Η ελληνική αθλητική κοινότητα θρηνεί την απώλεια μιας από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του Ολυμπισμού. Ο Λάμπης Νικολάου, πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής (ΕΟΕ) και επί σειρά ετών μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών.
Μια σύντομη αναδρομή
-
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Νοεμβρίου 1935 και σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πολυτεχνείο του Μονάχου.
-
Έλαβε την τεχνική του εκπαίδευση και εργάστηκε σε δημόσια έργα, μεταξύ των οποίων η αποπεράτωση του Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας και του Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΣΕΦ).
-
Υπηρέτησε ως Πρόεδρος της ΕΟΕ: 1985-1992 και 1997-2004.
-
Μέλος της ΔΟΕ από το 1986 έως το 2015, ενώ διετέλεσε αντιπρόεδρος της ΔΟΕ από το 2005 έως το 2009.
Εκεί που άφησε στίγμα
Με τις θέσεις που κατείχε, ο Νικολάου συνέβαλε ουσιαστικά στο να αναβαθμιστεί η παρουσία της Ελλάδας στη διεθνή αθλητική σκηνή. Η συμμετοχή του στην Οργανωτική Επιτροπή των Ολυμπιακοί Αγώνες Αθηνών 2004 αποτέλεσε σταθμό για τον ελληνικό αθλητισμό.
Η ΕΟΕ στο μήνυμά της επισημαίνει ότι «η παρουσία του άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην πορεία της ΕΟΕ και του ελληνικού αθλητισμού συνολικά».
Τι μένει πίσω
Η παρακαταθήκη του δεν είναι απλώς οι θέσεις που κατείχε ή τα έργα που ολοκληρώθηκαν — είναι το ήθος που ο ίδιος έφερε στο χώρο του αθλητισμού και η έμφαση στις αξίες του Ολυμπισμού: σεβασμός, συμμετοχή, αλληλεγγύη.
Για μια γενιά αθλητών, διοικητικών και φίλων του αθλήματος, ο Λάμπης Νικολάου υπήρξε πρότυπο.
Όμως…
Δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι ο αθλητισμός είναι επίσης κρίσιμος χώρος κοινωνικής αντανάκλασης — και προσωπικότητες όπως ο Νικολάου δείχνουν ότι η διοίκηση, η τεχνογνωσία και η στρατηγική είναι το ίδιο σημαντικές με τις επιδόσεις στις αθλητικές εγκαταστάσεις. Η απουσία του αφήνει κενό, αλλά και υποχρέωση: να συνεχίσουμε από εκεί που έμεινε.
Η Ελλάδα χάνει μια φυσιογνωμία που στήριξε με συνέπεια το Ολυμπιακό ιδεώδες. Σε αυτούς τους καιρούς της ρηχής επικοινωνίας και του άμεσου κέρδους, η θύμησή του λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ο αθλητισμός χρειάζεται βάθος, υπομονή, όραμα.
Στη μνήμη του, οφείλουμε όχι απλώς να λέμε «ευχαριστώ», αλλά να συνεχίσουμε να φροντίζουμε ώστε η Ελλάδα να διατηρεί την αξιοπρέπειά της στον παγκόσμιο αθλητικό χάρτη — όπως εκείνος πέτυχε.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα για τον άνθρωπο που αφιέρωσε τόσα χρόνια για να «αγοράσει» το ελληνικό αθλητικό αύριο.
