Χιλιάδες οχήματα, ανύπαρκτες υποδομές και θανατηφόρα τροχαία σε μια αρτηρία “εκτός σχεδίου” στο κέντρο της Ανατολικής Αττικής
Στην Ανατολική Αττική, όπου οι πόλεις επεκτείνονται και οι οικισμοί γιγαντώνονται, υπάρχει ένας δρόμος που παραμένει στάσιμος. Όχι κυκλοφοριακά — γιατί κυκλοφορία έχει και μάλιστα ασφυκτική — αλλά ως προς την υποδομή, την ασφάλεια και, κυρίως, τη στοιχειώδη λογική της ύπαρξής του.
Ο λόγος για την οδό Αρίωνος, έναν δρόμο που συνδέει (ή καλύτερα χωρίζει) τους δήμους Ραφήνας-Πικερμίου και Σπάτων-Αρτέμιδας, έναν δρόμο που διανύουν καθημερινά χιλιάδες αυτοκίνητα και πεζοί, αλλά που έχει αφεθεί στην τύχη του, με τρόπο που θα ήταν προσβλητικός ακόμη και για ξεχασμένο οικισμό στα βουνά.
Το σκηνικό γνωστό σε όσους τον χρησιμοποιούν. Ένα φανάρι στη συμβολή με τη Λεωφόρο Μαραθώνος που κρατά μόλις δέκα δευτερόλεπτα, δημιουργώντας κάθε πρωί και απόγευμα ουρές εκατοντάδων μέτρων. Ένας δρόμος στενός, χωρίς διαγράμμιση, χωρίς πεζοδρόμια, χωρίς φωτισμό. Σε κάποια σημεία του, δύο αυτοκίνητα με δυσκολία περνούν το ένα δίπλα στο άλλο, ενώ πεζοί, ποδηλάτες και σχολικά παιδιά περπατούν κυριολεκτικά στην άκρη του δρόμου, ανάμεσα στα οχήματα.
Αλλά αυτά είναι μόνο η αρχή. Η καθημερινότητα της Αρίωνος είναι γεμάτη κινδύνους και τραγωδίες. Τροχαία ατυχήματα συμβαίνουν σχεδόν κάθε μέρα, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που καταγράφονται θανατηφόρα δυστυχήματα — σύμφωνα με κατοίκους και ανθρώπους που ζουν στην περιοχή, μία με δύο φορές τον τρίμηνο.
Ο δρόμος δεν είναι απλώς παραμελημένος. Είναι επικίνδυνος από τη ρίζα του. Δεν εντάσσεται σε οργανωμένο σχέδιο πόλης, δεν έχει σαφή χαρακτήρα, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τα φορτία που δέχεται. Κι όμως, εξυπηρετεί καθημερινά εργαζόμενους, παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο, οχήματα που κινούνται ανάμεσα σε δύο δυναμικούς δήμους.
«Κάθε πρωί πηγαίνω τα παιδιά στο σχολείο και νιώθω ότι παίζουμε ρώσικη ρουλέτα», λέει ο κ. Μανώλης Σπυρόπουλος, κάτοικος της περιοχής.
«Δεν είναι δρόμος αυτός, είναι παγίδα. Κάθε τόσο ακούμε για άλλο ένα τροχαίο, άλλο ένα θύμα. Μέχρι πότε;», συμπληρώνει η κ. Ελένη Χαραλάμπους, μητέρα δύο παιδιών.
Το πρόβλημα είναι γνωστό εδώ και χρόνια, όμως οι παρεμβάσεις είναι μηδενικές. Ούτε μελέτη, ούτε σχέδιο, ούτε πρόθεση. Η Περιφέρεια Αττικής, οι δύο δήμοι, το Υπουργείο Υποδομών — όλοι γνωρίζουν, αλλά κανείς δεν ενεργεί. Ο δρόμος αυτός δεν είναι αόρατος. Δεν βρίσκεται σε δυσπρόσιτη τοποθεσία. Είναι ανάμεσα σε δύο πυκνοκατοικημένους δήμους, στο κέντρο μιας περιοχής που συνεχώς αναπτύσσεται.
Και όμως, λειτουργεί σαν να μην ανήκει σε κανέναν. Όχι μόνο χωρίζει δύο πόλεις — χωρίζει την ευθύνη στα δύο, με αποτέλεσμα να μην την αναλαμβάνει κανείς.
Η λύση δεν είναι επιστημονική φαντασία. Η οδός Αρίωνος μπορεί να γίνει ένας κανονικός, ασφαλής αστικός δρόμος, με πλήρη οδοποιία, φωτισμό, ασφαλή σημεία διέλευσης, πεζοδρόμια και λογική κυκλοφορία. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από πολιτική βούληση, τεχνική μελέτη και προτεραιοποίηση της ανθρώπινης ζωής.
Όλα τα υπόλοιπα — οι καθυστερήσεις, οι δικαιολογίες, οι αρμοδιότητες που αλλάζουν χέρια — είναι μόνο άλλοθι. Κι όσο συνεχίζονται, ο δρόμος της Αρίωνος θα παραμένει αυτό που είναι σήμερα, μια καθημερινή παγίδα και μια μόνιμη ντροπή για την Ανατολική Αττική.
Εφημερίδα Polis
