Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν παντρεμένος από τα 23 του χρόνια με τη Νίκη Αλκιβιάδη Βασιλειάδη.
Παντρεύτηκαν στη Νέα Φιλαδέλφεια το 1942 με κουμπάρο τον Νίκο Κερδεμελίδη,ο οποίος ήταν συμφοιτητής του Παπαδόπουλου στο Πολυτεχνείο. Ο γάμος τους κράτησε 28 χρόνια, και μαζί απέκτησαν έναν γιο και μια κόρη. Ο γιος του ονομαζόταν Χρήστος , σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Η κόρη του, Χρυσούλα ήταν η σύζυγος του Βασιλείου Ζάππα με τον οποίο έμενε στην περιοχή Παπάγου.
Ο πρώτος του γάμος τέλειωσε άδοξα το 1968 όταν ο Παπαδόπουλος παντρεύτηκε με τη Δέσποινα Νικολάου Γάσπαρη, η οποία εργαζόταν στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού. Οι δυο τους είχαν παράνομο δεσμό επί δέκα χρόνια. Η Δέσποινα ήταν παντρεμένη ξανά με έναν αστυνομικό τον οποίο χώρισε για να παντρευτεί τον Παπαδόπολο, ο οποίος επίσης πήρε διαζύγιο για να την παντρευτεί.Σημειώνεται ότι τη δεκαετία του ’60 τα διαζύγια ήταν σπάνια και προκαλούσαν αντιδράσεις στην κοινωνία. Ειδικά όταν επρόκειτο για τον “πρωθυπουργό” που πρέσβευε το γνωστό σύνθημα “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια” ένα διαζύγιο θα αποτελούσε “σκάνδαλο”.
Ο γάμος τους τελέστηκε έναν χρόνο μετά την επιβολή της χούντας, από τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Α’. Σύμφωνα με τις φήμες της εποχής ο Παπαδόπουλος πήρε διαζύγιο με συνοπτικές διαδικασίες, παρακάμπτοντας τις δαιδαλώδεις διαδικασίες, καθώς την εποχή εκείνη το διαζύγιο ήταν μια δύσκολη υπόθεση. Με τη Δέσποινα απέκτησαν μια κόρη την Υπερμαχεία, η οποία παντρεύτηκε τον Γιώργο Καλογιάννη.
Η Δέσποινα υπήρξε η σιδηρά κυρία της επταετίας, στην οποία πολλές φορές ασκήθηκε σκληρή κριτική από τα υπόλοιπα μέλη της Χούντας. Αγαπούσε το ποδόσφαιρο και λάτρευε να πηγαίνει στο γήπεδο και να ζητωκραυγάζει για την αγαπημένη της ομάδα.
Σε συνέντευξη της το 2002, μετά από δεκαετίες σιωπής είχε μιλήσει για τον σύζυγό της, Γεώργιο Παπαδόπουλο, ο οποίος δεν πείραξε ποτέ κανέναν, είχε αναφέρει χαρακτηριστικά και την “επανάσταση” όπως επέμενε να χαρακτηρίζει το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Όπως είχε πει: “Ούτε κέρδισα ούτε έχασα, το μόνο είναι ότι δεν μπόρεσα να κάνω όνειρα. Ήμουν εργαζόμενη στην Υπηρεσία Πληροφοριών”.
Για τη φυλάκιση του Παπαδόπουλου είχε πει: Έζησα τα καλύτερα μου χρόνια, τα νιάτα μου πηγαίνοντας στις φυλακές.Αλλά ήταν ελπίδα, γιατί δεν χάνεται η ελπίδα…Τήρησε τον όρκο του μέχρι που πέθανε…Δεν πείραξε άνθρωπο..Για κανέναν δεν είπε ποτέ ποτέ..”.
