Σκέψεις:
Σήμερα είμαι χαρούμενη και περήφανη.
Σήμερα, όλα όσα άκουσα και όλα όσα είδα, υπήρξαν μια υπενθύμιση πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που νιώθουν… Άνθρωποι μου νοιάζονται… Άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά και στέκονται στο ύψος των περιστάσεων… Άνθρωποι, τα μάτια των οποίων λαμποκοπούν…όσο κουρασμένα κι αν είναι.
Κουρασμένα, γιατί αυτοί οι άνθρωποι ξαγρυπνούν…
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι εργάζονται σκληρά…
Γιατί μοχθούν…
Ναι, μοχθούν!
Αγωνίζονται και χαμογελούν, παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες.
Έχω την τύχη, ένας τέτοιος άνθρωπος, να είναι ο πατέρας μου.
Ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει να αφιερώνεις την ζωή σου στο να υπηρετείς το καλό όλων…και αυτό προϋποθέτει μεγαλείο ψυχής!
Γνωρίζω όμως εξίσου καλά, πως δυστυχώς, δεν δύνανται όλοι οι άνθρωποι να αναγνωρίσουν αυτή την τεράστια προσφορά. Και αυτό αποτελεί ένα μείζον πρόβλημα, καθώς φανερώνει ένα και μόνο πράγμα:
Ότι, από την πλευρά πολλών, δεν υπάρχει ενσυναίσθηση, διάθεση για πολιτισμένο διάλογο και συμπόρευση σε έναν κόσμο ενότητας και συνεργασίας.
Εδώ σημειώνω, πως ακριβώς επειδή κάποιοι δεν μπορούν να φανταστούν, ούτε στο ελάχιστο, όλες τις προσωπικές μάχες που δίνουμε, καλό θα ήταν να μην πράττουν εις βάρος μας -και εις βάρος οποιουδήποτε ανθρώπου-, αυτά που δεν θα ήθελαν οι ίδιοι, αδίκως, να υποστούν. Ας μην επιδιδόμαστε σε ευτελείς πράξεις και μικροπρέπειες… Ας μην ασκούμε βία, ας μην σπέρνουμε το μίσος. Είναι σημαντικό να αντλούμε δύναμη από τους εαυτούς μας, χωρίς να αισθανόμαστε την ανάγκη να πολεμήσουμε και να μειώσουμε τους άλλους για να αποκτήσουμε δική μας υπόσταση.
Εγώ όμως, θα σταθώ, όχι στο μίσος και την στυγνότητα, μα ούτε και σε όσους μας γύρισαν την πλάτη.
Θα σταθώ στην αλήθεια που ένιωσα μέσα μου.
Σε όλες τις φορές που πέσαμε και ξανασηκωθήκαμε, συνεχίσαμε να προσπαθούμε, να αγαπάμε, να ελπίζουμε…Μαζί.
Θα σταθώ στην πίστη μου, πως όλοι οι άνθρωποι μπορούν να ψάξουν και να βρουν μέσα τους το καλό…
Εύχομαι ο Άνθρωπος να βρει και πάλι τον Άνθρωπο.
Απλώνω το χέρι μου σε όσους θέλουν να πορευτούμε μαζί.
Και ένας από τους ανθρώπους, στον οποίο χρωστώ αυτή την μεγάλη σοφία για την ζωή, είναι ο πατέρας μου.
Ως άνθρωπος.
Ως πολίτης.
Ως κόρη…γράφω αυτά…
ΜΟΝΟ ΜΕ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ
