Οι εικόνες από τους εορτασμούς του Πολυτεχνείου, έπειτα από τόσα χρόνια, είναι γνώριμες και οικείες σε όλους. Κόσμος συνηθίζει να προσέρχεται νωρίς στην Οδό Πατησίων για να αφήσει ένα γαρίφαλο στην πύλη που έριξε το τανκ. Λουλούδια όμως αφήνουν και στο άγαλμα που βρίσκεται παραπλεύρως. Τι ακριβώς όμως συμβολίζει αυτό; Ο άνδρας, η κεφαλή του οποίου στέκει στην είσοδο του Μετσόβιου, είναι ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος.
Ο Έλληνας ιστορικός γεννήθηκε το 1911 στη Λευκάδα και δεν είχε κάποια άμεση σχέση με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Ο πρύτανης που ανέλαβε στην σχολή, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας, Γ. Βουδούρης, ζήτησε τη φιλοτέχνησή του. Με εντολή του, τοποθετήθηκε κοντά στην είσοδο, ώστε να συμβολίζει τους αγώνες των φοιτητών το βράδυ του 1973. Πρόκειται για έργο του γλύπτη Μέμου Μακρή και τοποθετήθηκε στο σημείο το 1979.
Ποιος ήταν ο Νίκος Σβορώνος
Γεννήθηκε το 1911 στη Λευκάδα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1943 εντάσσεται στις τάξεις του ΕΑΜ και συνεργάζεται στην έκδοση του παράνομου περιοδικού Πρωτοπόροι. Μετά τη διακοπή της έκδοσής του στα τέλη του 1943 εντάσσεται στον ΕΛΑΣ και ως στρατιωτικός διοικητής Βύρωνα-Καισαριανής συμμετείχε στην ένοπλη εμφύλια σύγκρουση της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944 με επίκεντρο δράσης του την περιοχή του Μετς.
Στη συνέχεια οπισθοχώρησε με το τάγμα του στο Τείχιο της Ναυπάκτου. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας επέστρεψε στην Αθήνα. Τον Δεκέμβριο του 1945, χάρις στις ενέργειες του διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου Οκταβίου Μερλιέ και με υποτροφία της Γαλλικής Δημοκρατίας, με το πλοίο «Ματαρόα» κατέφυγε στη Γαλλία.
Στο Παρίσι γράφτηκε στην École Pratique des Hautes Études και στην Écoles des Langues Orientales. Το 1955 του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και το 1961 απέκτησε τη γαλλική.
Το 1962 απέκτησε το doctorat τρίτου κύκλου και το 1975 ανακηρύχθηκε Docteur des Lettres της Σορβόννης. Εργάσθηκε στο CNRS και δίδαξε ως διευθυντής σπουδών στην École Pratique des Hautes Études (IV Section) ιστορία των θεσμών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Μετά την πτώση της δικτατορίας δίδαξε στα πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Κρήτης, διετέλεσε μέλος της διοικούσας επιτροπής του Πανεπιστημίου Κρήτης και διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, και ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Αθηνών(1976) και Θεσσαλονίκης(1977).
Πέθανε το 1989 στην Αθήνα.
