Ωστόσο, η αίσθηση ασφάλειας που προσφέρουν αυτές οι εφαρμογές δεν είναι δεδομένη. Περίπου ένας στους τέσσερις γονείς παραδέχθηκε ότι η συνεχής δυνατότητα παρακολούθησης της τοποθεσίας του παιδιού τού προκαλεί ορισμένες φορές περισσότερο άγχος παρά ανακούφιση.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η διαρκής παρακολούθηση δεν είναι πάντα η καλύτερη επιλογή, ιδιαίτερα όταν γίνεται χωρίς συμφωνία ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά τους.
Τα χρόνια από τα τέλη της εφηβείας έως τις αρχές της ενήλικης ζωής θεωρούνται καθοριστικά για την ανάπτυξη της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας. Είναι μια περίοδος κατά την οποία οι νέοι άνθρωποι προσπαθούν να χτίσουν τη δική τους ζωή, να αναλάβουν ευθύνες και να διαμορφώσουν έναν προσωπικό χώρο που δεν χρειάζεται να είναι διαρκώς προσβάσιμος στους γονείς τους.
Υπάρχουν, βέβαια, και οικογένειες που βλέπουν το θέμα διαφορετικά. Στην ίδια έρευνα, μια 19χρονη φοιτήτρια περιέγραψε ότι όλα τα μέλη της οικογένειάς της μοιράζονται την τοποθεσία τους μέσω κινητού τηλεφώνου. Η ίδια γνωρίζει πού βρίσκονται οι γονείς και ο αδελφός της και εκείνοι γνωρίζουν πού βρίσκεται η ίδια. Όπως εξήγησε, η πρακτική αυτή δεν βιώνεται ως έλεγχος αλλά ως ένας τρόπος να γνωρίζουν ότι όλοι είναι καλά και ασφαλείς. Μάλιστα, δήλωσε έκπληκτη που μόνο οι μισοί περίπου γονείς παρακολουθούν τα παιδιά τους, καθώς στους δικούς της συνομηλίκους η ανταλλαγή τοποθεσίας θεωρείται σχεδόν αυτονόητη.
