Για τις κυβερνητικές ευθύνες αναφορικά με την ανεξέλεγκτη δράση των Funds
«Η κυβέρνηση τις τελευταίες μέρες, είτε μας αρέσει είτε όχι, τα αντικειμενικά γεγονότα λένε αυτό, πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη. Γιατί θυμήθηκε μετά από 7 χρόνια την ασυδοσία των funds και των servicers; Συγγνώμη, 7,5 χρόνια κυβερνά και δεν έκανε απολύτως τίποτα. ‘Iσα ίσα έχουμε ρεκόρ κερδοφορίας των funds στην Ελλάδα, διπλάσια σε σχέση με τον δεύτερο στην υπόλοιπη Ευρώπη. Έχουμε αυξήσει από το 2021 μέχρι το 2025 κατά 21 χιλιάδες τους πλειστηριασμούς. Πέντε φορές πάνω.
Άρα υπάρχει ένα πεδίο το οποίο μέχρι σήμερα ήταν εντελώς αρρύθμιστο. Και με το πρόσχημα της ρύθμισης, έφερε το λεγόμενο άρθρο 23. Αυτό το άρθρο ήταν μια καθαρή νομοθέτηση υπέρ των funds. Ευτυχώς εμείς κάναμε σωστά τη δουλειά μας στη Βουλή και τους αναγκάσαμε να το αποσύρουν. Συγγνώμη, αλλά καμία κυβέρνηση δεν φέρνει άρθρο σε νόμο το οποίο δεν το ήθελε ή δεν το είχε πάρει χαμπάρι. Δεν γίνονται κατά λάθος αυτά.
Κάτι που είναι θετικό, το ψηφίζουμε εμείς σε αυτό το νομοσχέδιο. Ακόμα κι αν κάτι είναι ελλειμματικό, αν η ύπαρξή του είναι καλύτερη από τη μη ύπαρξή του, θα το ψηφίσουμε.
Όμως, λείπουν τρεις βασικοί πυλώνες.
Πρώτον, προστασία της πρώτης κατοικίας. Το ΠΑΣΟΚ, στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, την νομοθέτησε και όλοι οι υπόλοιποι μετά, από τον ΣΥΡΙΖΑ ξεκινώντας μέχρι τη Ν.Δ. σήμερα, την κατήργησαν παντελώς και σήμερα λείπει ως ρύθμιση.
Δεύτερον, υποχρεωτική συμμετοχή του πιστωτή στον εξωδικαστικό μηχανισμό. Γιατί σήμερα η συμμετοχή στον εξωδικαστικό μηχανισμό είναι κάτω από 10%, στην προσπάθεια να απομειώσουμε το μέγεθος των κόκκινων δανείων.
Και τρίτον, και σημαντικό, το δικαίωμα της προαίρεσης. Δεν γίνεται η τράπεζά σου να επιλέγει —εκείνη το επιλέγει, δεν την αναγκάζει κανείς— να πουλήσει το δάνειό σου σε ένα fund, στο 10%, για παράδειγμα, της αξίας του, για να το πάρεις εσύ μετά στο 300% και κάποιοι να παράγουν υπερμεγέθη κέρδη σε βάρος του απλού δανειολήπτη και να μην μπορεί ο δανειολήπτης να συμμετάσχει και αυτός στη διαδικασία αυτή.
Τρία πράγματα προφανή και αυτονόητα που, αν κάποιος ήθελε πραγματικά να εισφέρει στη ρύθμιση προς όφελος των δανειοληπτών, στην προστασία των δικαιωμάτων τους έναντι των funds, στα οποία υπάρχει τεράστια κερδοφορία όλα τα τελευταία χρόνια, ειδικά στην Ελλάδα, θα μπορούσε να τα κάνει.
Τελευταίο και κλείνω με αυτό: 120 δόσεις. Όταν εμείς τις προτείναμε, ήμασταν οι λαϊκιστές που παίζαμε με τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της χώρας ή με τη δημοσιονομική ασφάλεια, οι ανεύθυνοι λαϊκιστές.
Τώρα που τα έφερε η Ν.Δ., είναι μια εμβληματική μεταρρύθμιση. Και σε αυτό όμως το επιτόκιο 5,84 είναι προβληματικό, δεν είναι πραγματική διευκόλυνση. Και εμείς βάζουμε και το θέμα της μείωσης των προσαυξήσεων ως ένα στοιχείο.
Καταθέτουμε μια σειρά από τροπολογίες, γιατί εμείς ό,τι λέμε το πάμε με τροπολογία ή με αντίστοιχη πρόταση νόμου στη Βουλή, για να είναι απολύτως αποτυπωμένο ως νέα πρόταση διακυβέρνησης της χώρας στα θέματα αυτά.
Αν εγώ έχω ένα δάνειο με μια τράπεζα, με την τράπεζα το παίρνω το δάνειο, δεν το παίρνω στο fund, έχω μια σύμβαση με την τράπεζα. Αν η τράπεζα δεν θέλει να πουλήσει το δάνειό μου, ισχύει η σύμβαση που έχω με την τράπεζα. Άρα υποχρέωσή μου να πληρώνω κανονικά το δάνειό μου με τη σύμβαση που έχω βάλει από κάτω την υπογραφή μου.
Την κουβέντα που κάνουμε εμείς, την κάνουμε στην περίπτωση που η ίδια η τράπεζα, μόνη της, χωρίς να την πιέσει απολύτως κανείς, αποφασίσει να πουλήσει το δάνειό μου στο fund. Και λέμε ότι, αν το πουλάς στο fund στο 10% της αξίας του, να μπορώ εγώ να το πάρω στο 12%.
Η τράπεζα κερδίζει. Δύο τα εκατό πάνω. Άρα δεν παίζουμε με τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της χώρας. Ο δανειολήπτης κερδίζει, γιατί το παίρνει στο 12%, ενώ θα το παίρνει στο 400%.
Ξέρετε ποιος χάνει; Αυτός που θα το πουλάει και στο 300% και τώρα το χάνει. Το fund. Είμαστε OK με το να χάνει το fund. Είμαστε OK.
Αν η τράπεζα δεν το πουλήσει, εγώ έχω τις υποχρεώσεις μου απέναντι στην τράπεζα, οι όποιες περιγράφονται από τη σύμβασή μου.
Εμείς λέμε, λοιπόν, ότι η δυνατότητα να πουλάνε οι τράπεζες τα δάνειά τους στα funds, τα οποία δεν ρυθμίζονται από κανέναν, δεν έχουν καμία απολύτως υποχρέωση, έχουν μόνο δικαιώματα και ο δανειολήπτης έχει μόνο υποχρεώσεις, είναι λάθος. Ξεκίνησε επί ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζεται επί Ν.Δ. Πουλήθηκαν 18 με 20 δισεκατομμύρια δάνεια και σήμερα εκτοξεύτηκε. Και λέμε ότι αυτό, λοιπόν, είναι λάθος».
Για τη μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά
«Εμείς τι λέμε; Λέμε ότι σε περιπτώσεις ή συνθήκες ή συγκυρίες οξυμένης πληθωριστικής πίεσης θα πρέπει να υπάρχει ένας μηχανισμός, ώστε προσωρινά και όχι μόνιμα, σε συγκεκριμένα βασικά αγαθά που τα έχουν ανάγκη όλοι για να ζήσουν, να υπάρχει μια μείωση του ΦΠΑ, για να εκτονώνονται οι πιέσεις αυτές και να ελαφρύνεται ο πολίτης που θα πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ.
Μας έλεγε η Ν.Δ. ότι, ο λόγος που δεν φέρνουν αυτό το μέτρο είναι ότι δεν μπορεί να περάσει στην κατανάλωση. Δεν περνάει στην τελική τιμή. Χθες πανηγύριζαν γιατί μείωσαν το ΦΠΑ στα προϊόντα έμμηνου ρύσης. Καλά τον μείωσε. Εμείς λέμε να τον μηδενίσουνε.
Εγώ όμως έχω μια απορία. Πώς εκεί περνάει και στα βασικά αγαθά στο σούπερ μάρκετ δεν περνάει; Πώς στα νησιά ο μειωμένος ΦΠΑ —δεν είναι μόνο στο Βόρειο Αιγαίο, είναι και στα νησιά που δέχονται μεταναστευτική πίεση— περνάει; Και στην ηπειρωτική Ελλάδα δεν περνάει; Αυτός ο ΦΠΑ είναι κομματικός; Είναι γεωγραφικός; Έχει προτίμηση στα προϊόντα; Τι ισχύει ακριβώς με αυτόν τον περίεργο ΦΠΑ;
Τη μείωση αυτή η Ν.Δ. την είχε στο κυβερνητικό της πρόγραμμα. Άρα οι λαϊκιστές είναι αυτοί που μέχρι χθες λέγανε ότι δεν περνάει και σήμερα πανηγυρίζουν για τη μεταρρύθμιση με την οποία περνάει τελικά στην κατανάλωση».
