Έντονη διαμάχη έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία για την προέλευση του πατσά, με Έλληνα εστιάτορα να επιχειρεί την αναγνώρισή του από την UNESCO, ενώ η τουρκική πλευρά διεκδικεί την ιστορική του πατρότητα
Σε ένα νέο κεφάλαιο γαστρονομικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στο επίκεντρο βρίσκεται ο παραδοσιακός πατσάς, μια σούπα με κοιλιές και πόδια βοοειδών που και οι δύο πλευρές θεωρούν μέρος της δικής τους πολιτιστικής κληρονομιάς.
Έλληνας εστιάτορας από τη Θεσσαλονίκη επιχειρεί να καταχωρίσει το πιάτο στην UNESCO ως στοιχείο της ελληνικής παράδοσης, υποστηρίζοντας ότι η ιστορία του φτάνει μέχρι την εποχή της «Οδύσσειας» του Ομήρου.
Σύμφωνα με την προσπάθειά του, έχει συγκεντρώσει εκτενές αρχειακό υλικό με τη βοήθεια πολιτιστικών φορέων και ερευνών, επιδιώκοντας την επίσημη αναγνώριση του πατσά ως ελληνικού παραδοσιακού εδέσματος.
Την ίδια στιγμή, η τουρκική πλευρά αντιδρά έντονα, υποστηρίζοντας ότι το πιάτο, γνωστό ως «ισκέμπε», αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δικής της κουλτούρας εδώ και αιώνες.
Τούρκοι επαγγελματίες της εστίασης επισημαίνουν ότι η σούπα έχει βαθιές ρίζες στην καθημερινή διατροφή της χώρας τους και θεωρείται παραδοσιακό φαγητό με ιστορική συνέχεια.
Η διαμάχη δεν περιορίζεται μόνο σε αυτό το πιάτο, καθώς Ελλάδα και Τουρκία έχουν στο παρελθόν βρεθεί αντιμέτωπες και για άλλα παραδοσιακά εδέσματα όπως ο καφές, τα ντολμαδάκια και ο μπακλαβάς, με κάθε πλευρά να διεκδικεί την αυθεντικότητα.
Στην ελληνική εκδοχή, ο πατσάς συνδέεται με έντονα παραδοσιακά στοιχεία και θεωρείται ιδιαίτερα δημοφιλής, ειδικά τις νυχτερινές ώρες, καθώς αρκετοί τον καταναλώνουν ως «ανακουφιστικό» γεύμα μετά από κατανάλωση αλκοόλ.
Υποστηρίζεται επίσης ότι περιέχει υψηλά επίπεδα κολλαγόνου, γεγονός που έχει οδηγήσει σε διάφορες λαϊκές αντιλήψεις για ευεργετικές ιδιότητες στο πεπτικό σύστημα και στις αρθρώσεις.
Στο εσωτερικό του εστιατορίου στη Θεσσαλονίκη, η παρασκευή του πατσά περιγράφεται ως σχεδόν τελετουργική διαδικασία, με πολύωρο βράσιμο των υλικών σε καζάνια, σύμφωνα με παραδοσιακές συνταγές που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά.
Από την άλλη πλευρά, τουρκικά μέσα ενημέρωσης και επαγγελματίες της εστίασης υποστηρίζουν ότι υπάρχουν ιστορικές αναφορές ήδη από τον 17ο αιώνα, που καταγράφουν την παρουσία του πιάτου στην Κωνσταντινούπολη, ενισχύοντας τον ισχυρισμό ότι αποτελεί μέρος της τουρκικής γαστρονομικής ιστορίας.
Η αντιπαράθεση έχει λάβει πλέον δημόσια διάσταση, με το θέμα να συζητείται τόσο σε μέσα ενημέρωσης όσο και στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ και στις δύο χώρες καταναλωτές και επαγγελματίες της εστίασης εκφράζουν έντονα αντικρουόμενες απόψεις για την πραγματική προέλευση του παραδοσιακού πιάτου.
