Η εικόνα στην Καλλιτεχνούπολη δεν είναι καινούργια. Είναι απλώς η ίδια — μόνο που πλέον δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να παραμένει έτσι.
Παρά τη δημοσιότητα που έλαβε το θέμα και την επίσημη καταγγελία που κατατέθηκε ήδη από τις 3 Απριλίου (αρ. πρωτ. 5861/06-04-26), η στάση του Δήμου παραμένει εκκωφαντικά σιωπηλή. Καμία απάντηση, κανένα χρονοδιάγραμμα, καμία ενημέρωση. Σαν να μην συνέβη ποτέ.
Προβλήματα που δεν «φαίνονται» μόνο — επικίνδυνα γιατί παραμένουν
Η καταγεγραμμένη αναφορά δεν μιλούσε για μικροενοχλήσεις. Μιλούσε για σοβαρά ζητήματα που επηρεάζουν άμεσα την ασφάλεια και την καθημερινότητα των κατοίκων:
- Η οδός Ευβοίας, ο μοναδικός πλέον άξονας επικοινωνίας, βρίσκεται σε επικίνδυνη κατάσταση
- Βασικοί δρόμοι παραμένουν χωρίς επαρκή φωτισμό
- Δεν υπάρχει δίκτυο ομβρίων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε κάθε έντονη βροχόπτωση
- Καταγγελίες για λανθασμένες χρεώσεις και προβλήματα με υδρομετρητές
Και όλα αυτά — με επίσημο αριθμό πρωτοκόλλου. Όχι φήμες, όχι «γκρίνια καφενείου».
Η «λύση» μιας λακκούβας
Η μοναδική παρέμβαση που καταγράφηκε; Η αποκατάσταση μιας λακκούβας στην οδό Μαντζάρου. Έπειτα από περίπου δέκα ημέρες.
Αν αυτό θεωρείται απάντηση, τότε το πρόβλημα είναι βαθύτερο από όσο φαίνεται. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μεμονωμένες βλάβες, αλλά για μια συνολική εικόνα εγκατάλειψης.
Καθημερινότητα με φακό — κυριολεκτικά
Οι κάτοικοι συνεχίζουν να κινούνται με φακούς τη νύχτα. Το επικίνδυνο δέντρο παραμένει στη θέση του, χωρίς καμία παρέμβαση. Το ζήτημα των ομβρίων έχει τεθεί δημόσια — και όμως, ούτε μία επίσημη απάντηση.
Ούτε καν στην καταγεγραμμένη αναφορά.
Όταν το θέμα φτάνει πιο ψηλά — και πάλι σιωπή
Η υπόθεση δεν έμεινε σε τοπικό επίπεδο. Έχει ήδη κατατεθεί στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής (αρ. πρωτ. 22726/06-04-2026), κάτι που από μόνο του δείχνει τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Και όμως, μέχρι σήμερα, καμία ουσιαστική ανταπόκριση.
Το ερώτημα που δεν απαντάται
Το ερώτημα είναι απλό, σχεδόν ενοχλητικά απλό:
Υπάρχει σχέδιο ή απλώς περιμένουμε να συνηθίσουμε το πρόβλημα;
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για εικόνα. Μιλάμε για καθημερινότητα. Για ασφάλεια. Για βασικές υποδομές που σε μια κανονική συνθήκη θα θεωρούνταν δεδομένες — όχι ζητούμενες.
Και κάπου εδώ, η σιωπή παύει να είναι αμηχανία.
Γίνεται επιλογή.
