Μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο γεγονότων που αποκάλυψαν πόσο λεπτή έχει γίνει η γραμμή ανάμεσα στη θεσμική αδυναμία και την πολιτική αμηχανία. Το ελληνικό σκάφος «Οξυγόνο», σε αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα, αναχαιτίστηκε από τις ισραηλινές δυνάμεις και οδηγήθηκε στο λιμάνι του Ashdod. Οι Έλληνες επιβαίνοντες κρατήθηκαν για ώρες χωρίς σαφή ενημέρωση, ενώ η κυβέρνηση περιορίστηκε σε τυπικά διαβήματα και γενικόλογες δηλώσεις. Λίγο αργότερα οι κρατούμενοι επέστρεψαν, όμως η υπόθεση άφησε πίσω της ένα βασανιστικό ερώτημα: πόσο ισχυρή είναι τελικά η ελληνική φωνή όταν δοκιμάζεται η αξιοπρέπεια και η ανεξαρτησία της;
Κι ενώ η εξωτερική πολιτική έδειχνε αμήχανη, στο εσωτερικό της χώρας ένας άνθρωπος γινόταν το σύμβολο επιμονής και αξιοπρέπειας. Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας θύματος των Τεμπών, μετά από 23 ημέρες απεργίας πείνας, κατάφερε να αναγκάσει κράτος και δικαιοσύνη να αναθεωρήσουν. Η εκταφή, οι νέες τοξικολογικές εξετάσεις και η παρουσία τεχνικών συμβούλων της οικογένειας εγκρίθηκαν, επιβεβαιώνοντας ότι η πίεση ενός και μόνο πολίτη μπορεί να λυγίσει ένα ολόκληρο σύστημα. «Το φως νίκησε το σκοτάδι», είπε, και για πρώτη φορά μετά την τραγωδία, η κοινωνία ένιωσε ότι η αλήθεια μπορεί να κερδίσει, έστω προσωρινά.
Όμως, την ώρα που η κοινωνία δείχνει να ξυπνά, η κυβέρνηση δείχνει να χάνει τη συνοχή της. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ άνοιξε έναν νέο κύκλο εσωτερικής φθοράς, με τον Μάκη Βορίδη να κρατά εμφανείς αποστάσεις από το Μαξίμου και να ζητά «θεσμική διαφάνεια». Οι σκιώδεις δηλώσεις, οι αλληλοκαρφώσεις και η σιωπή των κορυφαίων αποκαλύπτουν μια διοίκηση που περισσότερο διαχειρίζεται κρίσεις, παρά κυβερνά.
Στο ίδιο φόντο, η πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου του Ευριπίδη Στυλιανίδη αποκάλυψε τη ρωγμή στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Η απουσία του Αντώνη Σαμαρά ήταν εκκωφαντική, αφήνοντας να αιωρείται το ερώτημα αν η παράταξη μπορεί να σταθεί ενωμένη σε μια περίοδο πολιτικής φθοράς.
Κι απέναντι, ο Αλέξης Τσίπρας αποχαιρέτησε το κοινοβούλιο ύστερα από δεκαέξι χρόνια, ανακοινώνοντας την παραίτησή του από βουλευτής. Μια κίνηση που ξεπερνά το προσωπικό – είναι μήνυμα αποστασιοποίησης, αλλά και προετοιμασίας για ένα νέο πολιτικό εγχείρημα που ίσως ήδη ωριμάζει.
Σε μια χώρα όπου η εξουσία μοιάζει κουρασμένη και οι πολίτες εξαντλημένοι, η κοινωνία δεν ζητά θαύματα – ζητά να την ακούσουν. Γιατί κάποια στιγμή, ακόμη κι η σιωπή παύει να είναι υπομονή, γίνεται απόφαση.
Εφημερίδα Polis
