«Ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω».
Της Κατερίνας Τράση
Χριστός Ανέστη καλοί χριστιανοί, που κοινωνήσατε, που πήγατε στην εκκλησία, που νηστέψατε και είστε “καθώς πρέπει”.
Κυρίες και κύριοι που σηκώσατε το δάχτυλο και τα βάλατε με ένα κοριτσάκι 18 χρονών — ούτε καν 19.
Ας γυρίσουμε λίγο πίσω. Όχι πολύ. Εκεί που ήμασταν κι εμείς στην ηλικία της. Που κάναμε λάθη, που δοκιμάζαμε, που πίναμε ένα ποτό παραπάνω, που βρεθήκαμε σε καταστάσεις οριακές. Και αν δεν μπλέξαμε, δεν ήταν πάντα αρετή. Καμιά φορά ήταν απλά τύχη.
Τώρα τι έγινε; Ξαφνικά γίναμε όλοι άγιοι; Ξεχάσαμε πόσο εύθραυστη είναι αυτή η ηλικία; Πόσο εύκολο είναι να στραβοπατήσεις;
Η πίστη δεν είναι επίδειξη. Δεν είναι εισιτήριο ανωτερότητας για να καταδικάζεις τους άλλους. Αν κάτι μας δίδαξε, είναι η συγχώρεση και η κατανόηση.
Γιατί είναι πολύ εύκολο να κρίνεις. Το δύσκολο είναι να θυμάσαι.
Και ακόμα πιο δύσκολο: να έχεις την εντιμότητα να πεις “κι εγώ θα μπορούσα να είμαι στη θέση της”.
Οπότε, πριν ξαναπιάσουμε πέτρες… ας κοιτάξουμε λίγο τα χέρια μας.
Καλό κουράγιο στους γονείς της, τίποτε άλλο…
