Οι παρεμβάσεις του Άρη Παπουτσή, το Μάτι, οι τιμές των 60 και 120 ευρώ και το «Μαραθώνιο Ιδεώδες» χωρίς πλαίσιο
Σε μια εποχή όπου η τοπική αυτοδιοίκηση όφειλε να εκπέμπει καθαρότητα, ασφάλεια και σχέδιο, οι τοποθετήσεις του Άρη Παπουτσή, επικεφαλή της μείζονος αντιπολίτευσης «ΕΜΕΙΣ ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ», ανέδειξαν με σαφήνεια το χάσμα ανάμεσα στη θεσμική ευθύνη και την πολιτική προχειρότητα που κυριαρχεί στη διοίκηση του Δήμου Μαραθώνα.
Ο Άρης Παπουτσής, επιστήμονας με βαθιά γνώση του αντικειμένου του και απόλυτη συναίσθηση του ρόλου του, δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες καταγγελίες. Έθεσε συγκεκριμένα ερωτήματα, μίλησε με στοιχεία, επικαλέστηκε νόμους, ΦΕΚ και διαδικασίες. Και κυρίως, έδωσε φωνή σε ανθρώπους που εδώ και μήνες βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα καθεστώς πλήρους αβεβαιότητας.
Η υπόθεση της Πράξης Εφαρμογής στο Μάτι είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εννέα μήνες μετά τη δημοσίευση του ΦΕΚ, η μεταγραφή δεν έχει προχωρήσει. Και αυτό δεν είναι μια τεχνική εκκρεμότητα. Είναι η καθημερινή αγωνία εκατοντάδων ιδιοκτητών, ανθρώπων ήδη ταλαιπωρημένων, που προσπαθούν να καταλάβουν τι ισχύει και τι όχι. Μπορούν να χτίσουν; Να μεταβιβάσουν; Να τακτοποιήσουν; Να σχεδιάσουν το αύριο τους;
Στο Μάτι επικρατεί σύγχυση. Σύγχυση που δεν γεννήθηκε από μόνη της, αλλά από την απουσία ξεκάθαρης ενημέρωσης και από τη μη άσκηση της θεσμικής «μέριμνας» που ο ίδιος ο νόμος αποδίδει ρητά στους Δήμους. Όταν η δημοτική αρχή αποφεύγει να δώσει σαφείς απαντήσεις και καταφεύγει σε αποπροσανατολιστικές τοποθετήσεις, το αποτέλεσμα είναι ένα πολεοδομικό και κοινωνικό αδιέξοδο.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και δικαίως, η δημόσια αναφορά στις τιμές μονάδας: 60 ευρώ/τ.μ. για την Αγία Μαρίνα και 120 ευρώ/τ.μ. για το πυρόπληκτο Μάτι. Όχι ως απλοί αριθμοί, αλλά ως πολιτική επιλογή που ειπώθηκε ανοικτά. Για τους κατοίκους του Ματιού, τα 120 ευρώ δεν είναι ένας λογιστικός υπολογισμός. Είναι φόβος, ανασφάλεια, άγχος για το αν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν οικονομικά. Είναι το ερώτημα αν, αντί για ανακούφιση, θα βρεθούν μπροστά σε ένα νέο βάρος, χωρίς καν να έχει προηγηθεί ουσιαστική ενημέρωση ή διάλογος.
Εδώ ακριβώς αναδείχθηκε ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Άρης Παπουτσής δεν στάθηκε απέναντι για να καταγγείλει. Στάθηκε για να εξηγήσει, να φωτίσει, να υπερασπιστεί. Και παρ’ όλα αυτά, βρέθηκε αντιμέτωπος με απαντήσεις που μπέρδευαν αντί να ξεκαθαρίζουν, με σιωπές αρμοδίων και το πιο οξύμωρο, με απόπειρες να απαξιωθεί η επιστημονική του γνώση πάνω στο ίδιο του το αντικείμενο.
Το ίδιο μοτίβο προχειρότητας εμφανίστηκε και στο ζήτημα του «Μαραθωνίου Ιδεώδους». Ένα θέμα που θα έπρεπε να ενώνει, να εμπνέει και να τιμά διεθνώς τον Δήμο Μαραθώνα. Αντί αυτού, η δημοτική αρχή επέλεξε να εισηγηθεί έναν νέο θεσμό «Πρεσβευτών», χωρίς σαφές πλαίσιο, χωρίς καταστατικό λειτουργίας, χωρίς στόχους, χωρίς κριτήρια αξιολόγησης. Έναν θεσμό-βιτρίνα, χωρίς περιεχόμενο.
Η αντίδραση της μείζονος αντιπολίτευσης ήταν απολύτως θεσμική. Δεν αμφισβήτησε τα πρόσωπα. Τα αναγνώρισε. Αυτό που αμφισβήτησε ήταν η λογική του «πάμε κι όπου βγει». Κατέθεσε ολοκληρωμένη πρόταση, ακόμη και πρότυπο καταστατικό, ζητώντας απλώς χρόνο για σοβαρή μελέτη. Η άρνηση της δημοτικής αρχής να δεχτεί ακόμη και αναβολή του θέματος αποκάλυψε ότι το ζητούμενο δεν ήταν η ουσία, αλλά η εικόνα.
Είτε μιλάμε για το Μάτι είτε για το Μαραθώνιο Ιδεώδες, το κοινό νήμα είναι το ίδιο, θεσμοί χωρίς σχέδιο, αποφάσεις χωρίς προετοιμασία, πολίτες χωρίς ξεκάθαρες απαντήσεις. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι παρεμβάσεις του Άρη Παπουτσή ξεχωρίζουν γιατί υπενθυμίζουν κάτι αυτονόητο αλλά ξεχασμένο, ότι η διοίκηση δεν είναι επικοινωνιακό τέχνασμα, αλλά ευθύνη.
Και αυτή την ευθύνη, κάποιοι οφείλουν να τη θυμίζουν. Ακόμη κι όταν ενοχλεί.
Εφημερίδα POLIS
