Στο μικρό χωριό Κατωψιλορέμα, εκεί που ο πληθυσμός είναι 218 ψυχές — και 247 γνώμες — η ενότητα είναι ιερή υπόθεση.
Όλοι αγαπιούνται, όλοι στηρίζουν όλους, και όλοι… δεν μιλάνε σε κανέναν.
Ο πρόεδρος του χωριού δηλώνει με χαμόγελο:
«Στο Κατωψιλορέμα είμαστε μια οικογένεια».
Και έχει δίκιο. Γιατί κι οι οικογένειες, όταν τσακώνονται, δεν χωρίζουν — απλώς αλλάζουν τραπέζι στα πανηγύρια.
Κάθε βράδυ, στα δύο καφενεία (το «Παραδοσιακό» και το «Αντίπαλο»), γράφεται το χρονικό της τοπικής ενότητας.
Ο ένας λέει: «Εμείς κάναμε το πανηγύρι».
Ο άλλος απαντά: «Εμείς βγάλαμε τα φώτα».
Και στο τέλος συμφωνούν πως φταίνε οι άλλοι.
Οι σύλλογοι έχουν γίνει περισσότεροι κι από τους κατοίκους.
Ένας για τον πολιτισμό, ένας για τον αθλητισμό, ένας για την επαναφορά του μπουζουκιού στα πανηγύρια.
Όλοι δουλεύουν σκληρά, ο καθένας για το κοινό καλό — του δικού του συλλόγου.
Ο αντιπρόεδρος του ενός συλλόγου δηλώνει:
«Εμείς δεν έχουμε τίποτα με τους άλλους. Απλώς δεν τους καλημερίζουμε για να μη δημιουργηθούν παρεξηγήσεις».
Κάθε φορά που γίνεται εκδήλωση, υπάρχει γενική κινητοποίηση.
Οι μισοί αναλαμβάνουν τη διοργάνωση, οι άλλοι μισοί τη διαρροή.
Στο τέλος, όλοι φωτογραφίζονται με όλους, και κανείς δεν μιλάει σε κανέναν.
Η τελευταία ιδέα που συζητείται στο καφενείο είναι να στηθεί Μνημείο Ενότητας στην πλατεία.
Απλώς δεν μπορούν να αποφασίσουν ποιος θα κόψει την κορδέλα.
Λέγεται μάλιστα ότι θα κάνουν τρεις κορδέλες, για να μη στεναχωρηθεί κανείς.
Και κάπως έτσι, το Κατωψιλορέμα συνεχίζει να ζει στη γλυκιά του ειρήνη:
με δυο καφενεία, πέντε παρατάξεις, δέκα επιτροπές και άπειρη αγάπη.
Αρκεί να μην πεις τη γνώμη σου.
Αποποίηση ευθυνών (ή αλλιώς “μην αρχίσετε τα τηλέφωνα”)
Το χωριό, τα πρόσωπα και τα γεγονότα που διαβάσατε είναι προϊόν φαντασίας.
Αν, παρ’ όλα αυτά, σας θυμίζουν κάτι… ε, αυτό είναι δικό σας πρόβλημα.
Καμία σχέση δεν υπάρχει με πραγματικούς ανθρώπους, εκτός ίσως από κάτι απίστευτες συμπτώσεις που συμβαίνουν μόνο στην ελληνική επαρχία.
Καμία επιτροπή δεν διαλύθηκε, κανένα πανηγύρι δεν ματαιώθηκε και κανένας πρόεδρος δεν παραιτήθηκε (τουλάχιστον, όχι εξαιτίας του κειμένου).
Ο συγγραφέας δηλώνει ρητά ότι αγαπά όλα τα χωριά, ακόμη κι εκείνα που τον έχουν βγάλει από τα group του Messenger.
Όποιος νιώθει ότι “του μοιάζει” κάποιος χαρακτήρας, να ξέρει πως… το σύμπαν μιλάει.
