Ο άνθρωπος που κάποτε διάβαζε τα gallop πριν ακόμα σχηματιστούν. Που δεν περίμενε τις ενδείξεις για να καταλάβει το κλίμα, αλλά δημιουργούσε ο ίδιος τις συνθήκες. Το πρώτο βιολί, όχι από ανάγκη προβολής, αλλά από φυσική ικανότητα. Από ένστικτο.
Για χρόνια ήταν παρών. Με λόγο, με κρίση, με συμμετοχή. Όχι απαραίτητα στο προσκήνιο, αλλά πάντα στον πυρήνα των εξελίξεων. Ήξερε πότε να μιλήσει και πότε να σωπάσει. Πότε να σπρώξει τα πράγματα μπροστά και πότε να τα αφήσει να αποκαλυφθούν μόνα τους.
Και ύστερα… αποστασιοποίηση. Όχι θεατρική. Όχι δηλωτική.
Μια απομάκρυνση ήσυχη. Σχεδόν αθόρυβη. Συνειδητή.
Εδώ και περίπου έναν χρόνο δεν παρεμβαίνει… όπως κάποτε…. Δεν σχολιάζει. Δεν συμμετέχει στο παιχνίδι. Παρατηρεί. Ακούει. Ζυγίζει. Ίσως κουράστηκε. Ίσως βαρέθηκε να επαναλαμβάνει τα αυτονόητα. Ίσως ξενέρωσε με την ευκολία, την προχειρότητα, τη φθορά των ίδιων μοτίβων. Ίσως απλώς ησύχασε, κάτι σπάνιο για ανθρώπους που έμαθαν να κινούνται σε διαρκή ένταση.
Ίσως πάλι περιμένει.
Γιατί όσοι ξέρουν να διαβάζουν τα gallop, ξέρουν και πότε δεν πρέπει να μιλούν. Ξέρουν ότι κάποιες φορές η μεγαλύτερη επιρροή δεν βρίσκεται στην παρουσία, αλλά στην απουσία. Στην απόσταση. Στο «βλέπω από μακριά».
Το ερώτημα, όμως, παραμένει ανοιχτό, Θα επιστρέψει; Και αν ναι, με ποιον τρόπο;
Ως φωνή; Ως ρυθμιστής; Ως παράγοντας εξελίξεων χωρίς να φαίνεται; Ή ίσως όχι καθόλου, ίσως η επιλογή της απόστασης να είναι η τελική του απάντηση.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι τέτοιοι άνθρωποι σπάνια αποσύρονται οριστικά. Απλώς σιωπούν. Παρατηρούν. Και εμφανίζονται μόνο όταν και αν αξίζει πραγματικά.
