Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με κάποιους που δεν τους ακολουθεί ούτε η σκιά τους, κι όμως συνεχίζουν να το παίζουν «παράγοντες». Δεν το καταλαβαίνουν πως έχουν μείνει μόνοι; Στους χώρους που λένε ότι ανήκουν δεν τους θέλουν ούτε για καλημέρα. Κι εκεί που κάποτε ήθελαν να δείξουν «παρουσία», στο τέλος έγιναν οι γραφικοί του περιθωρίου.
Και συνήθως, αυτοί οι «μόνοι» έχουν και το ίδιο μοτίβο. Πάντα θυμωμένοι, μόνιμα αγανακτισμένοι, με άποψη για όλους και για όλα. Όλα τους φταίνε, όλοι τους φταίνε, κι όμως κατά έναν μαγικό τρόπο, μόνο αυτοί έχουν το δίκιο. Κρίνουν και κατακρίνουν όπως κανείς άλλος, με την αυτοπεποίθηση του… μοναδικού σωτήρα.
Στο τέλος, βέβαια, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, ο μόνος που τους απομένει είναι ο άλλος κολλητός τους, εξίσου «ειδικός» και εξίσου ξεπεσμένος. Ακόμα κι όταν οι κάλπες τούς το φώναξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο —στο πολύ μακρινό παρελθόν ο ένας, στο παρόν ο άλλος— πάλι δεν κατάλαβαν τίποτα. Γιατί, όπως λέει και ο λαός: κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.
