Αλεξανδρούπολη – μια τραγωδία που δεν χωράει εύκολες λέξεις, αλλά απαιτεί ψυχραιμία, σεβασμό στα γεγονότα και κυρίως δικαιοσύνη. Η υπόθεση του 3χρονου παιδιού που πέθανε από σοβαρό υποσιτισμό έχει συγκλονίσει την πόλη και οδήγησε, δυστυχώς, σε πράξεις τυφλής βίας. Άγνωστοι επιτέθηκαν στο σπίτι της οικογένειας στη συνοικία Τέρμα Άβαντος, προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές και ξυλοκόπησαν άγρια τον παππού του παιδιού, ο οποίος νοσηλεύεται στο νοσοκομείο.
Στη γειτονιά κυκλοφορούν πληροφορίες ότι το παιδί φέρεται να είχε τεθεί σε «τιμωρία», κλειδωμένο για ημέρες χωρίς τροφή, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του. Ωστόσο, αυτά τα στοιχεία βρίσκονται υπό διερεύνηση και καθοριστικός λόγος ανήκει στις αρχές και στη Δικαιοσύνη. Το βέβαιο είναι ότι, σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, ο θάνατος του παιδιού οφείλεται σε πολυοργανική ανεπάρκεια λόγω σοβαρού υποσιτισμού.
Η 23χρονη μητέρα του παιδιού έχει συλληφθεί και αναμένεται να απολογηθεί. Πρόκειται για διαζευγμένη μητέρα, ενώ ο πατέρας του παιδιού είναι έγκλειστος σε φυλακή στην Τουρκία. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το παιδί μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κατάσταση που δεν άφηνε καμία ελπίδα, με τους γιατροούς να διαπιστώνουν αμέσως τον θάνατό του και να ενημερώνουν τις αρχές.
Την ίδια στιγμή, η βία που ακολούθησε από μερίδα κατοίκων δεν είναι «δικαιοσύνη». Είναι εκτροπή. Το να σπάζεις σπίτια και να λιντσάρεις ανθρώπους δεν γιατρεύει καμία πληγή ούτε φέρνει λύση – απλώς ανοίγει καινούριες. Αν κάτι οφείλει μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της, είναι να απαιτεί διαλεύκανση, προστασία των παιδιών και θεσμική απάντηση. Όχι αυτοδικία, όχι μίσος, όχι ξέσπασμα σε λάθος ανθρώπους.
Η υπόθεση βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι αρχές ερευνούν όλες τις συνθήκες, ενώ η κοινωνία παρακολουθεί με αγωνία και οργή. Αυτή η οργή χρειάζεται να μετατραπεί σε ευθύνη: καλύτερη κοινωνική μέριμνα, έγκαιρος εντοπισμός παιδιών σε κίνδυνο, πραγματική στήριξη στις οικογένειες που καταρρέουν πριν συμβεί το ανεπανόρθωτο. Γιατί ένα παιδί δεν «χάνεται απότομα». Χάνεται όταν όλοι γύρω του αργούν να δουν, ή αδιαφορούν.
Δεν υπάρχει happy end εδώ. Υπάρχει μόνο η ανάγκη να μη γραφτεί ξανά παρόμοια ιστορία.
