Καλλιτεχνούπολη: Το οδόστρωμα στον Δήμο, το ρέμα στην Περιφέρεια και η ταλαιπωρία για όλους
Είκοσι ημέρες μετά την κακοκαιρία της Πρωταπριλιάς, η κατάσταση στην Καλλιτεχνούπολη παραμένει κολλημένη στο ίδιο σημείο: ένας βασικός δρόμος κομμένος στα δύο και περίπου 4.000 κάτοικοι να κάνουν καθημερινά… παρκούρ για να φτάσουν σπίτι τους.
Η οδός Ιερολοχιτών, λίγα μέτρα πριν από την είσοδο της περιοχής, υπέστη σοβαρή καταστροφή όταν το ρέμα της Αγίας Παρασκευής φούσκωσε από την κακοκαιρία Erminio και παρέσυρε την επιχωμάτωση κάτω από τον δρόμο. Το αποτέλεσμα; Το οδόστρωμα κυριολεκτικά εξαφανίστηκε, διακόπτοντας την κύρια οδική αρτηρία που εξυπηρετεί Καλλιτεχνούπολη, Νταού Πεντέλης και Διώνη.
Και κάπου εδώ ξεκινά το γνώριμο ελληνικό «πινγκ πονγκ» ευθυνών:
Ο δρόμος ανήκει στον Δήμο Ραφήνας – Πικερμίου. Το ρέμα ανήκει στην Περιφέρεια. Το πρόβλημα ανήκει… σε όλους.
Στο μεταξύ, οι κάτοικοι καλούνται να εξυπηρετηθούν μέσω εναλλακτικών διαδρομών που περισσότερο θυμίζουν λύσεις ανάγκης παρά κανονικό οδικό δίκτυο. Από τη μία, ο δασικός δρόμος προς Ντράφι και Παλιά Πεντέλη. Από την άλλη, διαδρομές μέσα από την Καλλιτεχνούπολη που καταλήγουν στη λεωφόρο Μαραθώνος. Και οι δύο επιλογές έχουν σοβαρά ζητήματα.
Η καταιγίδα δεν άφησε ανεπηρέαστα ούτε τα γεφυράκια στη Διώνη, τα οποία έχουν υποστεί ζημιές και λειτουργούν οριακά. Παράλληλα, οι δρόμοι Βυζαντίου και Ευβοίας, που οδηγούν προς τη Μαραθώνος, είναι στενοί και ακατάλληλοι για βαριά οχήματα, λεωφορεία και βυτία – κάτι που στην πράξη σημαίνει κυκλοφοριακό χάος και αυξημένο κίνδυνο.
Υπήρξε μια ελπίδα για προσωρινή λύση. Οι Ένοπλες Δυνάμεις δήλωσαν από την πρώτη στιγμή έτοιμες να τοποθετήσουν γέφυρες τύπου Bailey, ώστε να αποκατασταθεί στοιχειωδώς η διέλευση. Όμως, έθεσαν σαφή προϋπόθεση: ενίσχυση των πρανών, καθώς υπάρχει σοβαρός κίνδυνος κατολισθήσεων με την πρώτη βροχή. Με απλά λόγια, αν δεν γίνει σωστά η δουλειά από κάτω, ό,τι μπει από πάνω θα φύγει… με το επόμενο μπουρίνι.
Το θέμα έφτασε και στο δημοτικό συμβούλιο, ενώ στις 8 Απριλίου η δήμαρχος Δήμητρα Τσεβά πραγματοποίησε αυτοψία, δηλώνοντας ότι τα έργα προχωρούν με εντατικούς ρυθμούς. Ωστόσο, σχεδόν δύο εβδομάδες μετά, η εικόνα στο σημείο της καταστροφής είναι αποκαρδιωτική: ούτε εργοτάξιο, ούτε μηχανήματα, ούτε σημάδια άμεσης αποκατάστασης.
Το αποτέλεσμα είναι ένα: οι κάτοικοι συνεχίζουν να πληρώνουν το τίμημα της γραφειοκρατίας και της διάχυσης ευθυνών. Γιατί όταν ο ένας δείχνει τον άλλον, ο δρόμος δεν φτιάχνεται μόνος του.
Και μέχρι να αποφασίσουν ποιος τελικά «έχει το τι», οι κάτοικοι θα συνεχίσουν να κάνουν κύκλους – κυριολεκτικά.
