«Μαγκιά είναι να βοηθάς τον άλλον και όχι να κρατάς μαχαίρι». Αυτή ήταν ίσως η πιο σημαντική φράση που ακούσαμε στη συζήτηση που είχαμε με τους πέντε μαθητές από το ΓΕΛ Μαραθώνα, οι οποίοι δεν δίστασαν πριν από λίγες μέρες να μπουν σε ένα φλεγόμενο σπίτι για να σώσουν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Συναντηθήκαμε με τα παιδιά στα γραφεία της Δευτεροβάθμιας Διεύθυνσης Ανατολικής Αττικής. Αντικρίσαμε πέντε χαμογελαστά παιδιά, μαθητές της Β’ Λυκείου με όνειρα για το μέλλον, ενσυναίσθηση και κοινωνικούς προβληματισμούς. Το γεγονός ότι φορούσαν και οι πέντε τους μαύρα ρούχα προκάλεσε την ερώτησή μας: «Είστε οι ήρωες με τα μαύρα;». Ξέσπασαν στα γέλια- κι αυτό έσπασε την αμηχανία της συνάντησης. Στην πορεία, διαπιστώσαμε αυτό που απάντησε ο διευθυντής του ΓΕΛ Μαραθώνα Περικλής Καλατζής (ο οποίος τα συνόδευε) στην ερώτηση αν είναι καλοί μαθητές. «Είναι καλά παιδιά», είπε υπερήφανος.
Μας διηγήθηκαν με λεπτομέρειες τι συνέβη εκείνο το σαββατιάτικο βράδυ. Ο Τζώρτζης Παπαδόπουλος, ο Σπύρος Τσινάβος, ο Βαγγέλης Γκιάλπης, ο Γιώργος Δρούγκας και ο Ορφέας Αυλωνίτης είχαν βγει για βόλτα στη Νέα Μάκρη. Ηταν οκτώ με οκτώμιση όταν στρίβοντας σε έναν δρόμο για να φτάσουν στην παραλία, όπως συνηθίζουν («αράζουμε εκεί και συζητάμε»), ξαφνικά άκουσαν φωνές. «Help! Help!» και μετά «Βοήθεια!».
Οι πρώτες φωνές ήταν μιας ξένης, που περνούσε από το σημείο. «Να σας πω την αλήθεια», εξομολογείται ο Ορφέας, «στην αρχή νόμιζα ότι οι φωνές ερχόντουσαν από κάποια τηλεόραση που έπαιζε δυνατά. Κοιτάμε αριστερά και βλέπουμε να βγαίνουν φλόγες από ένα διαμέρισμα. Καλούμε αμέσως την Πυροσβεστική και μέχρι να έρθει, μπαίνουμε στην πολυκατοικία και ανεβαίνουμε να βοηθήσουμε». Φτάνουν στο διαμέρισμα που είχε πιάσει φωτιά.
«Οταν ανεβήκαμε, η ηλικιωμένη κυρία είχε καταφέρει να σβήσει με λάστιχο τη φωτιά. Ηταν οι καπνοί, όμως, που είχαν κάνει αποπνικτική την ατμόσφαιρα. Δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα – δεν είχε και ρεύμα. Ανάψαμε τα φλας από τα κινητά μας για να βλέπουμε. Μπαίνοντας στο σαλόνι, η γιαγιά μάς φώναζε: τον άντρα μου, βοηθήστε τον άντρα μου». Ο σύζυγός της, μεγάλος σε ηλικία, κατάκοιτος, δεν μπορούσε να περπατήσει, είχε πανικοβληθεί.
Οπως διηγούνται τα παιδιά, αρχικά δεν ήθελε να βγει από το δωμάτιό του, προσπαθούσε να κρατηθεί από τους τοίχους. Ο Σπύρος με τον Τζώρτζη τον σήκωσαν στα χέρια τους και τον κατέβασαν στις σκάλες. Η ταπεινοφροσύνη τους έκανε μόλις έφτασε η Πυροσβεστική και βεβαιώθηκαν ότι το ζευγάρι είναι καλά, να φύγουν. Και κανείς δεν θα είχε μάθει την πράξη τους αν δεν τους έβλεπε μια καθηγήτριά τους ή αν την επομένη δεν είχε τηλεφωνήσει ο γιος του ζευγαριού στον διευθυντή του ΓΕΛ Μαραθώνα, να του ζητήσει να διαβιβάσει τις ευχαριστίες του προς τα παιδιά.
Τα πέντε παιδιά είναι φίλοι – κάποιοι μάλιστα είναι μαζί από το δημοτικό. Αυτό το συμβάν, λένε «μας ένωσε πιο πολύ, έχουμε πια μια κοινή ξεχωριστή εμπειρία. Βοηθήσαμε έναν άνθρωπο, χαρήκαμε το συναίσθημα. Το καλό σε ανεβάζει σαν άνθρωπο, γεμίζει την ψυχή σου. Θέλουμε να εμπνεύσουμε και άλλα παιδιά ότι μαγκιά είναι να κάνεις το καλό και όχι να κρατάς μαχαίρι» – μάλιστα ψάχνουν τρόπους για να το κάνουν. Δεν φοβήθηκαν; «Δεν το σκεφτήκαμε, μπήκαμε μέσα ενστικτωδώς». Τι σκέφτονται για μετά το σχολείο; Ο Ορφέας θέλει να σπουδάσει στα ΤΕΦΑΑ. Ο Βαγγέλης είναι ανάμεσα στα ΤΕΦΑΑ και τις σπουδές ψυχολογίας. Ο Γιώργος προβληματίζεται – δεν έχει καταλήξει, ενώ ο Τζώρτζης «στοχεύει» Διοίκηση Επιχειρήσεων του ΠΑΔΑ. Ο Σπύρος, τέλος, θέλει να γίνει πυροσβέστης – το ήθελε και πριν από το συμβάν, όπως διευκρινίζει. Εναλλακτικά, σκέφτεται την Πληροφορική.
«Το καλό που έκαναν αυτά τα παιδιά δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ανδρέας Μαρίνος, διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής. «Μαθητές από τον Μαραθώνα, παρά τον φόβο και τον κίνδυνο, επέλεξαν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο και να σώσουν ανθρώπινες ζωές από τη φωτιά.
Το γεγονός ότι ήταν μαθητές κάνει την πράξη τους ακόμη πιο σημαντική, καθώς απέδειξαν πως η ανθρωπιά και το θάρρος δεν εξαρτώνται από την ηλικία. Οι αξίες που ανέδειξαν – αλληλεγγύη, υπευθυνότητα και σεβασμό προς τη ζωή – είναι αξίες που πρέπει να καλλιεργούνται και να προβάλλονται. Τέτοιες πράξεις και τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να αποτελούν τα πρότυπα της κοινωνίας μας – κάτι που θα προσπαθήσει να αναδείξει η Διεύθυνσή μας – ιδιαίτερα για τους νέους. Γιατί μας δείχνουν έμπρακτα ότι το καλό υπάρχει και ότι, όταν μεταδίδεται, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο γύρω μας».
