Μια διαφορετική φιλοσοφία διοίκησης – με κλεψίδρα, συλλογικότητα και νέο τρόπο σκέψης
Στο όνομα Αρθούρος, στον τίτλο Βασιλιάς – γιατί δεν πρόκειται για επίθετο, αλλά για στάση ζωής.
Ένας τίτλος που δεν δηλώνει εξουσία, αλλά ευθύνη, και που σήμερα επιστρέφει όχι για να φορέσει στέμμα, αλλά για να το κατεβάσει στο ύψος των ανθρώπων.
Ο Αρθούρος δεν ήρθε να «κατακτήσει» την καρέκλα του δημάρχου, ήρθε να την μοιραστεί.
Μπροστά στον τρόπο που συνομιλεί, στον τρόπο που συνδιαλέγεται και κυρίως στον τρόπο που προτείνει να διοικήσει, καταλαβαίνεις πως κάτι αλλάζει.
Μιλά για μια στρογγυλή τράπεζα, όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται από όλους μαζί.
Για μια συνδιοίκηση που θα σπάει τη λογική των «μόνιμων αντιδημάρχων» και θα τηρεί ρυθμό εναλλαγής, με μια κλεψίδρα που θα περνά από χέρι σε χέρι.
Αν μη τι άλλο, είναι ένας άλλος τρόπος σκέψης για το αύριο — ίσως κι ένας τρόπος που να οδηγήσει αρκετούς κοντά του.
Κι αν κάτι ακόμη ξεχωρίζει, είναι πως δεν καίγεται για την παλιά φρουρά.
Δεν αναζητά τα γνωστά πρόσωπα, ούτε τους λεγόμενους πεντακοσάρηδες – εκείνους που, στους τρεις δήμους, κρατούν πάνω-κάτω την ίδια δύναμη και την ίδια νοοτροπία.
Ο Βασιλιάς Αρθούρος δείχνει αλλού.
Σε μια νέα γενιά συμμετοχής, σε ανθρώπους που δεν ψάχνουν θέση, αλλά ρόλο.
Και τώρα, αν αναρωτιέστε εμείς πώς τα ξέρουμε όλα αυτά, η απάντηση είναι απλή.
Είμαστε ο Μέρλιν σε αυτό το παραμύθι.
Όχι ο μάγος των φαντασμάτων και των ξορκιών, αλλά ο σοφός παρατηρητής της ιστορίας — εκείνος που βλέπει το αύριο να σχηματίζεται, πριν καν γραφτεί.
Ο Μέρλιν, μισός άνθρωπος και μισός πνεύμα, που γνώριζε τα μυστικά του χρόνου και των ανθρώπων, μα δεν επενέβαινε, άφηνε τον κόσμο να μάθει μόνος του.
Έτσι κι εμείς, δεν κρατάμε ραβδί, μα γνωρίζουμε τη διαδρομή.
Ο Βασιλιάς Αρθούρος λοιπόν δεν ψάχνει υποτελείς, ψάχνει συντρόφους στη διαδρομή.
Κι ίσως, κάπου εκεί, αρχίζει το παραμύθι του αύριο.
